Novel & Cerita I'm Not Okay

“I'm fine po! Sorry kung naistorbo kita.” Umiling ito at napasinghap. “Hindi mo ako naistorbo. Napansin ko kasing hindi ka okay kaya nilapitan kita.” “I'm okay. I need to be okay!” wala sa sariling wika ko. “Kailangan kong maging okay para sa asawa ko. Mahahanap ko siya at magiging okay ang lahat.” Hindi ko man siya tiningnan ay alam kong naaawa siya sa akin. Pero hindi. Ayokong kinaawaan ako.

Pero maya-maya pa ay naiyak na ako. "Hindi ka pa din, okay?" Nilakasan ko pa lalo ang iyak ko. Ang sakit kasi, e. Ang sakit ng dibdib ko. And I'm not okay!

Ang bawat titig nya na talagang kita ko ang sinseridad dito. "Thank you, I am not okay right now. Ang daming bagay na hindi ko alam na kailangan ko gawin dahil obligasyon ko." I said and sighed. Papaano ko nasisikmura na pumatay ng tao, samantalang hindi ko kaya noon na manakit ng tao lalo na kay mama. Ang laki nang nagbago saakin. Alam ko na nasa dugo ko ito, pero parang ang bilis naman masyado. Ako pa ba ito?

“Are you okay?” Tanong ng kasamahan niya. Napatingin siya dito. Ngumiti. “Yes.” Pero hindi iyon totoo. Dahil kahit anong pilit niyang magpanggap— hindi niya kayang itago ang lungkot. Sa bawat gabi— pareho ang eksena. Tahimik na kwarto. Madilim na kisame. At isang pusong hindi matahimik.

Lumapit ako at umiling si Remon, napasandal sa pader at nanginginig ang mga kamay n'ya. "I really don't want to say that I am not okay, kasi kapag sinabi ko na hindi ako okay, you will just forgive like what you did now. I want us to be good not because I am ill or parang pinipilit kita, I don't want that." Nanginginig ang kamay ko na hinawakan ang pisngi ni Remon, pinahid ang luha at nag-uumpisa na rin manikip ang d****b ko.

beamed Rafael. "Shut up, you two," Kayden answered annoyingly and glanced at me. "Hey, are you okay?" I wasn't okay. And I couldn't anymore take this awkwardness. I don't know if Kayden sees my heaving chest. "Excuse me...magbabanyo lang ako," I said, enough for everyone to hear. Agad na akong napatayo at hindi na sinagot si Kayden. I knew he knows that I wasn't okay.

“Okay lang ako Cherry, sanay na ako.” Why do those words cause such anguish? When you say, “Okay lang ako, sanay na ako.”, you don’t want to worry others kaya sinasabi mo nalang sanay kana and you can endure it, but deep inside you it’s not fine. I always tell myself that, “ I’m fine,” , dahil sanay na akong mag-isa. That I don’t need someone anymore. I'm pleased with the fact that I have myself, but our feelings cannot be deceived by words.

At sa lahat ba naman ng lalaki sa kanya pa. "Are you okay?" I blink when I hear his husky voice. Napabaling ako sa kanya at pilit na ngumiti. I gave him a nod then looked-away. Gusto ko tuloy maiyak sa kakaibang nararamdaman. I am starting to imagining things with him and I hate this, this is not me. I shouldn't feel this way. This is what I hate about myself, magulo, sobrang bilis magbago 'yong mood o nararamdaman ko. One day, I'm okay. The other day, hindi na. Kung hindi laging galit at naiirita, wala na akong pake sa paligid. Kung anu-ano ang mga naiisip ko. Okay lang siguro 'yong dati kasi mag-isa lang ako, walang makakapansin. Ngayon kasi may kasama ako.

Pati ang sarili ko ay hindi ko na maintindihan. “Okay lang talaga ako rito, kung may dapat ka pang gawin, gawin mo na lang I’m perfectly okay here.” Anas ko saka inihilig ang ulo sa sofa. Hindi ko naman na siya narinig na nagsalita pa, tanging ang paghakbang niya na lang papalayo ang narinig ko. Much better, gusto ko ng tahimik lang ang paligid ko. I hate this feeling.

Napatingin ako sa bintana. At sa unang pagkakataon, sinagot ko ng totoo. “Mas kaya ko na huminga.” May araw talaga na pakiramdam mo ay okay ka na… At may araw na kahit anong pilit mong ngumiti, parang may nahulog na parte ng pagkatao mo na hindi mo na muling mahahanap. Today, I’m in between. Hindi ako umiiyak. Hindi rin ako masaya. I’m just… here.