Ghost Letters Mga Nobela at Kwento

Manila – Gabriel's Penthouse 4:16 P.M., Dalawang araw matapos silang manggaling ng Tagaytay. A thick crimson envelope lay on the marble counter—embossed with a serpent crest. China couldn’t stop staring at it. Gabriel had just sliced it open with a silver blade. Hindi siya gumamit ng letter opener. No. For this letter, he used a weapon. Inside was a single black card: > “The Crimson Ball welcomes the Queen of Ghosts. Attendance is not optional.”

nang husto, sinusubukang burahin ang cyanide capsule na nakatanim sa kanyang ngipin, ngunit ang tableta ay nakatago sa ngipin na natumba ni Clark. Habang hinahatak siya ng mga lalaki sa pintuan, tumingin siya kay Alex. "Bye bye," sabi ni Alex, na bahagyang kumaway sa kanya. "Mr. Fairfax, sino ba talaga ang mga Ghosts?" tanong ni Debbie. "Narinig ko na sila, ngunit ang alam ko lang ang mga pangunahing kaalaman." "Ang Ghosts ay isang lihim na organisasyon na umiiral sa ilang bansa," sabi ni Clark. "Kadalasan, parang tinutulungan nila ang mga tao, ngunit sa totoo lang, sila ay mga assassin at espiya. Sila ay walang awa pagdating sa pagkuha ng impormasyon at pag-agaw ng kapangyarihan. Sila ay p

Nag taka ako ng may makitang papel, nakatiklop 'to at para bang may sulat kaya tinignan ko 'yon para malaman ko of course duh! "Tsk, ano to love letter? Ang badoy naman." "Mamatay ka nalang kaya Melody wala ka namang silbi at ikaw lang ang salot dito sa Stanford University! Hindi ka nababagay dito dahil ang hampaslupang kagaya mo ay nararapat sa basurahan. Umalis ka na lang kung pwede? Kasi ayaw na ayaw namin nakikita ang pag mumukha mo at ano yung sinasabi mo ghost!? Nakakakita ka ng multo? Pfft, baliw ka ba hindi totoo ang mga multo. Stupid talaga!" Basa ko sa nakasulat doon sa papel.

Hindi niya alam kung bakit. Pero ang simpleng tanong na iyon ay parang para sa kanya. Gusto ba niyang maalala? Hindi niya alam. Paano kung may dahilan kung bakit niya nakalimutan? Paano kung may bagay sa nakaraan na hindi niya kakayaning tanggapin? Parang nabasa ni Ghost ang iniisip niya. May panibagong mensahe. SOME TRUTHS DESTROY PEOPLE.

Hindi ko mapigilang mapahikab. Ilang araw nang hindi pumapasok si Delgado. Wala namang kaso iyon dahil nandito naman ako para gawin ang mga trabaho niya ang problema lang wala talaga siyang paramdam as in a wala man lang kahit isang text. Tinadtad ko na siya ng mga mensahe pero kahit isang reply wala akong natanggap. Samantalang dati siya ang gumagawa noon sa akin. Talagang tinetext niya ako palagi pero ngayon daig ko pa ang na-ghost.

Yung lalim ng boses niya nung sinabi niyang "akin ka na." Gago. Kinikilig pa rin ako. Kinuha ko yung phone ko sa side table. Walang message. Walang tawag. Wala man lang kahit seen sa last chat namin na "Nandito na po ako sa bahay, Ninong. Thank you sa party." Seen lang. Walang reply. Ano ba 'yon? Ghosting agad? After nung ginawa namin kagabi?

sigaw ni Kristoff, sinusubukang agawin ang kristal, pero tumalsik siya sa isang malakas na electrical discharge. Sa mansyon, habang nakatitig sa monitor, humithit ng tabako si Don Lorenzo. Isang mapait na ngiti ang nakaukit sa kanyang labi. "Ganyan nga, Sebastian. Find your new home," bulong ng matanda. Hindi lang basta AI si Sebastian. Siya ang 'Ghost' system. Isang software na idinisenyo para mabuhay kahit mawala ang hardware. At ang pinaka-compatible na host para sa consciousness na iyon? Ang babaeng may pinakamalalim na emotional connection sa kanya.

Para namang walang nakahalata sa sabay na pagkawala naming dalawa, they were enjoying playing the game. I thought everything was okay between the two of us. We even saw each other the next day and played with our friends again. We even exchanged messages while we were still at the resort but all of a sudden she stopped messaging me and I no longer received any of her replies when I tried to call her she was always out of reach. Damn, I was just ghosted by her. My ego hurts. Fuck!

Kumalma na ito, lalo pa at maliwanag na ang silid nito. “Wesley, sabihin mo sa akin, bakit ayaw mong pinapatay ang mga ilaw? Bakit takot ka sa dilim?” tanong ni Allison. “N–Natatakot ako… may mga multo… at maraming mga daga, ipis… kakagatin nila ako…” Napakunot ng noo si Allison. “Ghost is not real. At isa pa, hospital ito, walang mga ipis at daga. Magaling maglinis ang aming mga staff.”

I tried to calling him but he was not answering. I was starting to feel nervous about it. Why is he not replying to my texts? Why is he not answering my calls? Is he ghosting me? With that thought on my head, I went to the Medical department and tried to search for his face in the crowd. But to no luck, I haven't seen him. Mukha akong tanga doon na hinahanap siya, naghihintay kahit na hindi alam kung sisipot ba ang hinihintay.