I Am Stuck Novels & Stories

Gan'on ka tagal, kasi gano'n din kabigat ang nararamdaman ko na hanggang ngayon ay patuloy akong binabaon at nilulugmok. I tried to stand up multiple times and start over, but sa kada subok ko ay bigo ako. Whatever I do, I'm still a wreck, and worse I don't know how to fix myself. Hindi ko alam kung paano mabuo ang nagkapera-peraso kong puso.

“Tell me how to fix t-this? Tell me! You told me to trust you? Now tell me what to do?” Humagulgol na si Nick, muling pinakawalan ang mga luhang kanina pa pinipigil. He felt so helpless. Pakiramdam niya’y na-trap siya sa isang kumunoy at walang maaring sumagip sa kanya kaya unti-unti siyang nilalamon niyon. No. There’s no solution to his situation. That’s it. That’s the end of the line for him.

' Kaya ngayon ay na stuck ako rito sa bus stop. I mentally scrolled through my limited options. First, walang bus na dumaraan sa lugar na 'to kapag weekend. Wala ring taxi. Second, kahit may maligaw na isa, I don't have my wallet. Naiwan 'yon sa room sa hotel. Third, kung sasakay ako sa taxi na ganito ang hitsura ko, baka mapahamak lang ako. Litaw na litaw ang legs ko at bakat ang katawan ko sa manipis na t-shirt, lalo pa at halos kaaahon ko lang sa pool.

“P-palabasin n’yo a-ako…” Pilit kong pinapakalma ang sarili ko pero hindi ko magawa. Ganito ako kapag nai-stuck sa madidilim at masisikip na sulok. Pakiramdam ko may bumubulong sa akin. Bumabalik ang mga alaala noong maliit pa lamang ako, ang dahilan kung bakit takot na takot ako ngayon.

Alam kong naiinis na rin siya sa pagiging stubborn ko. "Face exactly what?!" pabalang kong sagot, pero ang pokus ko ay nasa ginuguhit ko pa rin na halatang wala namang patutunguhan. Isang malalim na buntong-hininga na naman ang pinakawalan niya. "You're just making it more difficult for yourself, when you clearly understand what makes it easier to manage and solve." Napatigil ako sa aking ginagawa. Dahan-dahan akong tumingala upang tingnan ang kaibigan ko nang diretso sa mga mata.

umiiyak kong sambit. "Shh... tahan na. Nandito ako, Ruwy. Para sa iyo." "Thank you, Ruwy. Napakabuti mo sa akin. Sana ay hindi ka magbago." "Oo naman." "Ano ba ang problema mo?" "Family problem lang. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Ginawa ko naman lahat, upang gumaling ang kakambal ko. Pero until now. Wala pa ring, progress. Baka hindi na gumaling si Ruvy."

Hindi siya mapakali at panay ang lingon niya sa paligid dahil baka bigla na lang may pumasok na tao at mahuli sila sa gano'ng akto. "Stay still, Anna." "B-baka m-may tao," aniya. "Nevermind them. Just focus on me." anito at muling sinunggaban ang dibdib niya. Jusmiyo Marimar! Paano nga ba sila umabot sa gano'ng tagpo ng amo? Bakit ni wala man lang siyang nakapang pagtutol sa sarili? Inaangkin na nito ngayon ang dibdib niya pero heto siya, nasasarapan imbes na pigilan niya ito.

Tinapik ni Kuya ang balikat ko saka naman kusang pumatak ang luha ko. My life is such a pain, ang hirap umusad. Ang hirap kumilos at hindi ko din alam ang gagawin ko. Ayoko na uutusan at pangungunahan ako ng kahit sino, but i am stuck at the same place where Dave left.

“It doesn’t feel like the right thing. It just feels like… I’m stuck.” Umupo siya sa tabi ko at marahang ipinatong ang kamay niya sa balikat ko. “You’re not stuck. You’re grieving, not just him, but everything you lost. Give yourself time.” Bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang TV sa itaas ng waiting area, at lumabas ang balita. Mula sa masiglang tono ng anchor, bigla itong naging seryoso at mabigat.

Ang laki-laki ng diperensya. I used to be a girl who plans ahead of time. But right now, I feel like I am stuck in a loophole. While looking at the ceiling where where I am laying I feel so confused. I paused for one second, thinking this isn’t the life that I have pictured for myself. Something is wrong. But I need to move forward. Kasi andito na ito. Darating talaga ang pagsubok sa buhay.