Future Self Novels & Stories

Nang matapos sa pag-iimpake ay agad kong pinunasan ang tumutulong pawis mula sa noo ko. It's finally done. I need to live on my own and be independent in the future. Alam kong hindi ito magiging madali pero ganon naman lagi ang buhay, hindi ba? Kailangan mo munang mahirapan bago mo malasap ang tagumpay. At ipinapangako ko sa sarili ko na hindi ako susuko hangga’t hindi ko natutupad sa sarili ko ang mga bagay na ipinangako ko. The cowardly me of the past is dead!

bulong ni Gerald habang binubuhat niya ang kanyang past self at nakangiti. Ang plano niya ay ang itago ng mabuti ang kanyang past self at pagkatapos nito, buburahin niya ang mga alaala ni Gerald tungkol sa pangyayari upang maipagpatuloy niya ang kanyang buhay makalipas ang isang linggo. Kapag nagawa na iyon, ang future Gerald ay mawawalan ng isang problema na hindi na niya kailangang alalahanin pa. Makalipas ang halos kalahating oras, nakapagpalit na ng damit si future Gerald suot ang kanyang dating damit at hindi na niya hawak ang snakeskin bag.

Nagkibitbalikat nalang siya at nagpatuloy sa pagkain. Matapos kumain ay inilagay niya sa ref ang tirang pagkain at agad na binasa niya ang text message ni Jc sa kaniya. Kilig na kilig siya habang nagbabasa. Nabubuo na niya at nakikita sa sarili ang magiging future niya rito. Lalo siyang kinilig sa mga naiisip pero natigilan siya ng maalala ang kaibigan nito na walang modo.

Para sa kinabukasan namin. Habang nag-i-scroll ako, unti-unting nabubuo sa isip ko ang isang malinaw na plano. Hindi man ngayon, hindi man agad—pero darating ang araw na makatatayo rin ako sa sarili kong mga paa. At sa gitna ng pagod at takot, may isang pakiramdam na hindi ko maikakaila at may pag-asa. Buti na lang… isa akong businesswoman sa Pinas.

Marunong naman akong mahiya, nakikibahay na ako eh wala naman akong ambag. Kinabukasan ay napabuntong hininga ako ng paulit ulit. Papunta na ako sa bahay nila Kaizen at ngayon palang ay hinahanda ko na ang sarili ko sa sasabihin ko. Dapat may plan B tayo. Handa na rin naman na akong harapin siya. Kung pagpapanggap ang kamo ay magaling ako roon.

May kakayahan ako, may talino ako, at kaya kong magtagumpay nang hindi umaasa sa iba o sa perang galing sa maling paraan. Kaya simula ngayon, kakalimutan ko na ang lahat ng lalaki sa nakaraan ko. Wala na sila. Focus na ako sa future ko, sa pag-unlad ko. Simula noong umalis ako sa sasakyan niya, hindi ko na pinansin ang kahit anong tawag o text niya. Hindi ko sinasagot, hindi ko binabasa. Alam kong nasa labas siya minsan, binabantayan kung lalabas ako, kung umuuwi ako nang gabi. Pero wala siyang makikita. Nandito lang ako sa loob ng apartment, nag-iisip, nagpaplano. Wala na akong oras para sa mga laro niya o sa kahit anong pag-asa na baka magbago ang isip ko.

“Hindi mo ba naisip na kung lalo tayong magiging malapit ay posibleng lalo lang lumalim ang nararamdaman natin para sa isa’t-isa?” “I thought about that,” he said. “But let’s just be honest that we don’t have a future with each other. The only thing we have is the present that we can take advantage of to satisfy ourselves before we face the reality of our lives.” Yeah, he is right. Our future is not for us to make. Someone else will decide it for us. All we have for ourselves is the present. “So?” he said. “What do you think? Are you willing to go on a date with me until our family comes for us and forces us to go back home?”

VIVIAN Hindi ko siya tinignan at umalis na lang ng bahay. Dahil alam ko sa oras na makita ko ang pagmumukha niya, maaalala ko lang ang ginawa niya kagabi. Sa ngayon, gagawin ko nalang ang dapat kong gawin. Kailangan kong magtrabaho, at mag-ipon para sa future ko. Hindi ko naman kasi nakikita ang sarili ko na maging sakim dahil lang mayaman ang asawa ko.

Hanggang sa umabot na yung microphone dito at ako na yung magsasalita tinanggap ko naman yung mic. "Para sa akin ang bagay na nagrerepresent sa akin is Clock or kaya anything na related sa time. Kasi I consider myself na parang takot ako na dumating ang future. You know something like chronophobic or what. Although nilolook forward ko yung future pero still, hindi ko maiwasan mag doubt. Like kung saan ba ako dadalhin ng future? Anong gagawin ko? May mararating kaya ako? Somehow medyo naiingit ako sa iba sa inyo kasi parang you are all sure kung anong path itetake niyo, nafifigure out niyo na yung plans niyo, yung goals niyo tapos sa akin unclear pa. Hanggang ngayon di parin ako sure sa kukun

Paano? Gusto ko ding sumbatan ang sarili ko. Kung sana may naitulong lang ako sa kanila, hindi iyong puro ako luho at gasta sa pera. Wala akong interes sa negosyo kaya hindi ako nagsumikap na pag-aralan iyon. I have everything feed to me, my future is secured, I have nothing no worry about. But now, it's all gone. All at once. At sinisisi ko ang sarili ko ngayon pa lang dahil hindi ko sila kayang matulungan.