Hermana Penchang Monologue Script Novels & Stories

Masaya na rin naman siya na may Janna na ito sa buhay niya. Dahil lumalalim na rin naman ang gabi. "Let us proceed to the last part of this event," wika ni Helena na kitang kita namin na pagod na ito. "Well I guess that’s about everything ladies and gentlemen we have finally come to the end of our program. It has been a great day and a wonderful evening with you all. Again thank you all for your presence. God bless and Goodnight to each and everyone," huling sambit ni Helena bago niya ibaba ang microphone at bumaba na ng stage para makihalubilo sa'amin..

Pumikit kaming dalawa at aming puso at kaluluwa ay naging iisa. Ito ang Harmonia— isang spell na itinuro sa amin ni Ina. Ramdam ko ang pagdaloy ng dugo sa bawat ugat ng aming katawan at alam kong ganoon din si Ate Helena. Maging ang pagtibok ng aming mga puso ay magkasabay. Hindi ko aakalaing isasagawa ko ang spell na ito kasama ang aking nakatatandang kapatid.

Kahit lasing at hindi makagalaw nang maayos dahil sa panghihina ng katawan nito’y pilit pa rin itong tumingala para tingnan siya. Pipay could not speak immediately because of her mixed feelings at that moment. First, because of the nervousness and fear that her husband might hurt her again, because she took so long to open the door. Madali pa namang uminit ang ulo nito. She was in the bathroom earlier, taking a shower, so it took her a while to get down to the living room. Hindi na nga siya nakapagbanlaw nang maayos sa kakamadali niya. Basta niya na lang isinuot ang robe na nasa loob ng shower room niya. Kahit ni isang panloob na saplot ay wala rin siyang suot. Pangalawa, ang bilis-bilis na

Biglang kambiyo ng dalaga. Naisip ni Maria ayaw niyang mamatay sa napakaduming paraan. Gusto niya ding mamatay na kagalang-galang kahit papaano. Kaya magpapalakas na lamang siya at tatakas mula sa mga kamay ni Anghel. "They can feed you without using your hands," malamig na tugon ni Anghel. Napabuntong-hininga na lamang si Maria at hindi na ito nakipagpilitan pa.

“Maraming taon na tayong naglakbay sa ating sariling mundo, ngunit ngayon, gusto kong sabihin sa iyo—at sa lahat ng naririto—na ikaw at ikaw lang ang gusto kong makasama sa bawat hakbang ko.” Napatingin siya sa akin, may bahagyang pagkatulala, at naramdaman ko ang tibok ng puso niya. Ito ang sandali ng tapang ko—tapang na minsan ay kinulang. “Prudence Georgina Chapman,” malumanay kong binigkas, “ang puso ko, bagaman pinilit kong kontrolin, ay matagal nang sa iyo. Gusto kong ipakita sa iyo—at sa anak natin—na hindi ko hahayaan ang anumang lihim o takot ang magpalayo sa atin. Gusto kong makasama ka… sa lahat ng araw, sa bawat oras.”

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

Hawak-kamay sa harap ng altar, nagkatitigan sila habang ang pari ay nagbigay ng kanyang sermon. Nang dumating ang bahagi ng pagpapalitan ng mga sumpa, halos nanginginig si Clark sa kaba at emosyon. “Danielle,” nagsimula siya, bahagyang napapalunok sa init ng kanyang dibdib.

Nilipad ng hangin na di namamalayan. (Monia POV) Letche plan! Oo alam ko masarap at matamis ka! Malambot sa bibig kung di nga masobrahan sa itlog na ginamit. Wala ata silang balak na buksan man lamang ako. Hay naku Monina. Tama na ang sakripisyo mo dahil gusto mo lang ibalik ang perang di naman iyo. Sa katunayan ikaw na ang dakilang martyr. Papansin ka masyado. Baka nga walang tao at mas mabuti pa ngang umuwi na kesa nga makipag-gyera ka sa doorbell na sampung taon mo ata masisira pa.

They were just having coffee. “I-I’m s-sorry, Grandma,” hinging paumanhin ng babae. “Call me Donya Margarita. Allowing you to call me Grandma was just for a show,” umpisa ng matandang babae. “Anyway, kumusta na ang pinapagawa ko sa ‘yo? I heard you didn’t go out much these days. While Simon and I are busy taking care of Don Pedro and managing our… personal business affairs, nandito ka lang sa mansiyon at nagbu-buhay-prinsesa, tama ba?”

Sirang-sira na ang araw niya, dumagdag pa ang putang babaeng ito! Nakangising umiling ang babae kapagkuwan. "Tinatanong kita, but you didn't answer me!" Inikot nito ang mga mata. "Don't tell me hindi mo ako naiintindihan? You should tell me, so I could tell you in Tagalog. Okay, I'll repeat my question. Sino ka? Huwag mong sabihing ikaw iyong babaeng nakita ko kanina limang minuto ang nakalipas? Ikaw ba?" Kapagkuwan ay humagalpak ito ng tawa, parang wala ng bukas. "I could not believe that I talked to a stranger who has slow minded. You are so-called bobo. Ikaw ba?" Nagpatuloy ito sa pagtawa na ikinainis niya.