روايات وقصص ضمن Filipino Logic

giit ko habang tinitingnan silang dalawa. Nakukuha ko naman ang punto ni Tito. What will happen to my life and missions in this country if I move to the Philippines to hide? Because I'm going to hide, I feel like a chicken, and it appears that I'm wimpy. I didn't go through the trouble of training and putting in the effort to get here for nothing.

“Paano kung saktan na nila siya habang naghihintay tayo?” “Wala namang nagsasabing hahayaan nating tumagal,” sabi ni Laura, subukang pakalmahin ang tensyon sa paligid. “Pero kailangan nating maging logical. Kung basta-basta tayong sasalakay, baka parehong mapahamak si Sophia at ikaw.”

"Pero huwag mong ipamukha sa akin na napilitan ka lang sa kasal na ito. I mean, does this even make sense to you? Kasal tayo pero hindi tayo sa iisang kwarto natutulog!" "Stop being delusional, Aurora!" Sa wakas ay nagawa na rin niyang ibulalas ang kinikimkim na pagkadismaya rito. "Huwag na nating ipilit pa ang alam nating hindi totoo. We both know the real reason behind this marriage. It was a mere responsibility for my own stupidity!"

He bit his lips and said, "Pasensiya ka na pero hindi ko masasagot ang tanong mo kung ano'ng nangyari sa ending ng pinapanood natin na movie, babe." "Huh? Bakit naman, babe? Nakatulog ka rin ba kagabi?" nakaawang ang mga labi na tanong ni Isabel kay Callix na boyfriend niya. "Hindi, 'no? Hindi ako nakatulog kagabi habang nanonood tayo ng movie, babe. Hindi ko na kasi tinapos pa ang panonood dahil ako na lang ang mag-isa, eh. Tulog ka na kasi kaya ang ginawa ko ay hininto ko na lang ang pinanood natin na movie. Natulog na rin ako kagabi kaya hindi ko talaga alam kung ano'ng nangyari sa ending ng pinapanood natin na movie last night. 'Wag kang mag-alala dahil kapag dumating tayo sa Maynila ay

Hindi naman iyon mahirap intindihin dahil alam niya ang rason kung bakit nanatili ang huli sa Boracay at kung bakit nais nitong magtago sa isla. “Kailangan kong makausap si Lily. Pumunta ako dito dahil wala akong ibang pagpipilian.” Hindi niya naintindihan ang katwiran nito. "Matalik na magkaibigan si Drew at ang kuya mo, kaya dapat simple lang ang bagay na ito sa ‘yo, Faye. Bakit hindi ka pumunta sa bahay ni Drew? Umuwi na ang mag-asawa sa kanilang tirahan mula sa Boracay."

Mabigat ang kanyang dibdib, at tila may namumuong unos sa kanyang puso. "Kapag nakita mo siya," basag ni Philipp sa katahimikan, "alalahanin mong minsan na tayong nawalan ng isang manugang. Hindi lang basta asawa mo si Ana, anak na rin ang turing namin sa kanya."

Actually kung nasa pilipinas ako, kahit 6:30 pwede ako mag prepare Kasi Naman Walang paki Ang mga people duon kahit late sila yong iba nga Ang katwiran ay; "It's better to be late than never" Well, di ko masasabing tradisyon yon Ng Philippines, Ewan ko ba kung bakit ganun Basta Ang alam ko iba Ang mindset naming mga pilipino Kasi we always enjoy the life everyday and so Hindi uso Ang pressure. Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness.

Pero naisip ko na baka siguro mas madali ang paghihiwalay namin kapag natapos na ang contract na pinirmahan namin dahil wala namang divorce rito sa Pilipinas. Nang binuhat ako ni Phil at sapilitang isinama sa loob ng kotse niya para kausapin ay nalaman ko kung ano ang dahilan niya sa pagpupumilit na pakasalan ko siya. Nasa ospital pala ang kanyang lolo at nanganganib na mapunta sa kamay ng iba ang kompanyang pinaghirapan nito. Ayon kay Phil ay may taning na ang buhay ng Lolo Fidel nito at anim na buwan na lamang ang itatagal nito sa mundo. Gusto ng lolo nito na bago man lang ito mawala sa mundo ay makita nitong mag-asawa si Phil. At dahil ayaw ni Phil na mag-asawa ay tinakot ito ng kanyang l

singhal niya sa kanyang matulis na tinig. “Labag sa batas? Nagpapatawa ka ba!?” sambit ni Mr. Filipe nang may kayabangan, sabay tawa. “Dito sa Cavite, ako ay si Mr. Filipe. Ang isang taong may malaking impluwensya. Kaya kong umupo sa parehong upuan kasama ng pinakamayamang tao ng buong Metro Manila na si Mr. Velasco, at aakalain mong makikipag-usap ka sa akin tungkol sa batas?”

saway ng prof nila. “My point is just this,” Atom continued. “We are Filipinos and we know Philippines better than the foreigners. We know the points and days when we are high and the moments and parts where we are low. We can devise more effective ways and more fitting solutions to our decade-long problems. We were just robbed the chance to do so, because if we did, we can be bigger and better than who we are now. You can think and be better than who you are now as well.” “Oh, I so hate that man!” madiing usal ni Mari nang maalala iyon bago siya tumalikod at mabilis na naglakad palayo sa canteen.