Eyes Crying Mga Nobela at Kwento

he uttered as his eyes glistened with tears. Wala sa loob na pinunasan ko ang tumulong luha sa mata niya gamit ang libreng kamay ko. Ngayon ko lang siya nakitang ganito. And for a man to cry, that only means genuine. He's human; his feelings are real. Hinawakan niya ang kamay kong nasa pisngi niya, dinala iyon sa mga labi niya at hinalikan.

At sa isiping iyon ay naramdaman ko ang pamamasa ng aking mga mata dahil sa sayang nararamdaman ko hanggang sa hindi ko na nakayanan ang aking emosyon dahil pumatak na ang luha sa aking mga mata. At akmang pupunasan ko sana ang aking luha ng magmulat ng mga mata si Rage at sumulyap siya sa akin. Napansin ko ang paglamlam ng ekspresyon ng mukha niya nang makita niya akong umiiyak. "What's wrong, Elisa?" Nakita ko nga din ang pagsulyap ng kambal sa akin. "Masaya lang ako," wika ko sa kanya bago ko pinunasan ang luha sa aking pisngi.

Kusa ring pumatak ang hindi ko alam kung saan galing na mga luha sa mata ko habang katitigan pa rin ang damuho na ngayon ay nakakunot na ang noo at nag-aalala ng nakatunghay sa akin. "H-Hey... what happened? Why are you crying?! May masakit ba sa 'yo? Are you ill because of-" hindi na natapos ni Tyson ang sandamakmak na kwestyon niya patungkol sa bigla ko na lang pag-iyak ng dahan dahan kong pinatong ang kamay ko sa bibig niya. Matalim niya akong tinitigan gamit ang nakakamatay niya sa gandang mga mata ngunit hindi niya naman tinanggal ang palad kong nakatakip sa bibig niya.

I saw a lone tear escaped, but his eyes remained unblinking and full of rage. “I’m sorry . . .” I cried hard. “I’m so sorry. I’m sorry if I really planned not to tell you. I was in pain. I was torn. I was blinded.” Humagulhol na ako at nanghihinang napaluhod. I covered my face using my hands while my shoulders were shaking because of my cries.

to my weary eyes. "Why are you crying?" he asked, sounded more concern. Agad akong nabuhayan sa kaniyang tinuran. Mabilis akong ngumiti pero bakas pa rin ang butil ng luha sa gilid ng aking mga mata. "Crying isn't healthy to a married woman like you." his voice sounded very gentle and captivated, charming face was full of worries. I extended my fingers to wiped off the tears from the corner of my eyes and gasp heavily. "I'm okay. Napuwing lang ako kanina," I explained, and lower my head down. I secretly bite my lips to expel my tension.

Napasinghap ako nang tuluyang mai-send ang mensahe kasabay nang pagbukas ng pinto. “Fiel? Our meal is getting cold.” Agad kong pinalis ang luha nang lumitaw ang boses ni Liam ngunit huli na dahil mabilis siyang lumapit sa akin. “Are you crying?” Hinawakan niya ang kamay ko at tinanggal iyon sa pagkakatakip sa mata. Tuluyan niyang nakita ang luha ko. “Why? Why are you crying?” I stared into his eyes and a genuine worry traced on his expression and made me cry harder.

Ilang araw na ba naman siyang umiiyak, tinago niya lang sa make-up ang mugtong mga mata pero ngayong umiyak ulit, malamang na halata na ang mga iyon. "Picture taking na, Hija," ang Mommy Amy niya na humawak sa kanyang braso. Hindi siya kumibo, tumingala siya upang pigilan pa ang alon na mga luha ngunit bumagsak ulit ang mga iyon. "Are you crying, Crystal?" Hinarap siya nito, "Oh Gosh, why my baby is crying?" lambing ng Mommy niya.

I blink my eyes to remove my tears, but the more I do it the more tears are falling. "Daddy stop crying." My son who is also beside me is calming me down. Punong-puno ng luha ang mga mata ko. People are crying with me too. I couldn't hold back my tears anymore, I'm crying but this time this is tears of joy. You and I We belong in each other's arms There can be no other love Now, I know we can have it all Forever

Isinandal niya rin ang kanyang likuran sa dingding na kasalungat ng kinalalagyan nito. Grabbing his own hair as he groaned regretfully, dahan-dahan at hinayaan niyang kumawala ang ilang butil ng luha mula sa kanyang mga mata. Tears that suddenly came to him just like telling him it's fine to let it go because of the absence of eyes around him, inside the space where the only one who's allowed was himself, he burst out sobbing quietly. He looked like a child in his posture while he cries.

He buried his face against my neck more. I can feel him trembling under me. Lumayo ako nang kaunti para tignan ang mukha niya. His eyes are blood-shot like he’s about to cry. I gently caress his cheeks.. his face—from his forehead down to his lips. Marahan siyang pumikit at agad kong naaninag ang isang patak ng luha mula sa mata niya. “I’m sorry...” I say as I wipe his lone tear. Umiling siya at muli akong niyakap.