Novel & Cerita Hermana Penchang Monologue Script

[translation: What are you going to do? Umigting ang panga ni Leon at humugot ng malalim na hininga. Hinilot niya ang kanyang sintido. “Spero solo che cambi idea e mi ascolti,” he fluently said. [translation: I just hope she will have a change of hearts and listen to me.] “What are you going to tell her then?” “Everything that she wanted to know,” Leon replied. “Why?” “Hmm,” Lucifer hummed. “Interesting.”

She liked to stepped out now out of her shell, out of her cage, and view the other sides of life. --- Samantala, sa residensya ng Montero ay nakaupo sa harap ng hapag-kainan ang magkapatid na Erlinda at Ediza. Wala ni isa sa kanila ang gumagalaw ng pagkain. "Kasalanan mo ito, ate Ediza," paninisi ni Erlinda. "Kung hindi mo ako pinaamin, hindi sana aalis si Yelena." Pinalo ni Ediza ang kamay ng kapatid na nakapatong sa mesa, and uttered an oath. "Hindi ako."

mariing hayag niya sa akin. “Tapos na ba kayong mag-usap? Kanina pa ako naiinip dito. Kung hindi niyo rin lang ibibigay ang kuwintas, wala na akong magagawa kundi paslangin kayong lahat at sapilitan itong kunin sa inyo,” mapagbantang sambit ng aming kalaban sa amin. Umaalingawngaw ang kaniyang nakakikilabot na tinig sa buong paligid. “Ngayon na, Dea. Gawin na natin,” wika ni Ate Helena sa akin.

Kahit lasing at hindi makagalaw nang maayos dahil sa panghihina ng katawan nito’y pilit pa rin itong tumingala para tingnan siya. Pipay could not speak immediately because of her mixed feelings at that moment. First, because of the nervousness and fear that her husband might hurt her again, because she took so long to open the door. Madali pa namang uminit ang ulo nito. She was in the bathroom earlier, taking a shower, so it took her a while to get down to the living room. Hindi na nga siya nakapagbanlaw nang maayos sa kakamadali niya. Basta niya na lang isinuot ang robe na nasa loob ng shower room niya. Kahit ni isang panloob na saplot ay wala rin siyang suot. Pangalawa, ang bilis-bilis na

panimula nito na ikinatawa n'ya imbes na mainis dito. "Syempre intro lang yon! Ako nga pala si Ondora, ang reyna ng sikangkang engkantadia. Diwata sa umaga, tikbalang sa gabi, hiyaahhhh...hiyaahhhh...hiyahoooohhh!.. At naniniwala sa kasabihan na — Kung hindi ako ang para sa kan'ya, aba, kawawa naman s'ya. And I tank you!" pabaklang sabi nito sa nagpakembot-kembot na naglakad sa kinatatayuan ng dalawang naunang contestant.

Linggid sa kanilang kaalaman nag lilihi na Pala noon si Adelina mahilig itong kumaen ng mga mapuputing Prutas tulad ng singkamas at madalas na rin sumama ang pakiramdam neto na dati ay hindi naman niya nararamdaman kung kaya agad sinabi ni Adelina sa kanyang asawa ang kanyang nararamdaman nag patingin siya sa isang Mangangamot sa Sunrise Majika agad siya nitong Tinignan at ito ay ngumiti sa Kanya at sinabi ang magandang Balita "Hera ikaw ay nag dadalang tao " wika neto sa kaya "tunay ba ang iyong sinabi?" tanung Adelina dito "sigurado ako Hera ? " ikaw ay nag dadalang tao masayang wika neto "Salamat sa magandang balita Mangangamot"

Muling napaiyak si Maria, na kinalaunan ay nauwi na naman sa hagulhol hanggang sa nakatulugan na nito ang kanyang paghihinagpis. "Diyos ko, gusto ko ng mabago nang tuluyan ang aking buhay alam po ninyo iyan. Bakit po niyo hinayaang mabuo ang malagim na nangyari sa akin sa kamay ng lalaking demonyo? Hindi ko gusto ang munting buhay na aking sinapupunan dahil wala siyang magandang kinabukasan sa akin. Patawarin niyo po ako kung...kung ipapalaglag ko po ito." Tahimik na lumuluha si Maria habang nakaluhod sa may Simbahan na nakita niya habang siya ay naglalakad.

“Maraming taon na tayong naglakbay sa ating sariling mundo, ngunit ngayon, gusto kong sabihin sa iyo—at sa lahat ng naririto—na ikaw at ikaw lang ang gusto kong makasama sa bawat hakbang ko.” Napatingin siya sa akin, may bahagyang pagkatulala, at naramdaman ko ang tibok ng puso niya. Ito ang sandali ng tapang ko—tapang na minsan ay kinulang. “Prudence Georgina Chapman,” malumanay kong binigkas, “ang puso ko, bagaman pinilit kong kontrolin, ay matagal nang sa iyo. Gusto kong ipakita sa iyo—at sa anak natin—na hindi ko hahayaan ang anumang lihim o takot ang magpalayo sa atin. Gusto kong makasama ka… sa lahat ng araw, sa bawat oras.”

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

Ang mga tao, ang kapaligiran, at syempre, miss na miss na niya ang lahat at ang lahat dito! Miss na miss din niya ang lahat sa Palmridge High. Hindi niya sinabi sa lahat ang plano niyang lumipat sa ibang lugar. Ayaw niyang abalahin sila, dahil nais niyang magsimula mula sa simula. "Paalam sa aking lumang buhay... Paalam, lahat... At paalam, Darren Hayes..." bulong ni Emma sa sarili. ============================== Pagkalipas ng apat na taon...