I'm Not Okay Mga Nobela at Kwento

May sakit ba 'to? “Your smell was too nice that I can’t control my self, I’m sorry!” Huh?

Ahhh I hate it. I can't be like this all the time babalik sa ala ala ko si Bria. Matagal na siyang nawala sa buhay ko. Pero nawala nga ba siya sa puso ko? Dinala nga niya sa paglayo pati ang puso ko ei. So paano ko malalaman kung okay na nga ba ako.... Haisssttttt.. "YUMI???" "Oh bat parang gulat na gulat ka??"

Galit na galit ang ekspresyon nito. Why it feels like i messed up now.

“Are you okay?” Tanong ng kasamahan niya. Napatingin siya dito. Ngumiti. “Yes.” Pero hindi iyon totoo. Dahil kahit anong pilit niyang magpanggap— hindi niya kayang itago ang lungkot. Sa bawat gabi— pareho ang eksena. Tahimik na kwarto. Madilim na kisame. At isang pusong hindi matahimik.

Lumapit ako at umiling si Remon, napasandal sa pader at nanginginig ang mga kamay n'ya. "I really don't want to say that I am not okay, kasi kapag sinabi ko na hindi ako okay, you will just forgive like what you did now. I want us to be good not because I am ill or parang pinipilit kita, I don't want that." Nanginginig ang kamay ko na hinawakan ang pisngi ni Remon, pinahid ang luha at nag-uumpisa na rin manikip ang d****b ko.

beamed Rafael. "Shut up, you two," Kayden answered annoyingly and glanced at me. "Hey, are you okay?" I wasn't okay. And I couldn't anymore take this awkwardness. I don't know if Kayden sees my heaving chest. "Excuse me...magbabanyo lang ako," I said, enough for everyone to hear. Agad na akong napatayo at hindi na sinagot si Kayden. I knew he knows that I wasn't okay.

I can’t hear anything. I frustratingly slammed the book dahil nagmumukha na akong usisero dahil sa ginagawa ko. Marahas kong sinampal ang aking sarili at huminga ako nang malalim. Why is this happening to me? Why Am I like this? Damn! Just let them be Mino! You’re making yourself look like an insecure human!

Nag-aalalang tanong nito. "I'm not ok" umiiyak na sagot nya at lalong lumakas ang iyak nais nyang ilabas ang sama ng loob, nais nyang mag sisigaw at itanong kung bakit kailangan umabot ang lahat sa ganon.

It hurts so damn much. -x

“Okay lang ako Cherry, sanay na ako.” Why do those words cause such anguish? When you say, “Okay lang ako, sanay na ako.”, you don’t want to worry others kaya sinasabi mo nalang sanay kana and you can endure it, but deep inside you it’s not fine. I always tell myself that, “ I’m fine,” , dahil sanay na akong mag-isa. That I don’t need someone anymore. I'm pleased with the fact that I have myself, but our feelings cannot be deceived by words.