Novel & Cerita I'm Not A Robot

sabi nito at makahulugang ngumiti. Kumunot siya ng noo. "Anong tingin mo sa akin robot? Walang feelings? Oo, fake lang 'yong relationship namin pero hindi naman ibig sabihin na dapat manhid na ako sa sasabihin ng pamilya niya. Nandoon ako sa harap nila and they look at me like trash, na para bang lamok lang ako sa harap nila and it makes me feel like sobrang baba kong tao. Masakit kaya 'yon." Ngumuso pa siya.

Ang layunin ko kaya ako lumipat dito ay para maging invisible, hindi para maging tampulan ng tsismis sa buong building. Inilapag ko ang balde sa banyo at tiningnan ang sarili ko sa maliit at may kaunting lamat na salamin sa pader. Magulo ang buhok ko, medyo may pawis ang noo, at halatang pagod. Pero may kakaibang buhay sa mga mata ko na matagal ko nang hindi nakikita noong nandoon pa ako sa mansyon ng mga Montellano. Noon kasi, para akong robot na sumusunod lang sa bawat utos at schedule na nakatakda para sa akin. Ngayon, hawak ko na ang oras ko. Ang problema lang, paubos na rin ang pera ko.

"Ano?" Tanong niya. Ngumiti ako. Yung pinakamalaking ngiti ko. "Salamat." Tahimik. "..." "..." "..." "Okay." Sabay talikod. Napakurap ako. Yun na yun? Ganun lang? Parang robot naman. Agad akong humabol. Naglakad siya. Naglakad din ako. Humakbang siya. Humakbang din ako.

Aniya rito. “Gusto ko lang ipaalala saiyo na binago mo lang ang mukha ko, hindi ang puso ko. What do you expect me to do? Hindi ako robot kaya may nararamdaman pa rin ako at hindi naman basta-basta iyon mawawala.” Anitong kumunot ang nuo, “Pero ikaw, parang bihasang-bihasa ka ng gawin ang mga ganito. Tapatin mo nga ako, doctor ka bang talaga or miyembro ng akyat bahay gang?”

Walang imik na umalis si Xander nang gabing iyon. Kalagitnaan ng gabi, inusisa niya ang robot at nadiskubreng may built-in na AI chat assistant ito. Kapag naka-link sa app, pwede kang magpadala ng mensahe at sasagot ang robot gamit ang boses na parang tao. Tuwang tuwa pa siya noon, dahil alam niyang mahilig si Xander sa AI at computer, akala niya ay ginawa ito ng lalaki para sa kanya.

But I just had enough of it. Nakakapagod maging sunod-sunuran palagi, hindi ko naman ginusto mabuhay sa komplikadong mundo na ito. Nahihirapan din ako. Tao lang rin ako but they think I'm a robot and don't have feelings at all.

Malumanay ngunit may diing sabi ko, dahil medyo nauubos na rin ang pasensya ko. "Ano pa bang dapat nating pag-usapan? Narinig ko na ang lahat. Alam ko na, kalimutan nalang natin ang lahat ng nabgyari sa pagitan natin." Hindi ko makita ang lungkot sa kanyang mga mata. Para akong kumakausap ng robot, walang pakiramdam at emosyon. "Kalimutan? Dahil ba may bago kana?," Iritableng sabi ko pero mas lalo lamang niyang pinaramdam sa akin na wala siyang pakialam.

You can have your dream body in just a minute if you have that slimming robot. But I don't like to try it yet, lalo na't hindi ito recommended nina Kiz. Puno raw ito ng radiation. Gawa kasi ito ng ibang company, kasalukuyan pa lang ang imbensyon ng company nina Kiz ng version nila nito.

He bit his lip, "So what if I am?" "It's not every day I see the robot blushing. Minsanan lang to.” "Yes, you are. This robot has feelings too. And wasn’t it long ago that you stopped calling me a robot?" Tanont nya. "Oh yes, I forgot, sorry about that. I just can’t seem to remove that from my mind, it’s now engraved on me. I said, mocking disappointment on my face. Then Ngumiti ako evilly, thinking about the smurf. "Then fine, I shouldn’t call you a robot anymore. Just a smurf robot." I chuckled.

Naghikab pa ito. "Romantic movies my ass! Ngayon lang ako aamin sa inyo. Ang totoo ay wala namang silbi ang mga appliance at gadgets sa pad ko p'wera lang kung manonood ako ng laro ni Kajima or anything about the country's economic news." May pagyayabang sa tono ni Uno. Nakangisi. "Patawa 'to! Kahit ang simpleng salita na economic nagiging iba kapag nanggagaling sa bibig mo, Uno." Si Ivor.