Haligi Ng Tahanan Meaning Novels & Stories

Nagsimula na namang mag-drama ang mommy ko. "Mom, here we go again. Pinagbigyan na kita, uuwi na ako ng Pilipinas para may magma-manage ng mga property natin sa Sta. Elena saka na lang iyang mga apo mo. One at a time kaya chill ka lang, Mom," natatawa kong sabi. Iinit na naman ang ulo niya na lalong magpapasaya sa akin. Ang sarap lang niyang inisin.

Ang bawat tawa at halakhak ay naghalo sa simoy ng hangin, nagdulot ng kabuuang kasiyahan sa puso ng bawat isa. At sa dulo, sabay nilang inilahad ang kanilang masasayang alaala, ang bawat halakhak, yakap, at tawa, at ramdam ang kabuuang pagkakaintindihan at pagmamahalan. Ang bagong bahay ay hindi lamang simbolo ng bagong tahanan kundi ng panibagong simula, pagmamahal, at happy ending para sa buong pamilya.

Pinasadahan ko lang siya ng tingin. "YATS.. It means stay.." Paliwanag ni Ghia.. Aw yun pala yun. "I'm gonna stay kahit ilan beses mo kong pagtabuyan.. Hanggang maging ready ka.. Hanggat hindi mo sinasabing hindi mo ko mahal.. Ang korni ba??" Sunod na naghiyawan na ang magkapatid sa mga hinayag ni Ghia.. Nasa gilid lang kami ng gate ng university.. Baka nakakalimutan nila..

Kabanata 127 LILLY POV Walang sapat na salita para i-describe ang tanawin sa harap ko. Totoong namangha ako sa bahay ni Harley. Malaki, moderno, at napaka-elegante. Hindi ako sigurado kung nakakita na ako ng ganuon kalaking bahay sa personal , maliban na lang sa mga katalog. Napapahanga ako sa bawat detalye, mula sa magarang disenyo ng pinto hanggang sa itim na bubong na may kakaibang mga tiles. Ayokong isipin kung magkano ang ginastos para sa bahay na ito. Kung tutuuisin kulang pa ang apartment ko kumpara sa bodega ng bahay nila.

Lahat ay masaya, sumasayaw at tumatawa kasabay ng tugtog ng musika. Their warm and genuine smile, the noise, the happy bantering of the people in the hacienda, her friends, she had missed this all so much for years. Ngayon niya lang lubos na naintindihan ang kasabihang “Walang lugar na katulad ng tahanan.” Home is where her heart is, indeed...

Hindi ko kakayanin mag isang kalabanin ang mga ito. Ang gara ng loob ng bahay na'to kasing laki ng isang Mansion. Mukhang mamahalin ang buong mansion at napaka laki rin talaga. At napakarami rin talaga ng security mukhang maraming tinatago ang lugar na ito.

Umiiyak na turan niya. No! This can’t be! Hindi rin ako papayag na mawawalan ng tahanan ang mga batang andirito. Ito na lang ang tanging ligtas na tahanan na mayroon sila. Gagawin ko amg lahat kahit lumuhod pa ako sa harap ng may ari ng lupang ito. Huwag lang nilang sirain ang mumunting bahay ampunan na ito.

Naghihintay ng pag-agree ng anim kong tropa sa Foedus? “Then what do you want me to say?” Chloe asked innocently and damned cute. “I get everything you said, but again… why do I need to make tah-ga sa bah-tow?” My tongue went between my teeth at napakamot ako sa gilid ng noo ko sa inis. “Another idiom of ‘itaga sa bato’ that you will say, and I will make sure to find someone na mataga today,” asar kong sabi.

Leah Kung may magsasabi sa akin noon na sa loob ng limang taon ay magiging ganito kaingay, kagulo, at kasaya ang bahay namin—malamang natawa lang ako. Pero ngayon, habang nakatayo ako sa gitna ng sala, may hawak na bote ng gatas sa isang kamay at bimpo sa kabila, naiintindihan ko na kung bakit sinasabing ang tahanan ay hindi nasusukat sa laki o ganda—kundi sa ingay ng mga batang tumatawa.

Kahit nakaupo na sa hapag ang isang kamay nito ay nasa baywang ko parin! "Ayon! Galingan mo Zach, gusto ko nang magkaapo sa tuhod." "*cough *cough" "Sorry po, sorry." Naubo ako sa sinabi ng matanda. Galingan? Ni tingin nga ng magaan ay hindi nito maibigay sa akin! Ang hawakan pa kaya ako o ang makipagtalik pa sa akin? Imposible!