Novel & Cerita Filipino Radio Drama Script

“Sa tingin ko… oo.” Pero bago pa sila makabawi ng loob, biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Lalong lumakas ang sigawan ng mga pulis. Ang radyo nila, sunod-sunod ang static at utos. Hanggang sa— “Sophia!”

Hinablot niya ako, at pagkatapos niyon… nagdilim na ang lahat sa akin. The nurse continued anxiously, “God! Dr. Sinclair! Mabuti at nagkamalay ka na. Hindi namin alam ang gagawin kung sakaling hindi ka magigising kaagad. Nakakatakot si President Ferrero kanina; parang nawala siya sa sarili. Pinilit lang siya ni Dr. Castillo na gamutin ang sugat niya.” ‘Wait…’ Naguluhan ang utak ko. ‘Sugat? Nawala sa sarili si Maximus?’

🎶Ocean was you lovers name You had loved her all the same Now you'll always be together Sirens are so very clever Hear my voice beneath the sea Sleeping now so peacefully At the bottom of the sea Sleep for all eternity🎶 Pagkatapos kong kumanta ay nagsipagtalunan ang mga lalaking 'yon. Nakangiti naman sila ngunit blanko ang mga mata. Nilapitan ko ang isa sa kanila. Ibinuka ko ang aking bibig gano'n din siya. Ang kaluluwa't puso niya ay akin na. Ayan na uli 'yong kulay asul na enerhiyang lumalabas sa kan'yang bibig.

Naiinis na pasimpleng harot din talaga. “Libot tayo tomorrow, Tashi?” tanong sa akin ni Captain De Guzman. Ngumiti naman ako sa kaniya at tumango. It’s already evening here while morning to the Philippines. Naglinis lang muna ako ng katawan bago naghanda sa pagtulog nang makita kong may mensahe mula kay Spring. Ramdam ko naman ang pagtalon ng puso roon.

Ceelin Pakiramdam ko ay gusto ko nang maglaho sa kinatatayuan ko. Phil seemed so mad. Parang nais na nitong ibaon ng buhay si Lucban sa hitsura nito. "Let her go!" mariin ang boses na sabi ni Phil kay Lucban. Mabuti na lang at tatlo na lamang kami sa loob ng room. Kung nagkataon na naroon pa ang iba naming mga katrabaho ay tiyak na magtataka sila kung bakit ganoon ang reaksiyon ni Phil.

he said with finality on his voice. Muling nanaig ang katahimikan sa pagitan naming dalawa, habang ito ay abala sa pagdadrive, ako naman ay tahimik na nakatingin sa bintana nang kotse, hindi ko alam kung makakabalik pa ako sa Pilipinas o kung gugustuhin ko pa bang bumalik, siguro tapos na talaga ang kabanata naming dalawa ni Ram, ang love story naming dalawa ay hindi katulad nang mga usual na napapanood sa mga movie o sa programa sa tv na nauuwi sa happy ending, ito ang totoong buhay, at ang ending ng love story namin ay hindi happy ending.

Kabanata 107 Mabilis na sumugod kay Marian at Luna ang mga tauhan ni Jack. Biglang nagulo ang tahimik na hallway ng University of the Philippines. Napasigaw ang ilang estudyante habang nagsisigawan at nagtatakbuhan palayo. “May suntukan!” “Grabe, nag-aaway sila!” “Someone call the faculty!” Sa gitna ng gulo, hinawakan ni Luna ang braso ni Marian. “Marian!”

Ano bang nagawa ko at nahihirapan ako ng ganito? Kumaripas ako ng takbo papunta sa hospital... Tatay... ———— Author's note: Hi! This story is made up of author's imagination. Any similarities to real life situations is just purely coincidence. Names, places, events etcetera are purely made up of author's imagination. There are some typographical errors and grammatical errors. Kaya pasensya na po hehe i love you, (f) Yuni R. Hemwe<3 *NO TO PLAGIARISM*

pagbabakasakali niyang tugon sa hawak na radyo. Tanging magulong signal lang ang naririnig niya at interrupted line. "Hello? May nakakarinig ba sa akin?" Maya-maya pa ay kahit sa choppy line ay may sumagot rin sa kanya. (Hello? Philippine Coast Guards, ma'am. Naririnig ka po namin.) Nabuhayan naman si Carly ng alam niyang makakahingi na siya ng tulong. "Hello? This is Carly Villadejos, nasa gitna ako ng dagat ngayon, nasiraan ang bangka ko. Do you copy?" malakas na tugon ni Carly dahil interrupted ang linya at baka mawala ito bigla.

Well, maliban sa isa, si Radney na kanina pang nakikipagsayawan sa kung sino-sinong babae. Kahanay niya sa isang mahabang mesa ang mag-asawang Rio at Rocco, kabilang sina Ric na nasa kaliwa niya at sa kanan naman si Raikko na tahimik lang na nanonood. Katabi pa nito si Razel na kahit papaano ay pumapalakpak sa saliw ng musika. “Mga anak bakit hindi kayo maghanap ng maisasayaw na dalaga? Maaga pa, ‘wag niyong sayangin ang magdamag sa pag-upo lang sa isang tabi,” pakli ni Rio na nakangiti.