Henry Emily の小説・ストーリー

Nais ni Thomas na magsagawa ng malakihang operasyon at ilagay ang kaayusan sa lugar nang paulit-ulit, ngunit hindi siya kailanman naglakas-loob na kumilos nang madali. Ang isang normal na tao na nagpunta doon ay magmamartsa lamang sa kanilang sariling kamatayan, at lalo na para sa isang magandang babaeng kagaya ni Emma. Pinakiusapan ni Richard si Emma na bumili ng mga materyales na bakal mula sa lugar na iyon? Tiyak na may masamang balak siya para doon. Maaaring malaki ang galit niya kay Emma dahil ang Emperor Residence ay binago sa isang libingan. Ngayon, inaabuso niya ang kanyang kapangyarihan upang makapaghiganti.

⸻ Clara Hindi ko alam anong nangyayari sa loob. Hindi ko alam anong pinag-uusapan nila. Pero ramdam ko ang bigat. Ramdam ko ang tension. Parang may nagbabago… sa pagitan nilang dalawa. At imposible… pero parang may nagbabago rin… sa pagitan naming dalawa ni Alexander. ⸻ Pantry — Sa Kalagitnaan ng Hapon Gusto ko lang mag-kape. Gusto ko lang huminga. Pero pagpasok ko sa pantry—

Sa tuwing nagnanais si Henry at Hilda na magtungo saan mang bahagi ng bansa ay magagawa ng mga ito iyon nang walang kahirap-hirap. Henry de La Cruz being a millionaire gives him a lot of comfort to do his whims. Ang bahagi at paraan ng pagpapalaki ni Hilda kay Henry ay hindi niyon matutumbasan ninoman. Kahit ang mismong biological mother ni Henry ay hindi niyon mapupunan. Si Hilda de La Cruz lamang ang nagbibigay kay Henry nang sapat na kaligayahan ukol sa mga magugustuhan nito.

Pero nang makita niya si Erich sa sandaling iyon, biglang nag-iba ang pananaw ni Henry. Sa ganitong klaseng okasyon, hindi biro para sa isang babae ang manatiling kalmado. Tutok na tutok si Henry habang nagbibigay ito ng speech, napakalakas ng kanyang karisma at swabe ang kanyang tono at pananalita. Hindi ito mukhang nagyayabang lang, bawat salita ay may bigat, may halong biro, at ramdam ang pagiging tapat.

Samantalang si Don Emilio ay tila hindi na rin mapakali. Isang tanong ang bumalot sa paligid—maaaring may mas malalim pang koneksyon si Althea sa pamilyang ito kaysa sa inaakala nila.

Mas pinili ko ang tumahimik na lang at tumugon sa kanyang mga halik. Subalit, hindi ko inaasahan ang biglang pagbukas ng pinto, kasunod ang pagpasok ng limang kalalakihan. Nataranta akong bigla at binalak ko na itulak palayo sa aking katawan si Henry. Ngunit hindi ako nagtagumpay ng mahigpit akong yakapin nito. Kilala ko ang mga lalaking ito dahil lagi ko silang nakikita sa Mansion ng mga Hilton.

I just really want to let this out. "Ate sa lalaki ito!" Mabilis akong lumapit sa lababo at doon sumuka nang sumuka. "Anong nangyayari sa' yo? My nakain ka bang hindi maganda?" sunod-sunod na tanong ni Henry habang hinihimas ang aking likuran. "W-Wala...it just, I-I smelled a perfume." "Halika na nga umuwi nalang tayo. Tutal ay busog naman na ako."

Napabuntong-hininga siya nang malalim at pabagsak na ibinagsak ang hawak na mga papeles sa mesa. “Damn it…” mahinang mura niya, sabay hawak sa ulo. Sa loob ng katahimikan ng opisina, muli na namang bumalik sa isip niya ang mukha ni Emma—at ang mga salitang binitiwan nito na lalong nagpahirap sa kalooban niya. Pagsapit ng hapon, maagang umuwi si Emma mula sa trabaho. Gusto niyang magluto ng hapunan para sa kanila ni Edward at ihanda ang isang munting sorpresa.

That’s bullshit! "Why?" he chuckled. Mabilis ang ginawa kong pagsulyap dito na nakakunot ang noo. "Ah, nothing. I'm Emory Meredith Grant." May bikig sa lalamunan kong sinabi bago mag-iwas ng tingin. "Hmm, nice name..”