Ethan's Transient House นิยาย & เรื่องราว

Gusto niyang ipakita na seryoso siya at handang maghintay sakin. Paglabas ko ng p***o para sana magpa-araw ay gulat na gulat ako sa nakita ko. Nandoon si Ethan sa bakuran. Nakasuot lang siya ng gray pants at walang damit pang-itaas habang seryoso at walang kapagurang nagsisibak ng malalaking kahoy. Pawis na pawis na siya at may mga butil ng pawis na naglandas mula sa kanyang noo pababa sa leeg, pero hindi niya alintana iyon bagkus ay patuloy lang siya sa pagsibak.

Pero ang bakas na iniwan niya ay nananatili pa rin dito sa bahay, dito sa buhay ko. Bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang maliit na batang lalaki—si Ethan. The boy everyone thought was my son. He is five years old now. Lumaki siya dito sa tabi ko, sa loob ng mansyon ng mga Montero, na may lahat ng luho at kayamanan. But I never looked at him. Not really.

Agad nilang napansin na ang malaking mansyon ay napakatahimik, walang kahit isang katulong sa mga hallway, na naging dahilan para magsalubong ang mga kilay nila sa inis. Pero, mas malaki ang iniisip ni Era sa kanyang utak para intindihin pa ang mga katulong. Binalewala niya si Pia, naglakad nang diretso sa hallway at binuksan ang pinto ng kwarto para hanapin si Ethan. Inangat ni Ethan ang kanyang mga mata mula sa kanyang mga papeles, at isang malamig na gulat ang dumaan sa kanyang mukha habang nakikita itong pumasok.

Paulit-ulit niyang mumurahin ang mga ito, kahit pa sisantehin ang lisensya niya bilang rehistradong manunulat. "Matilda!" tawag ng Tiyahin ni Matilda. Sumenyas ito na lumapit siya rito. Mabilis siya nitong hinila patungo sa likod-bahay. Mula sa tambak ng mga dayami ay iniangat nito ang kwadradong tila takip ng isang malaking kahon. Napatitig rito si Jia. May basement sila Matilda? Mabilis siyang sumunod rito. Kakasya ang sampung tao sa malaking butas na sinadyang gawin upang maging lihim na kanlungan. May gasera at banga na naglalaman ng tubig, may nakaimbak ding mga bigas at ilang tinapay. Ang papag na naroon ang pinakatulugan ng magtatago sa basement. May banig at kumot, handa para sa ilan

Ganoon pala kumain ang mayayaman. Pagkatapos kumain ay ipinakita ni Ethan ang kwarto nito. Malaki ang kwarto. Black and white ang kulay. Napaka-boring sa opinyon niya. Wala din kahit anong nakadisplay maliban sa abstract painting sa ulunan ng king size bed. May veranda sa labas na natatabingan ng makapal na kurtina. Iniwan nitong nakaawang ang pintuan. Biglang sumulpot ang lola Rosa niya. “Malakas ang ulan. Mukhang napaaga ang dating ng bagyo. Diyan ka na matulog sa kwarto ni Ethan,” anito sabay sara ng pinto.

Ilang oras pa lang ang nakakalipas nang maging isang Alcantara siya, pero pakiramdam niya, isang buong buhay na ang nagdaan. Nagmamadaling naglakad si Ethan papunta sa itaas ng mansyon, at sumunod siya hanggang sa isang malawak na silid. Nang marating niya ang pintuan, dahan-dahan niya itong binuksan—at napahinto siya sa nakita. Isang malawak na silid, tila isang buong malaking gusali, at may isang marangyang kama sa gitna.

Madalas niyang iwan bukas ang pinto at may screen door naman kaya habang papalapit pa lang sa pinto ay naaninag na niya kung sinong nasa gate. Dahil matangkad kaya kita na niya agad si Ethan ang nasa labas. Medyo nabigla siya sabay lingon sa ikalawang palapag ng bahay. Hindi niya inaasahang susugod ito agad sa pamamahay niya.

After ilang minuto pumasok kami sa isang tahimik na area. Huminto ang sasakyan sa harap ng isang modern na bahay. Hindi flashy. Pero secured. Ramdam mo agad. “Stay inside,” sabi ni Ethan. Lumabas siya. Sinilip ang paligid. Checked everything. Parang sanay. Parang hindi ito bago sa kanya. Pagbalik niya tsaka lang kami pinababa. Pumasok kami sa loob. At pagpasok pa lang napansin ko na.

Ilang minuto rin ang tinakbo niya bago makarating sa bahay na tinitirhan ni Samuel. Makailang beses siyang nag-door bell ngunit walang nagbubukas ng pinto. Tinawagan niyang muli si Samuel pero hindi pa rin ito sumasagot sa mga tawag niya. Muli siyang nag-door bell. Sumasakit na ata ang mga daliri niya kapipindot doon ay wala pa ring nagbubukas. Maya maya pa ay may dumating na sasakyan at bumama ang isang guwapong lalaki. Alam niyang si Ethan ito na kaibigan ni Samuel at may-ari ng bahay. “Why are you here?” takang tanong nito ng makalapit ito sa kanya at makilala rin siya nito. Hindi siguro nito inaasahan na makikita siya rito.

Sabay-sabay na nag-on ang mga floodlights ng rest house, nililiwanagan ang buong hardin. "It's over, Justin," malamig na sabi ni Raz. Nagulat ako nang alisin ni Ethan ang pagkakatutok ng baril kay Raz at nilipat niya ito sa sarili niyang sentido. "If I can't have you, Samantha... then no one will ever see me lose you," Ethan whispered, his eyes wide with madness. "Ethan, no! Huwag!"