Hugot Sa Buhay Novels & Stories

Tulad sa kasabihan, mas mabuting mabuhay kaysa mamatay. May isang kasabihan din na nagsasabi na basta’t may buhay, may pag-asa. Sumuko na si Hugo sa kapalaran niya. Kinalimutan niya na rin ang ideya niya kanina kung saan gusto niyang lumaban hanggang kamatayan. Pagkatapos ay ginamit niya ang cellphone niya para mag-type ng isang mensahe kay Charlie na nagsasabi: [Patawad talaga, Charlie. Dinamay kita sa problema na ito…]

Parang ang lungkot ng buhay ko. I don't feel alive anymore. I feel like I'm just barely breathing. Para akong robot na sumusunod sa utos ng iba nang walang kalayaang magpahayag ng damdamin at nararamdaman. Totoo nga siguro ang sinabi nilang money can't buy someone's happiness. Dahil kahit nag-uumapaw ang pera ng asawa ko, malungkot pa rin ako. Money can't buy a friend. A loyal friend that would be there with you through your lows and highs. It can't. Money isn't everything.

Lahat kaya kung gawin. Pasuko na ako. Isang linggo na akong naghahanap ng mapapasukang trabaho ngunit heto bigo pa rin ako. May mali ba sa'kin? Isinumpa ba akong maging ganito kamalas? "Mas mahirap kaya ang buhay ng kangkong. Paano kapag tagtuyot? Eh di mangangayayat ka tapos mamatay ka na pagkalipas ng ilan pang araw." Pagbibiro niya.

Bakit paulit-ulit ang buhay? Swerte ako sa buhay dahil hindi ko naranasan maging mahirap, pero paano na lang ang mga walang previledge sa buhay kagaya sa akin? Gusto ko lang naman mabuhay, pero bakit ganito kahirap? Paano ba maging masaya?

Hanggang sa halos magkatapat na kami. "Hindi kita sinadyang saktan." Napakurap ako. At nakakainis. Dahil alam kong totoo iyon. Hindi niya sinadya. Pero nasaktan pa rin ako. --- "Hindi mo naiintindihan." Bahagya akong napaatras. "Buong buhay ko..." Napahinto ako. Mabigat. Masakit. "Buong buhay ko, natatakot akong maiwan."

"Hindi nga pwede, Yong! Naiintindihan mo ba ako bilang kaibigan mo, ha? Paano kung sa pagtulog mo ay hindi ka na... No, ano ba 'tong pinagsasabi ko. Halika, maligo ka na lang muna, ha? Warm water na lang siguro since naulanan ka." "Ayoko, Sab. Hayaan mo na lang ako. Actually, wala naman na talagang dahilan para mabuhay ako, eh. My life is kinda lifeless right now." Muli na namang nagsilandas ang aking mga luha. "Gusto ko lang naman maging masaya p-pero bakit ang hirap, Sab? B-bakit kapag nagiging masaya ako ay kapalit naman niyon ay ganitong klase ng sakit?"

He is fully stable yet he looks unhappy. Totoo nga kaya ang kasabihan na ‘Money can't buy happiness.’? Sa tulad niyang mahirap lang, syempre ay pera ang mahalaga dahil kapag may pera, lahat ay mabibili. Masaya ang buhay kung may pera dahil hindi naghihirap.

Hindi na muli niyang napigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga pisngi "Magulo ang buhay namin. Minsan, alam mo, pinapangarap ko na lang na mamuhay sa simpleng buhay. 'Yung malaya kong nagagawa lahat ng gusto ko nang walang kumo-kontrol ng mga desisyon ko sa buhay. Naiinggit nga ako sa 'yo minsan. You are living the life you want, Karina." "Akala ko rin noon, dapat kong kainggitan ang lahat ng mag kumpleto at buon pamilya. Pero hindi pala lahat, gano'n kasaya tulad ng napapanood ko sa mga telenovela's. Hindi pala lahat, happy family. Kahit paano, hindi pala dapat ako mainggit."

sabi ko " I know the meaning but I dont know the feeling." Likewise. I don't know what Life is. I can see it but I don't think that applies to me as well. " Hmm life? In my perception life is everything you see. That guy over there. That tree . Life contains Happiness , sadness, pain, anger, humiliation, jealousy, vain, poverty , disaster etc no need to specify." Yan ang tanging sagot ko. I took the advantage of being a consistent general whenever I say something so unsure. " This world is really so cruel these days." sabi nya

“Alam ko na kasalanan ko kung bakit nagka-watak-watak kami n’ong iniwan ko siya pero kasi sa hirap po ng buhay…hindi mo na maiisip pa ‘yung nagagawa mo basta’t makakuha lang ng pera na kailangan mo…” Siyempre masakit pa rin akin ‘yon. Nawalan na ako ng mahal sa buhay eh, ayokong maulit, pero naulit din. Buti nga at buhay pa ako sa dami ng karanasan ko. Pambubugbog, nalipasan ng gutom at sobrang pagod.