I Hate It Here Novels & Stories

Nagpumilit akong umalis sa hawak nya pero mas lalo pa nyang hinigpitan iyon na para bang ayaw nya akong umalis. Why? Para mas lalo nya pa akong saktan sa talim nang kanyang salita?! Oo, alam kong may kasalanan ako! Pero masakit na masyado! Ayoko na! Tanging hikbi ko ang maririnig sa loob ng salid. Kahit ano pang kagat ko sa labi ay hindi iyon sapat para tumigil ang mga hikbi ko. Ang sama nya! "I hate the day you came in my life, because you gave me a new reason to live with."

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, ni hindi niya man lang ako pinigilan o hinabol. I hate him. ---

Litanya ko saka lumabas ng silid. Nag tungo ako sa labas. Namumuo ang mga luha sa mga mata ko, ang hirap kumilos dahil walang nag titiwala sa akin. I know they're just worried and they want me to move on. But how would I ever fucking move on if my heart was filled with hatred? I hate Max! I hate everything I used to love about him! I want him gone! I want him hurt! I want him destroyed! So bad.

“Ngunit... Hindi ko mapapantayan ang lugar niya sa puso mo dahil hindi ako ang inukol para sa’yo...” "Ate, be quiet. Aren't you aware that the people here are looking at you?" “Ngunit kahit sandali, maaari mo bang iparamdam na mahal mo ako... Kahit pakunwari? Ang liwanag sa madilim mong mundo Ang bituing nagliliwanag sa kalangitan Narito ako sa iyong tabi Para iparating na mahal kita...” "I don't care if they're looking! Then look, I don't mind! Bawal ba ako maglabas ng sama ng loob?! Blame the song for making me feel like this! Naalala ko naman si Robert! Why can't he love me?"

Mariin kong nilamukos ang laylayan ng shirt ko’t marahas na bumuga ng hangin. “Can’t you see how toxic I am, Thea? Sakit lang ako sa ulo! I don’t even deserve to have you guys in my life! Kahit ako ayoko na rin sa sarili ko! I just—I just hate myself and my life, Thea. Gusto ko na lang mawala nang nag-iisa, ayoko na kayong idamay pa sa magulong mundo ko. Sana maintindihan mo ’yon, Thea.”

Human decency lang naman ang hindi mambaboy ng kapwa. "That's enough, Leon." Hindi ko sila matingnan dahil mas lalo lamang lumakas ang aking iyak. I hate this. I hate it here. I hate everything. I hate how everyone treats me! Wala na akong pake kong mamaltratuhin ako ng mga tao dito dahil hindi ako nakikinig sa kanila. I'd rather want that than this! Narinig ko ang mga yapak ng mga paa palayo sa akin at ang pagbukas at pagsara ng pintuan. Then, I finally felt my arms and feet on loose.

Sabi nya na halos hangin na lamang ang lumabas sa bibig nya. Nang akmang aalis na siya, saka ko pa lamang naisipang magsalita, "O-Of course I hate it." Sabi ko. Napansin ko ang pagkuyom ang kamay nya kaya agad kong tinuloy ang sasabihin ko, "B-But only some of it. Yes, I hate it when you forced me and hate it even more everytime you hurt me. I also hate your selfish side, you being with someone else, when you've let another person calls you the way I do."

Dali-dali na rin akong tumalikod nang napagtantong hindi niya binubuhay ang sasakyan dahil mag-isa na lang ako. Maari ring nasiraan siya ngunit pilit kong sinantabi ang negatibo, upang pumasok nang tuluyan at matanggap ang nararapat sa isang katulad ko. “This is what I hate about this all,” bulong ko at huminga ng malalim. “Everything about this town... is a rotting...” Ngumiti ako at nahanap ang babaeng kinukulit ang walang-hiya. “Kumibo ka naman at pansinin ako. O gusto mong aalis na lang ako?”

Sarcastic na sagot nito. "Hey! Stop looking at me like that because you don't know what really happened." Mas lalong tumaas ang kilay nito. "Then tell me what really happened. Baka maniwala ako." Inirapan lang niya ito at naglakad ng muli pero hinarangan na naman siya. "Ano bang problema mo ha?!" Hindi na niya maitago ang inis sa batang ito. "You know what, of all the girls kuya had, ikaw ang pinakakakaiba. They all seem to be nice to me when they see me. But I know deep down inside, they really hate me."

Sabi ni mama with a genuine smile. "Maganda rin ang buhay natin ngayon, mom. I don't even hate our current situation. We are in a decent area with a decent apartment. I am only frustrated about my job." Sabi ko na may mapait na tono ng pananalita. Alam kong magsisimula ang pag-uusap na ito tungkol sa halaga ng aming pamilya at hindi nga ako binigo ng aking ina.