Forgotten In Tagalog Novels & Stories

Tyron's POV AND NOW I really broke my promise to you My Katkat na hindi ko siya iiwan. And why did she forget me? I really missed My Katkat, mabilis niya akong nakalimutan, yes bata pa kami nagkakilala pero ang sakit lang sa part na hindi niya ako maalala.

My heart is aching. I never knew I would experience this kind of pain. As if I lost something inside me. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito. I lost my love and myself at the same time. ----------------------------------------------------------------------------------------------------

“Babalik nako sa kwar— pagputol ko ng hilahin niya ang mga kamay ko palapit sakanya. “You seem like you’ll forget something tonight.” “You seem like you’ll forget something tonight.” Mababa ang boses niya, halos pabulong, pero ramdam ko ang bawat salitang parang dumudulas sa balat ko. Hindi ko alam kung anong mas nakakakaba—‘yong tono niya o ‘yong paraan ng paglapit niya sa’kin. “W-wala naman akong nakakalimutan,” sagot ko, pilit kong pinapatag ang boses ko kahit ramdam kong nanginginig na ang mga kamay ko.

hagulgol ko Ang sikip-sikip ng dibdib ko. Paano ko nakalimutan ang sarili kong ina? Hindi man lang sumagi sa isip kung may paglalagyan ba ang katawan nya. I was too occupied by Ravence and some events na hindi ko inaasahang mangyayari. "D-don't worry Mom. Ipapaayos ko ang libingan mo. H-hindi mo na ngayon ha! I'm sorry," umiiyak kong pangako sa harap ng lapida niya

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Mababanaag ang inis sa tinig ng kanyang ama. "Sorry daddy." Aniyang napapangiwi dahil talagang hindi ito napakali hangang hindi siya napapagalitan. "Umuwi kana at baka lamigin kapa sa suot mo. Now!" Mahigpit na utos ng ama, tumango nalang siya sa ama tsaka na ito umalis, napapakamot sa ulo na napatingin siya kay tasia na nagkibit-balikat.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

ngiting tango niya " Ingat anak! ". ngiting sabi ni Mama " Akala mo naman talaga pupunta sa malayong Lugar...ang dami ng gamit mo..parang hindi kana babalik sa bahay niyo ". salita ng driver ko este ni Dan Syempre diba kapag ikakasal ka..doon kana titira sa bahay ng lalaking mapapangasawa mo? " Psh...malay natin diba?at syempre nakakahiya naman sayo..tas baka magalit ka nanaman kapag sinuot ko yung jogging pants at t-shirt mo ". taray ko sakanya