روايات وقصص ضمن I'm Not Okay

"Alam kong wala akong karapatan sa iyo lalo na ang mag demand sa time at atensyon mo, pero sana ay huwag mong kalimutang may nag aalala sa iyo at huwag mo rin pabayaan ang sarili mo." Naantig ang damdamin niya dahil sa mga sinabi ni Timothy. Naiiyak na naman siya at nalungkot. Mabuti pa ibang tao at inaalala siya. "Sorry talaga, hindi ko na kasi alam kung ano ang gagawin kanina."

"Matutulog na sana kanina ma'am kaya lang nararamdaman kong hindi ka okay, kaya nagchat ako." Nagulat ako sa sinabi niya. Nararamdaman daw niyang hindi ako okay. So far, si Alex lang ang tanging nakakaalam kung kailan ako okay at hindi okay. Pero ano itong pinagsasabi nitong batang 'to? At talagang hindi na niya ako pino 'po'. Lumakas bigla ang tibok ng aking puso. At ngayon natitiyak ko na---

Napabuntong hininga ako. Pinilit kong manatiling kalmado. Kahit sa loob ko magulo na. “I’m not trying to hurt you.” Mahina. Pero diretso. “I just—” napahinto ako sandali, “…I feel like I’m missing something important.” Tahimik siya. Hindi sumagot. Pero hindi rin umiwas. At doon mas lalo akong naniwala. May koneksyon. May dahilan.

Paano kung hindi na ako maging okay? Napatingin ako sa kanila—kay Monroe, na tahimik lang pero bakas sa mukha ang pag-aalala. Kay Diwata, na halatang hindi alam ang gagawin pero gusto akong damayan. At kay Clythie, na pilit akong pinapakalma kahit siya mismo ay mukhang takot sa kung ano ang kaya kong gawin. Bumuntong-hininga ulit ako, pero this time, ramdam kong may kasamang pighati. "Hindi ko alam kung paano maging okay."

I won’t feed this nonsense of mine, it’s wrong in every angle. “G*go ka ba— Sh*t! No I’m not okay… kitang natumba, e!” hindi ko na napigil ang kabastusan ng bibig dala ng stress ko sa sarili ko at sa mga nangyayari sa akin sa araw na ito.

"Sabihin mo kung anung nararamdaman mo, Lia.. Baka mapanu ka.. Please.." "I'm okay.. Ok?! Mas lalong sasama ang pakiramdam ko kung patuloy kang manghihimasok sa buhay ko.. I'm okay kaya please.. Isipin mo wala ako rito.. isipin mo hindi ako ang kasama mo! Isipin mo hindi tayo magkakilala.. hindi kita kilala.. Okay?!"

I wonder kung may napupusoan na ba Ang lalaking ito sayang Naman Ang bayag niya. "I- I mean-" "I'm okay Isagani, but not fine" Sambit ko sa kanya Saka bahagyang ngumiti. Hindi ko alam parang may kulang sakin, I didn't get my freedom at all, ayoko sa ganitong pamumuhay. Para akong naka gapos, para bang Wala akong karapatan na mamuhay Ng ayon saking kagustohan. "Kunti nalang"

But God, I can't be okay. Unti-unti akong nanghihina at napapadausdos sa malamig na tiles ng banyo. God! Ayokong damdamin ‘yong sakit na paulit-ulit niyang sinasabi. Please, get rid of this feeling. Ayoko ng ganito. Ayoko nang umiyak. Please, ayoko nang umiyak! Tama na ang lahat na sakit na naranasan ko. Ayoko na! Ayoko na lumuha pa at masaktan ng ganito.

Pinunasan ko ang aking nanuyong luha. "Are you sure?" Natahimik ako. Am I really fine? I want to ask God, for how long I'm gonna be like this? For how long am I gonna be trapped like a prison? Sa tingin ko kasi nakakulong pa rin ako, at tila ba hindi matapos tapos lahat ng problema ko. I want to be honest, dahil sa totoo lang I'm not fine. I'm not fine at all.

Gosh! “You okay?” Harap niya sa akin na tanong ko at tinaasan ko siya ng kilay. “I’m not okay.” Sagot ko at napakunot noo siya at humakbang palapit sa akin. “Not satisfied?” Sabi niya at napangisi ako sa itsura niya. “Hindi naman, pero I can't walk.” Sabi ko at napakiling ang ulo niya. Huwag kang ngingiti. Bulong ko sa isipan ko dahil parang ngingiti siya pero hindi niya ginawa.