Forgotten In Tagalog Novels & Stories

Pati ang kusina ay malinis din, walang kahit isang naiwang hugasin, tanging ang baso lang na ginamit ko ngayon. Nakakita ako ng sticky note. Dapat ba akong mag-iwan ng mensahe? Ano naman ang isusulat ko? Saglit akong nag-isip bago ko ito kinuha at ang ballpen sa tabi nito. 'Let's just forget everything.' At idinikit iyon sa pintuan ng ref. Sana lang ay malinaw sa kanya iyon. Kalimutan na lang namin ang nangyari para wala ng problema.

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”

Sinubukan kong lapitan si lola ngunit agad na siyang naglakad paalis. Nanlumo ako at halos mapaupo sa sahig. Hindi ko naman alam ang nangyari noon. Wala akong matandaan na nagawa ko, hindi ko alam kung anong nangyari noon. Hindi ko alam, kasalanan ko nga ba talaga? Ano bang ginawa ko? Ako ba talaga ang dahilan kung bakit namatay ang mga magulang ko? The only thing that I remember is I am inside of my closet. Pero hindi ko naman gjnusto iyon, I never want them to die. Hindi ko gustong mawala sila sa amin, sa akin. I never want them to left me. Hindi ko ginusto ang mga nangyayari. Eredia hugged me while Erebus sadly smiled.

Hindi sapat ang salitang sorry para sa lahat ng pagkukulang ko kaya handa akong gawin ang lahat para sa kapatawan ng taong nakalimutan ko. "F-Forgive me, forgive me, Althea. F-Forgive my family..." paulit-ulit kong sambit habang naka;luhod sa kaniya. "A-Anong dapat kong gawin, Thea? S-Sabihin mo lang, gagawin ko..." I keep on asking and saying sorry for forgetting everything. "Lalayo kami-" My brows furrowed. "That's no, Thea!" I protested as I stood up and hugged her. "Please, no, nandito na ako Thea. Hindi na ako aalis," he begged. "H-Huwag naman ganito..."

sagot ko habang pilit inaayos ang sarili. Tumango siya, paulit-ulit, tapos ay ngumiti. “Anyway,” aniya, “nakalimutan mo ang welcome kiss.” Ano daw?! Hindi ko pa man naproseso ang sinabi niya sa utak ko ay bigla na lang naglapat ang aming mga labi. Mainit, malambot, at puno ng damdaming hindi ko inaasahan. At sa sandaling iyon, tila huminto ang mundo.

Nathaniel's Pov HOW did she even forget me? Kasi ako? Hindi ko siya makalimutan. Ang panahon na lagi kaming magkasama noon, ang panahon na bininigyan ko siya ng cookies na luto ni mommy. How could she even forget me just like that? She would never look at me the way she did before. I just forgot that we had grown up. Sana pala ay hindi na lang kami tumanda, sana pala ay nanatili akong bata hanggang sa muli kaming magkikita. Hindi ko akalain na dito ako mapupunta sa Laguna at magkikita muli kami.

"Forgot? Did she forget me too, Dad?" "She didn’t forget you, Leo… it’s just that she didn’t know you to begin with," masakit kong sabi, pilit na nilulunok ang bara sa aking lalamunan. "Pero si Dad... hindi niya ako maalala. She doesn't remember our love, she doesn't remember who I am. Kaya kapag nagising siya, hindi niya alam na ako ang husband niya, at hindi niya alam na siya ang mommy mo."

Kagat labing napailing siya bago nagpatuloy, "If only I can forget then maybe I... I--" "Shhh..." pag-aalo nga Papa niya sa kanya, hindi na kasin niya napigilan ang mapahagulgol. "Anak, kung gusto mong magpatawad tanggapin mo ang ginawa niya, dahil kung pilit mo lang kalilimutan ang naging kasalanan niya at hindi pag-aaralang tanggapin hindi ka makakausad para magpatawad dahil yung bitterness itinago mo lang, at paulit-ulit lang iyong babalik. Hahabulin ka hanggang sa yung galit at sakit mas dumoble pa."

Tila hindi ito natutuwa sa nalaman. Her eyes suddenly turned cold. "You're wrong! Hindi na'ko buo, I lost my memory, I lost Da—" She bit it back like it's wrong to say it, she just nod and immediately pick her things up. "I almost forgot, may klase pa ako sa kabilang building. Gotta go!"

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.