Green Olive Tagaytay Novelas e Histórias

[Ang Pagguho ng mga Alyansa] Ang hangin sa Tagaytay ay tila tumigil sa pag-ihip, binihag ng tensyong namamayani sa pagitan ng tatlong taong nakatayo sa gilid ng bangin. Ang apoy mula sa sumabog na mansion ay nagbibigay ng isang kahel na anino sa mukha ni Liam Miller. Sa kanyang tabi, ang bata ay nananatiling tahimik, ang mga mata nito ay kasing-lamig ng marmol, walang anumang emosyon na makikita sa isang normal na pitong taong gulang.

Halatang galing pa ito sa site dahil sa alikabok sa pantalon at sapatos nito. “Sorry, na-late ako Hon. Grabe yung traffic sa may Tagaytay area kanina. Marami kasing tourist doon kapag ganitong summer. Alam mo naman, hindi pwedeng hindi ko daanan ang paborito ng mga anak mo.” Inilagay ni Seojun ang dala nitong isang box ng custard egg pie sa lamesa bago nito hinila ang upuan na nasa gawing kaliwa niya. “Olivia, pasuyo na lang ako nitong dala ko para makakain ang mga bata nitong dessert.”

Salty and strong. Tinamaan ako ng craving nang sobrang lakas kaya halos maglaway ako agad. Parang nalalasahan ko na kaagad iyon. The sourness of the green mangoes. Ang alat ng bagoong. The way the flavors mixed together on my tongue.

Misha’s POV Pagdating namin sa Tagaytay, agad akong sinalubong ng malamig na simoy ng hangin. Pinili ni Everett ang isang restaurant na may magandang tanawin ng Taal Lake. Tahimik, payapa at tila naglalaho ang lahat ng alalahanin sa bawat hagod ng hangin sa mga balat namin. “Nagustuhan mo ba dito?” tanong niya habang tinutulungan akong umupo sa mesa. Ang sweet talaga niya, hindi niya hinahayaan na ako ang gumalaw ng sarili ko lang.

Advance mag-isip ang lola niyo. Ipinatong ko ang libre kong kamay sa tapat ng aircon vent para tantsahin ang lamig. Sa labas, unti-unti nang nagkakaroon ng manipis na fog ang mga gilid ng kalsada, na lalong nagpadagdag sa romantikong vibe ng hapon na ito. Ang mga naglalakihang puno sa Tagaytay ay tila ba sumasayaw sa saliw ng hangin, nakikisabay sa tibok ng puso kong halos mag-marathon na sa sobrang kilig.

Ayoko nga ng purong gulay. "C'mon, masarap ito." Kumuha siya ng kaunti at iniuma sa'kin. "A-ano ba iyan?" Puro kasi green, may nasama pa ngang maliit na tomato pero inalis niya naman agad.

I said, bago binatukan ulit ng bahagya ang ulo niya. After an hour of driving, nakarating na rin kami sa rest house niya raw na nakatayo sa Tagaytay. Napakagandang tignan lalo na kapag nasa labas ka. It looks like a native house with a modern touch. May infinity pool sa gilid at napakaraming halaman na namumulaklak ang nagkalat. "I can stay here forever Blue, pwede na ako rito. Now get my things and follow me inside the house pronto!" Namamangha pa ring utos ko sa kaniya.

Ang reception hall ay tila isang paraiso sa gitna ng Tagaytay. Ang bawat sulok ay pinalamutian ng mga puting orkidya at mga bumbilyang tila mga bituin na bumaba sa lupa. Pero sa gitna ng karangyaan, ang highlight pa rin ay ang "Special Kakanin Station" ni Mama Elena na pinagkakaguluhan ng mga bilyonaryong business partners nina Fernando at Cecilia.

Tumatawang sabi niya, itinulak niya ito at tumayo, “San ba tayo kakain?” “Basta magpantalon ka lang. Dadalhin kita sa lugar na siguradong magugustuhan mo,” nakangiting sabi nito sabay kindat sa kanya. Kinilig na naman siya. ANG GULAT ni Olivia nang sabihin ni Gabriel na sa motorbike sila sasakay. “Sorry, sobrang traffic kasi at baka sarado na ang mga kainan sa Tagaytay kung kotse ang gagamitin natin.”

tanong sakin ng organizer. "Apple green ang paborito niyang kulay, siguro yon na lang ang motif natin." "Okay Sir, kami na apo ang bahala sa pag-aayos nang lahat. Sisiguraduhin namin na magugustuhan niyo po pati ni Ma'am."