I Know That I Know Nothing Novels & Stories

"Because the amounts are structured." Hindi niya maipaliwanag nang maayos. Hindi dahil hindi niya alam. Kundi dahil ang kaalaman ay tila lumalabas mula sa isang bahagi ng sarili niyang hindi niya maabot. May instinct. May certainty. At nakakatakot iyon. Alam niyang mali ang mga numero. Alam niyang may pattern. Ngunit hindi niya alam kung paano niya iyon nalaman.

“Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano.” “Paano ako hindi mag-iisip?” Napaatras ako. “Ako itong walang maalala! Ako itong parang hindi kilala ang sarili ko!” Napahawak ako sa sentido ko nang biglang kumirot ang ulo ko.

Nasa ganoon akong pag iisip ng biglang tumikhim ito kaya nabaling ang tingin ko dito. "Don't pressure yourself, I will explain soon..." ika nito na lalong kinakunot ng noo ko. "What do you mean by that? Wala akong maalala as in baka naman pinagsamantalahan mo ako knowing you," masungit kong pahayag dito.

kausap niya sa sarili habang nakipagtitigan sa salamin. Unti unting humulma ang ngiti sa labi niya ar tumango tango habang nanatiling nakatingin sa sariling reflection. "Tama, mula ngayon ay mag isa na lang ako. Narito lamang ako para gumanti sa bruhildang iyon!" bulong ni Jesabell sa sarili bago muling naghilamos.

Diretso sa mata niya. “Then you don’t know me at all.” Bahagya siyang ngumiti, pero hindi iyon umabot sa mata niya. “Maybe not completely,” sabi niya. “But I know enough.” Hindi ako kumilos. Hindi ako umatras. “Then you should know I’m not staying here.” Sandali siyang natahimik, parang pinag-iisipan kung matatawa ba siya o hindi. “Everyone says that.”

“Hindi ko alam.” “That’s not an answer.” “Iyon lang ang meron ako.” His gaze stayed on me. I hated it. Parang kitang-kita niya lahat. Lahat ng excuses ko. Lahat ng guilt. Lahat ng parts na pilit kong tinatago kahit sa sarili ko. “I barely knew him,” sabi ko. “I know.” “Then bakit ako?” “Because barely is not the same as never.” Napatikom ang bibig ko.

"Yes, of course. Good decision. Maybe that would be the answer to why some strange person is coming up in front and threatening you. Much better to know rather than nothing and guesting," "What do you know about them?" "Nothing! But just like what I've said, mas mabuti na mas makilala mo ang sarili mo at kung sino ka para malaman mo kung bakit sila pilit na sumusulpot sa harapan mo," "I know myself and where I came from," "Really? Have you know all of it?" "What do you mean?"

Naninibugho ba ako? Kinuha ko ang pagkakataong iyon para makawala sa hawak ni Lord. Nagtatakbo akong nilisan ang kusina at umakyat sa aking kuwarto. Nang maisara ko ang pinto ay napasandal ako rito, unti-unting napadausdos hanggang sa napaupo ako sa sahig. Don't you know? You matter. Don't you know? You matter. Don't you know? You matter.

sarkastiko kong sabi sa huli. "You don't know anything..." bigla itong sumeryoso at may diin ang bawat salita. Nakaramdam naman ako ng kaba pero hindi ko pinahalata. "Iyon na nga po masaklap e, wala naman po akong alam pero nadamay ako."

"Hindi ko alam" para bang mapuputol na ang kakayahan ko sa pag rinig dahil paulit ulit nalang ang sagot nya sa'kin tungkol sa nalalaman nya. This man knows nothing but he doesn't f*cking know. Nandilim ang tingin ko sakanya habang rinding rindi na ako sa sagot nya na laging may halong hindi nya alam. Para bang sadyang sadya nya ang pag hindi sabi ng katotohanan ng mga oras na iyon.