روايات وقصص ضمن Green Olive Tagaytay

Dahan-dahang nagpakita ang umaga sa Tagaytay. Tumagos ang liwanag sa mga puwang ng bintana, na malambot na sumasalamin sa mga dingding na may mainit na kulay at humahalimuyak sa natatanging amoy ng pine trees. Ang fog ay nakakapit pa rin sa mga dulo ng dahon sa labas, habang ang malamig na hangin mula sa bundok ay umiihip dala ang isang sariwang pakiramdam…

" Malawak siyang ngumiti. Hindi na ko nangulit pa at tahimik na sumakay na lang sa kotse, hanggang sa bumiyahe na kami. Nilibang ko na lang ang sarili sa pagtanaw ng bawat tanawin na nadaraanan namin. Pansin ko na tila pataas ang daan dito. Ngayon ko lang naalala na hindi ko nga pala naitanong kay Lance kagabi kung nasaan ba kami eksakto. Ilang minuto pa ang lumipas ay hininto na niya ang sasakyan. Kunot noong tiningnan ko ang karatula sa labas, dahil hindi ko alam kung nasaan na ba kami. PICNIC GROVE Tagaytay, Philippines Nanlaki ang mga mata ko sa nabasa. Bata pa ko no'ng huli akong mapapunta sa Tagaytay kaya siguro hindi na pamilyar sa 'kin ang mga tinahak naming daan.

May nakita din kasi ako na pako sa may gilid ng talon at kinuha ko yun kanina at ginawa ko din na ulam namin ngayon tapos may inihaw din ako na okra at talong kaya naman may mga gulay din kaming kinakain. "Oo naman no. Lalo na kapag bagong pitas ang mga gulay na katulad nitong kinakain natin ngayon. Alam mo ba na tanim ito sa resort. Hindi mo pa nakita yun no. Sa may likod sya banda at puro organic ang mga yun. Hindi sila nag e spray ng mga synthetic na ganyan. Kaya manamis namis siya." sagot ko naman sa kanya. "Wow talaga? Ang galing naman. Ang dami mo talagang alam na gawin e. Nqkakabilib ka talaga Kylie.' natutuwa na papuri na naman nito sa akin.

“We're in tagaytay, Elora.” Muli akong tumingin sa baba at mula sa malayo, natanaw ko ang isang kulay puting bahay na napaliligiran ng mga matatayog na puno. Hindi nga lang ito bahay eh, mansyon na ito dahil sa laki.

Nakita ko pang nagulat siya sa ginawa ko pero napangiti na lang siya at parang nahiya. Pagtapos namin sa picnic grove ay pumunta pa kami sa People’s Park in the Sky. Kumuha lang kami ng maraming pictures sa buong lugar. Ang ganda ng tanawin mula rito at mas lumalamig na ang hangin. Dito rin kami namili ng mga souveneirs at pasalubong. Binilhan ako ni Gavril ng knitted bag at T-shirt na pareho kami na may tatak na ‘I heart Tagaytay.’

Parang walang nakikita si Elara sa mukha ng kanyang ama at patuloy lang sa swabeng pag-inom. Ang tsaa mula sa Mother Tree ay may matingkad na kulay-orange at dilaw na likido, napakabango, at may kumikinang na anyo. Humigop ng kaunti si Elara. Napakayaman ng lasa nito, may kakaibang tapang ng lasa ng bato at lupa, may matamis na humahabol sa lalamunan, at nananatili ang bango sa kanyang mga pisngi. Karapat-dapat nga itong tawaging hari ng mga tsaa. Talaga nga namang mas masarap ang mga pagkaing nagkakahalaga ng ginto.

Xian’s POV I drove her all the way to Tagaytay, just as she asked, until we reached that quiet restaurant perched by the ridge. Dito ko siya dinala dahil alam kong dito siya nakakahinga—kung saan tanaw ang malawak na lawa at ang mga ulap na tila yumayakap sa mga bundok. The cool evening breeze swept through the open veranda, carrying the scent of pine and fresh grass, but even this calm could not brush away the heaviness I saw lingering in her eyes.

Makalipas ang halos tatlong oras na biyahe, tuluyan nang nakarating ang dalawang team sa isang eksklusibong resort sa Tagaytay. Malamig ang simoy ng hangin. Bahagyang natatakpan ng manipis na hamog ang tanawin ng Taal Lake, dahilan upang lalong maging payapa ang paligid. “Wow…” Hindi napigilang sambit ni Mae habang umiikot ang paningin.