Novel & Cerita Hugot Sa Buhay

At sa likod ng bulong-bulungan, takot, at gulo… isa lang ang naisip ko. Bakit ba kahit kailan, hindi nagiging simple ang buhay ko?

"That's really complicated bro. Tsk. Malaking gulo 'to sa pamilya n'yo kapag 'di mo pinanagutan. Knowing your father? You need to decide wisely what to do." Sambit nalang ni Ezekiel at umiling iling pa. "I don't know…" umiiling din namang sambit ni Brian, "can we change our topic? Kaya nga ako nandito para makalimutan saglit ang problema ko e." "Okay!" Tumatawang sagot naman ni Ezekiel. *** Bakit nga ba ganun ang buhay? Parang pinipigilan tayong maging masaya? Saglit lang magiging maayos ang lahat. Sasaya ka pero ang kapalit naman ay kalungkutan na?

Gusto ko lang tuparin ang pangarap ko sa buhay pero bakit napakachallenging naman agad-agad? Bumalik ako sa kusina upang ipagpatuloy ang pagluluto. Nasa kalagitnaan na ako ng pagluluto at saka ko lang na-realize na wala akong nabiling suka. Ang sarap din sabunutan ng sarili ko eh! Seriously? Anong kamalasan at kahungahan ito? Is this called homesickness or what?

Paano kung mahulog nga ako at tumanda na lang na dalaga habang buhay? “I don’t really know if she’s happy now, but looks like she is. Masaya na sa maraming alagang hayop sa malaki niyang mansiyon pero minsan naiisip ko lang na ang lungkot din siguro,” sabi pa ni Sapphire. “Living without anyone by your side. Well, nandito na ako ngayon. I’ll be in her side pero hindi kasi lagi masasamahan ko siya,” sabi pa niya.

Tulad sa kasabihan, mas mabuting mabuhay kaysa mamatay. May isang kasabihan din na nagsasabi na basta’t may buhay, may pag-asa. Sumuko na si Hugo sa kapalaran niya. Kinalimutan niya na rin ang ideya niya kanina kung saan gusto niyang lumaban hanggang kamatayan. Pagkatapos ay ginamit niya ang cellphone niya para mag-type ng isang mensahe kay Charlie na nagsasabi: [Patawad talaga, Charlie. Dinamay kita sa problema na ito…]

Parang ang lungkot ng buhay ko. I don't feel alive anymore. I feel like I'm just barely breathing. Para akong robot na sumusunod sa utos ng iba nang walang kalayaang magpahayag ng damdamin at nararamdaman. Totoo nga siguro ang sinabi nilang money can't buy someone's happiness. Dahil kahit nag-uumapaw ang pera ng asawa ko, malungkot pa rin ako. Money can't buy a friend. A loyal friend that would be there with you through your lows and highs. It can't. Money isn't everything.

Lahat kaya kung gawin. Pasuko na ako. Isang linggo na akong naghahanap ng mapapasukang trabaho ngunit heto bigo pa rin ako. May mali ba sa'kin? Isinumpa ba akong maging ganito kamalas? "Mas mahirap kaya ang buhay ng kangkong. Paano kapag tagtuyot? Eh di mangangayayat ka tapos mamatay ka na pagkalipas ng ilan pang araw." Pagbibiro niya.

Bakit paulit-ulit ang buhay? Swerte ako sa buhay dahil hindi ko naranasan maging mahirap, pero paano na lang ang mga walang previledge sa buhay kagaya sa akin? Gusto ko lang naman mabuhay, pero bakit ganito kahirap? Paano ba maging masaya?

Hanggang sa halos magkatapat na kami. "Hindi kita sinadyang saktan." Napakurap ako. At nakakainis. Dahil alam kong totoo iyon. Hindi niya sinadya. Pero nasaktan pa rin ako. --- "Hindi mo naiintindihan." Bahagya akong napaatras. "Buong buhay ko..." Napahinto ako. Mabigat. Masakit. "Buong buhay ko, natatakot akong maiwan."

"Hindi nga pwede, Yong! Naiintindihan mo ba ako bilang kaibigan mo, ha? Paano kung sa pagtulog mo ay hindi ka na... No, ano ba 'tong pinagsasabi ko. Halika, maligo ka na lang muna, ha? Warm water na lang siguro since naulanan ka." "Ayoko, Sab. Hayaan mo na lang ako. Actually, wala naman na talagang dahilan para mabuhay ako, eh. My life is kinda lifeless right now." Muli na namang nagsilandas ang aking mga luha. "Gusto ko lang naman maging masaya p-pero bakit ang hirap, Sab? B-bakit kapag nagiging masaya ako ay kapalit naman niyon ay ganitong klase ng sakit?"