Novel & Cerita Ghost Face Mask

, biglang sumipa muli ang popularidad. Madaling araw, nakita ang isang palihim na lalaki na may maskara na palinga-linga. Hubad siya mula ulo hanggang paa, at ang gitnang bahagi ng kanyang mukha ay mahigpit na na-mosaic. Naglakad ang lalaki sa gate ng community at nakita na walang tao sa paligid, kaya ibinaba niya ang kanyang maskara at sumigaw nang malakas:

dagdag nito, “you’re basically a walking target.” Dahan-dahang tumayo ang lalaki. At sa isang iglap, nasa harap na siya ni Talia. Masyadong mabilis. Ni hindi niya naramdaman kung kailan ito lumapit. At bago pa siya maka-react, may malamig na bagay na dumikit sa mukha niya— isang mask. Manipis, kulay ginto, at may pinong detalye na halos kapareho ng suot ng lalaki.

Mabigat ang kanyang paghinga habang tinititigan ang maskara sa ilalim ng mahina at kumikislap na ilaw. Kilala niya ang anyong ito. “Ito ang mukha ng nagpanggap na mekaniko ng bus...” mahina niyang bulong, halos paos ang tinig. Hindi siya maaaring magkamali. Kagayang-kagaya ito ng silicone head mask na natagpuan nila na itinapon sa basurahan sa mismong terminal ng bus.

bigla ko na lang nasambit. "Po?" "Maybe it's Revolveir." Naglakad ako papalapit sa kanila. Kung ang revolneir man ang may gawa nito, magiging delikado ang buhay namin. If I'm not mistaken, it is a rare ghost eater without a face. May suot sila tulad ng kamatayan. Hinihigop lamang nila ang mukha ng kanilang biktima upang malipat sa kanila ang anyo at ang kapangyarihan nito.

Mabilis siyang tumango. Malalaki ang kanyang mga mata. Maputla ang mukha niya at walang kahit anong makeup. Nakakairita ang itsura niya. Napakapayak. Parang gusto kong isuot sa buong mukha niya ang mamahaling face mask ni Paula.

Kaya naman ginawa niya ang bagay na kanina niya pa gustong gawin. "ARGHH!! M-MOI GLAZA! HAUGH!" ("ARGHH!! M-MY EYES! HAUGH!") Na-alarma ang ilan pang mga lalaki dahil sa biglaang pagsigaw nito, sapo-sapo nito ang mukha at natumba pa sa sahig dahil sa sakit na nararamdaman. Natataranta rin nito tinanggal ang maskara na suot at bumungad sa lahat ang duguan nito mukha.

“Wag mo kong pigilan, Rhamesis! Kailangan kong malasing kasi hindi ko masikmura ang gagawin natin nang hindi nalalasing!” Umigting ang panga niya. Naningkit ang madidilim niyang mga mata na ngayon ay may nakatakip na isang itim, eleganteng half-mask na nagkukubli sa itaas na bahagi ng kaniyang mukha. Bakit siya nakamaskara? Para ba itago ang sarili niyang hiya? O para lalo akong ipahiya dahil ako lang ang nakalantad ang mukha?

Ang galit na sigaw ni Zac na umiigting pa ang mga panga. Jusko brain, huwag mo akong tuksuhin! Seryoso muna tayo ngayon. Pero bakit ang gwapo naman kasi ni Zac eh. Natanggal na ang maskara niya at nahagis sa kung saan. Yong gray eyes niya na palagi akong nalulunod kapag tinititigan ko. At hindi na nakatiis ang ferson. N*******n ko si Zac pero smack lang.

Ang aking hero complex na pilit kong ibinabaon ay muling nagising. ​Inayos ko ang aking face mask—isang itim na tactical mask na bumabalot mula sa ibaba ng aking ilong hanggang sa aking leeg. Tanging ang aking mga mata lamang ang nakalantad. Ang mga mata kong singkit na pahaba, kung saan ang dulo ay nakaturo paitaas na tila isang maninila.

“Sino ka? Pinapayuhan kitang huwag makialam, kung ayaw mong mamatay!” Samantala, nakatitig naman si Jessica sa lalaking naka-maskara. Nakaitim ito mula ulo hanggang paa, may hood sa ulo at maskarang tumatakip sa mukha. Ngunit ang matangkad at balingkinitan nitong pangangatawan at matalas na hubog ng kanyang profile ay kapansin-pansin. May mga lalaking kahit sa estruktura pa lamang ng buto ay gwapo na at isa siya roon, kahit hindi pa ganap na nakikita ang kanyang mukha. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, bigla namang nakaramdam si Jessica ng kakaibang pamilyaridad sa lalaking naka-maskara, na para bang nakita na niya ito noon.