I Feel Pressured In Tagalog Novels & Stories

aniya bago nagpunta sa stage. I pursed my lips. Ayos lang naman ako kanina. Sadyang mas lalo lang akong kinabahan nang magbigay ng well wishes ang tatlo. Para kasing antaas ng expectation na kailangan kung abutin para lang hindi ma-disappoint ang tatlo. Nakaka-pressure.

"Innocent." "Masama po bang maging gan'on?" tanong ko ulit. "Wala 'kong sinabing masama, okay. Pero hindi ko kasi alam kung pa'no ang diskarte sa mga katulad mo." Tumingin siya sa labas ng salaming bintana. "Tapos, itong si Maui kung makapagmalaki sa meeting, I suddenly felt pressured as fuck. Bigla kong naramdaman na nauungusan niya na 'ko sa 'yo, samantalang ako 'tong mas malapit sa 'yo. Ako 'tong kasama mo halos araw-araw."

“Do you know how I feel exactly right now? It feels like you stabbed me in the back and my best friend just thrusts the knife deeper into my spine that I can never move again. That's how I feel right now. Or the moment na ayaw ko paniwalaan noon ang sinasabi ng ibang tao. Maniniwala pa ako na walang ginagawang masama si Juan Carlos sa likuran ko, while ikaw Ivy, I have seen you several times na marami kang kasamang lalaki.” “That moment Jeff, sa panahon na iniiwasan mo ako! Puro ka kompanya! Excuses na.. Argh! But Jeff. I don't know how I can move on from this. Ayoko!” @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Ni

“Saan ba tayo pupunta?" Hindi pa rin ako mapakali, nilakasan ko ang loob para tanungin si Zeke na ngayo'y nakatuon ang pansin sa pagmamaneho, saglit niya akong tinitigan. “You're stressed and you are missing something." bahagyang tumaas ‘yung isa sa mga kilay ko, totoo naman na nai-stress na ako sa mga pinagggagawa namin pero alam ko namang parehas lang ang nararamdaman namin, wala akong karapatang magreklamo.

it beats so fast. "Hindi mo deserve masaktan, deserve mong maging masaya." I felt butterflies in my stomach, nagwawala sila! "At sisiguraduhin kong sakin mo lang mararamdaman 'yon." I..... can't breathe.... ——-

Takbo bilis bilis pa Nabalik ako sa ulirat ko sumakit ng subra ang aking ulo. ahhhh ansakit ng ulo ko ahhhhhh. "Miss okay kalang ba?" Ahhh ansakit ng ulo ko. "Miss gusto mo bang dalhin kita sa ospital?" Hindi na kaya ko na ito sige aalis na ako. Sa takot ko at kaba na nararamdaman ko agad akong tumakbo palayo sa lalaki. Ahhhhhh ano ba itong nagawa ko?patawarin nyo po ako hindi ko po alam.

Nasa ganoon akong pag iisip ng biglang tumikhim ito kaya nabaling ang tingin ko dito. "Don't pressure yourself, I will explain soon..." ika nito na lalong kinakunot ng noo ko. "What do you mean by that? Wala akong maalala as in baka naman pinagsamantalahan mo ako knowing you," masungit kong pahayag dito.

'' Dagdag ko pa. ''Ano ka ba, hindi naman kita pini-pressure eh. Masaya na 'ko na mahal natin ang isa't-isa. At syempre mas magiging masaya ako kung hindi ka na mambababae.'' Aniya na sinundan pa ng pagpisil sa tungki ng aking ilong.

May problema siya. Halos limang minuto siyang tahimik pero Hindi ko siya iniwan. Kung kailangan kong mag antay para malaman ko ang problema niya. Maghihintay ako. Hanggang sa bigla nalang siyang ngumawa. "Huwaaa! Keight ! I'm so stress right now. You know the feeling na something steal from you?. Huhu I feel like my freedom gets from me ! Naman eh." At ang dami pa niyang sinabing kung ano-ano.

"It's not just with you. I'm sorry for reacting that way last time. I didn't mean to be rude. Sorry. Talagang napi-pressure lang ako, lalo na mukhang may nabubuo na agad sa mga isip nila kahit wala namang katotohanan. And you're...uhm, well, sikat ka at kilala masyado...kaya..." I decided to be honest, though I didn’t know what my words would make me in his eyes. Pakiramdam ko ay magandang pagkakataon iyon para manghingi na rin ng tawad para sa nangyari noong nakaraan. I was mean to him kahit na nagmamagandang-loob lang naman siya sa akin. But then the pressure of it all made me anxious.