Ethan's Transient House 소설 & 이야기

Nakababa na ito ng sasakyan at nakatayo sa tabi ko habang hinihintay akong magising. Umayos ako ng upo at inilibot ang tingin sa labas. I think we are outside the City. Mangilan-ngilan lang ang bahay sa paligid at malayo pa sa isang bahay na nasa harap namin ngayon. The house is so huge kahit na hindi ko pa makita ang kabuuan ng bahay alam kong malaki ito. Sa labas ng bahay ay maraming naka-park na sasakyan, kabilang na ang sasakyan ni Ethan doon. Mga mamahaling uri ng sasakyan gaya din ng mga sasakyang ginagamit ni Ethan.

“Ethan is outside my door right now. What’s going on?” “How should I know? Go ask him!” “Bahay mo ‘to. Hindi mo alam?” Narinig ni Caprice ang paggalaw sa kabilang linya, at sumigaw si Summer, medyo lutang pa ang boses, “Honey, bakit nandito si Ethan sa Delgado Village house natin?” Mahinang narinig ang boses ni Bryce. “Wife, nakalimutan kong sabihin sa’yo… half a month ago, pina-rent ko kay Ethan ‘yung unit. Nagbayad pa siya ng one year upfront.”

Pabirong sabi ni Randell at kinidatan pa si Quinette habang nakangisi. "Sige bahala kana... sayong sayo ako, huwag kang mag-alala." Paglalambing na sabi ni Quinette. Pagkatapos nila kumain ay nagtungo na sila sa Transient house ni Mayor Carl Suarez. Napakalaki at ganda nito, moderno din ang disenyo nito. Malamig sa mata ang pagkakaayos ng mga halaman sa garden nito may maliit din na fountain dito na may mga isdang lumangoy na tingin ni Quinette at coi iyo na klase ng isda.

Lumapit na ako sa kaniya at pinaghain niya naman ako ng pagkain. Ang kwarto ni Ethan ay para ng isang bahay kaya hindi namin ramdam na para kaming nasa hospital. Kompleto lahat ng gamit dito, may dalawang cr, may kusina at salas, may tulugan din para sa nagbabantay pero mas gusto kong bantayan siya sa tabi niya.

Pareho na kaming naka sandal sa pinaka dulong side ng tree house. “Nothing,” “It couldn't be nothing..” “I was just.. I don't know, I don't find our situation awkward at all. Do you?” LIningon ko sya. Ngumiti sya at umiling iling. “Not at all.” We then heared a voice, like an echo. Mabilis na lumapit si Ethan sa pinto at sumilip. We heared the voice again, tapos lumingon sya sa akin.

Dito kasi tumira ang pamilya ng lolo nila—at pinapaayos nalang ang bahay every ten years—until it looks like a semi-modern house. Nagbalot ako sa kama at binuksan ang cellphone ko para i-chat si Ethan. “I can’t sleep, this room is too big for me. Baka may multong sa katabing kama,” Hindi niya pa binubuksan iyon at mukhang busy pa. Mas lalong lumakas ang pagkakatibok ng puso ko nang bumukas ang pintuan. Napapikit ako ng mariin dahil baka multo nga iyon.

Kadalasan, ang ganitong transient house ay para lamang sa mga naglalakbay o turistang inabot ng dilim sa bundok at kailangan lang ng masisilungan o pagpapalipasan ng gabi. Maliit lamang din ang transient house, mukhang sinadya lamang itocsa dalawang tao. Pagpasok ni Amarah, sakto lamang ang kanyang laki para makakilos doon, pero naging mahirap iyon para kay Anton dahil sa malaki at matangkad na lalaki ang binata. Kailangan nitong sobrang yumuko para lamang magkasya. Kung tutuusin, pumasok nga ito na parang nakayukod.