Novel & Cerita I Hated You

Mabilis kong pinindot ang numero ni Rivaill, at bago pa man ako panawan ng ulirat ay nasabi ko pa ang paulit ulit at palagi kong sasabihin sa kaniya. “I hate you,”

Nagbaba ako ng tingin, I bite my tongue, trying to hold my tears that threatened to welled up my eyes. "I don't wanna see your face anymore.." I utter shakily. Umatras ako para tuluyan ng makalaya sa kaniya ngunit hindi niya ako hinayaan. Nag taas ako ng tingin at sinalubong ang mga titig nito. "I hate you! I hate you for doing this to me, you are my bestfriend!" I said painfully.

As if I am running out of oxygen and desperate to suck in more air to my lungs. "I hate you!" hindi ko na napigilan. The last time we were this close, I am begging for him. Nagmamakaawa. Hinihiling na huwag niya akong piliin. But after all those times seeing him with my sister, hate started to form above all my misery.

This is the consequence of loving a person with no same fractions as yours. "I hate you Zachary Levi Esqueza!" sigaw at hinto ko sa gitnan ng kalsada. "I hate you! I hate you! Bakit mo ko ginamit?! Akala ko minahal mo ko! Kahit konti... Kahit zero point one percent lang... Ganun ba talaga katindi ang nakaraan mo? Kahit konti lang naman gusto ko eh..." Naiiyak naman ako. Umupo ako sa gitna ng kalsada sumasabay na ang pagtulo ng ulan sa pagpatak ng luha ko. Niyakap ko ang mga tuhod ko hindi ko na talaga mapigilan ang pag iyak ko..

Isang malaking parte kumbaga. Napa-iling siya. Hindi niya dapat iniisip ang taong yun. Wala siyang mapapala sa taong yun. Puro sakit lang ang parating dinudulot nito kaya dapat nang burahin sa mundong kinatatayuan niya ngayon. 'I hate you, September. That's my real feelings towards you. I don't like you. I loathe someone like you.'

Gusto kong umiyak sa dami ng emosyong nakikita ko sa kanya, pero pinipigilan ko ang sarili ko na bumigay. “I hate you… because you didn’t deny it. I hate you… because you didn’t blame me. I hate you because you know I hate you, yet here you are, standing in front of me. I hate everything about you—your existence, your name, your lies, your games… But this hatred in my mind… it stays there. What’s in my heart, though, is something entirely different,” lintanya ko, nakatitig pa rin sa kanyang mga mata. “I hate you…”

Gusto na kitang kalimutan, ayoko na sa nararamdaman kong ito pero— "I hate you." Parang bomba iyon sa pandinig ko. Pakiramdam ko, ang nagkapira-pirasong puso ko ay tuluyan ng naging alikabok. Now he hated me, but why he's hugging me? Gusto niya ba akong masaktan pa lalo? "How dare you say that in front of my face, that you will unloved me, you will unlike me and you will forget me. How dare you, saying those things to me when in fact, I fucking love you more than you love me."

“Tell me, anak, just tell me that you don’t like it.” “I hate it!” hiyaw ko na agad, na ikinagulat din niya, katulad ng mga kasama namin na sumunod din sa amin. “I hate it so much na para akong mamamatay kapag naroon ako at kapag naririnig ko ang lugar na ‘yon. I fvcking hate it!”

Buti na lang lumabas na ito. Woah! Nakahinga ako nang maluwag nang umalis ang Lolo ko. I hate you Tanya. I hate you. I swear everyday, I'm going your life a living hell, until you decide to quit.

"I hate you! I hate you! I hate you so much!" I tried so hard to pushed him away from me pero sobrang nanghihina ako. Tanging nagawa ko na lamang ay ang umiyak sa sakit at bigat ng nararamdaman. I felt so betrayed! Pakiramdam ko ay pinagkakaisahan ako ng lahat! "I hate you..." humikbi ako habang sinubukan kong kumawala sa mga bisig niya. Nanghihinang pinaghahampas ko ang dibdib niya but he's refusing to let me go.