روايات وقصص ضمن I'm Not Okay

Now, I am a bit piss off. Written by DBardz

Malinis, maayos at mabango, wala akong nakitang kalat. " Are you okay?" Tatlong salitang matagal ko nang hindi naririnig. Three words only but I already feel like I want to break down. Matagal nang walang nagtatanong sa akin kung okay lang ba ako? Okay nga lang ba ako? Maybe, yes? Maybe, no? Hindi ko rin alam eh. I may look strong from the outside but I know inside of me, I am weak. I am just acting strong because I have to. I need to because I have my Caius and Cairo, my babies.

I'm sorry in advance my poor hand I fucking need to release damn!

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

Patuloy niya sa pangungulit. "I'm not okay for now, but I will be okay tomorrow. You know me; I can handle things easily. This pain will be over soon; this fucking heart is so dumb, so stupid!" Parang gusto kong matawa sa sarili ko. Tinapik niya ako sa balikat. "You will be okay. I know you will." Madamdaming wika niya.

You're not okay," I stated. Gusto ko sanang pag-usapan namin kasi hindi ako mapapakali kung patuloy na ganito siya. It will keep on bugging in my head. "Then don't talk to me," she muttered. She sounded upset kaya hindi na lang ako nangulit pa. She must be tired. And I understand how fucked up women's hormones are. I know better than to continue pestering her. They're already having a hard time understanding themselves.

“Tsk! Sharing is caring! Ang sabihin, may mga tao talagang hindi kayang makontento. Kagaya lang iyan sa pagkain, kapag palaging menudo ang ulam, nakakasawa din. Ganon din pagdating sa mga babae. Kailangan papalit-palit para iba-ibang kweba ang pwedeng pasukin. At siguro, isa na doon ang lahi nitong si Arif! Napabuntong-hininga ako at mariing niyakap ang unan sa aking kandungan. "Haysst! Nakakainis! Anong oras na ba? At pwede pa bang umatras sa kasal na ito?" muling bulong ko sa aking sarili. Feeling ko, mababaliw na yata ako. Strong akong tao, easy go lucky pero, hindi ko talaga akalain na haharap ako sa ganitong klaseng suliranin. Gusto kong tumakas, pero, hindi ko naman alam kong paano gaw

"I-I'm not quite sure what's been bothering me, Chloe. Kaya hindi ko masagot nang diretso ang tanong mo. But I'm okay... I still am." Sumilay ang tindi ng lungkot sa mukha ko. "I think..." mahinang dugtong ko sa dulo, at marahang umiwas ng tingin bago pa man maging malinaw kay Chloe na hindi talaga ako okay. Na ang salitang "okay" ay napakalayong sagot para sa totoong nararamdaman ko, o kung ano man eksakto ang bumabagabag sa kalooban ko ngayon.

At higit sa lahat — iritable ako. Lahat nakakainis. Tunog ng alarm — nakakainis. Liwanag ng bintana — nakakainis. Lamig ng sahig — nakakainis. Tahimik ng kwarto — nakakainis. I don’t know why. Wala namang masamang nangyari. Wala namang problema. Wala namang issue. Pero masama ang mood ko. Sa opisina, tahimik ako. Diretso lang sa table. Walang ngiti. Walang good morning na may energy. Walang biro. Walang kwento.

May sakit ba 'to? “Your smell was too nice that I can’t control my self, I’m sorry!” Huh?