I Feel Pressured In Tagalog Novels & Stories

“When my mom died, mas lalo siyang lumala. He pressured me about school and with his company. I don’t have a problem with that, you know. Nangako akong mamanahin ko ang kompanya niya and I will not fail him. But I’m not ready.” Nang magtama ang mga mata namin, para bang gusto kong maiyak. I can totally see myself in his eyes. Para akong nakatingin sa sarili kong mga mata. I can’t believe we’re dealing with the same thing. Ang kinaibahan lang ay hindi ako pine-pressure ni dad. Although there’s really pressure kahit na hindi siya magsalita.

What did you do to me, Jairus! Nakakapanghina, dapat ko ba 'tong maramdaman? Hindi niya naman niya ako girlfriend! Feelingera na ba ako? I'm just new to it, ang makaramdam ng may minamahal. May isang bumangga sa akin huli na ang lahat para magreact pa ako. Nanghihina talaga ako. "Miss, are you okay? Miss!" rinig kong sabi nung kung sino. Hindi ko maaninag ang mukha niya, blurred kasi.

Mahinang pagtawag ko sa pangalan niya, ngayon na kaharap ko na siya ay parang nawala lahat ng mga salita na pinag-practice ko pa na sabihin. “What’s wrong? You look so troubled. Tell me, pinagalitan ka na naman ni Tita?” Nag-aalala nitong tanong. Her innocent eyes make me feel the guilt, stronger. “No, it’s not, first we should go home.” I said. Maybe, kailangan ko rin kumuha pa ng lakas ng loob para sabihin ang lahat sa kaniya.

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

nasisiphayo niyang sabi sa kanyang sarili. Natigil sa pag-iisip si Leigh nang maramdaman niya ang pagkalam ng kanyang sikmura. “Shit! Nagugutom na ako pero paano ito?” namumublemang tanong niya sa kanyang sarili habang hawak-hawak ang kanyang mukha puno ng doodle. Dahil sa walang magagawa si Leigh ay napilitan siyang lumabas kahit na punong-puno ng doodle ang kanyang mukha.

Go with the flow lang, at hindi ko dapat hinahayaan ang sarili ko na ma-pressure, dahil paniguradong hindi gagana ang aking isipan kung ginawa ko nga ‘yon. “Yes, Mom. Don’t worry po,” sambit ko na siya namang ikinahugot niya nang malalim na hininga. “Sige na, Mom. Ibababa ko na po muna ang tawag. Kakain na po muna ako.”

Nagsisisi ba siya? “Bakit? Totoo naman, di ba?” Ngumiti siya, bahagyang nagtagilid ng ulo. “Yeah, but I didn’t want you to feel pressured. Alam ko na complicated pa rin lahat, lalo na’t ex mo siya… and now, makakatrabaho mo na rin.” Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. Ewan hindi ko gets ‘yung nararamdaman ko ngayon.

sagot ko, buti nalang nakalusot ako. Ang totoo naiinip na ako. Gusto ko magresign. Pero dahil may malaki pa akong loan na binabayaran sa kumpanya niya. Kailangan ko muna magtiis at lakasan ang loob ko sa tuwing magkakaharap kaming dalawa. Simula talaga ng araw na nangyari yon. Hindi na ako pinatatahimik ng mga panaginip at pag-iisip ko.

Hindi siya agad nakapagsalita. I have loved you and I always will Call it crazy but I know someday you'll feel This feeling I have for you inside I'm a hopeless romantic, I know I am Memorized all the lines and here I am Struggling for words I still don't know what to say What to say "Coz I don't have the courage to confess verbally my feelings to you Via. Does it disappoint you knowing my feelings for you?" Narinig ko ang bulungan sa likod na mukhang kami na ang pinag-uusapan.

Inilagay niya ang mga kamay niya sa magkabila niyang gilid, at tsaka kinagat ang ilalim na bahagi ng labi niya. “Alam mo sa totoo lang, pressure na pressure na ako sa nangyayari. Palagi kong iniisip na hindi ako pwedeng magkamali kasi kapag bumagsak ako, wala na akong backup kasi ako mismo ‘yong backup. Ako mismo ‘yong sumasalo.”