I'm Not Okay Novels & Stories

Laging akala ay okay lang sa akin, nakakapagod na ako na lang lagi ang masama, ako na lang lagi ang nag-adjust sa mga tao sa paligid ako, palaging ako ng ako. “May damdamin din ako, hindi ako bato, hindi lahat ng bagay ay ayos lang sa akin, hindi n`yo alam na sobra akong nasasaktan, dahil hindi iniisip ang nararamdaman ko.” Sumandal ako sa pader at naupo sa sahig. I hugged my knees and start crying, again.

MARIANNE “Pretty, kain na tayo.” “Pretty, kanina ka pa tulala dito. Okay ka lang ba?” narinig ko na tanong sa akin ng kaibigan ko. “I’m not okay, Lib.” sagot ko sa kanya dahil gusto kong magpakatotoo sa kaibigan ko. Totoong hindi ako okay. “Bakit kasi nakipagbreak ka? Puwede k–” “Hindi naman dahil sa kanya.”

Hanggang sa pumanhik ako sa kuwarto namin. Pumasok ako ng banyo. Naghilamos ako para burahin ang aking lipstick. Nagpalit ako ng damit. Tinignan ko ang aking celphone. May mensahe galing kay Kian. He said he will be late dahil hindi pa nila tapos ang ginagawa nila. Hindi na ako nag-reply. I don't want to say okay, because it's not okay. I am not okay and what I feel today was not totally okay.

At doon pa sa araw na ginusto mo na lang din sanang kalimutan ang nararamdaman mo para sa kaniya dahil wala nga namang pag-asa. "You okay?" wika ni kuys Gino. "I'm fine kuys. Huwag po kayong mag-alala," wika ko sa kaniya. Pero ang gusto ko talagang sabihin ay, yes I'm fine. Ayos lang naman ako dito sa loob ng hindi maayos at unstable kong isipan. I'm here chilling with overthinking, stress, insecurities and pain. Yeah, so far, I'm fine.

Sinubukan kong itayo ang aking sarili ngunit nagulat ako ng bigla niya akong hawakan sa magkabilang braso at inangat. “You’re not okay,” giit niya. “Tell me what's wrong.”

Dahil naiiyak na ako sa sakit pero hindi ko magawang ipakita sa lahat. "I hate to say this, but you look pathetic right now, Sandara Vernace." Natahimik ako. Napakagat ako sa labi at napakuyom ng kamao. Gusto kong magalit sa kan'ya, pero at the same time, tanggap ko iyon. I feel like shit right now, kaya alam kong ganoon na rin ang itsura ko ngayon. "Go back if that's the hell you want, but fix yourself first. Don't cause trouble that makes me worry about you."

I walked towards her. “Let's go inside.” Saad ko at tumango sya. Sabay kaming pumasok sa classroom. I sat down and keep silent. Nakatulala lang ako. I don't know where to start. I need to solve all of my problem but how can I if I am also emotionally and mentally unstable right now. My life sucks! “Are you okay?” biglaang tanong ni Alliah and i sighed. “If I say I'm fine maniniwala ka ba?” Saad ko. Pabiro pero matamlay na pagkakasab ko.

Paano kung hindi na ako maging okay? Napatingin ako sa kanila—kay Monroe, na tahimik lang pero bakas sa mukha ang pag-aalala. Kay Diwata, na halatang hindi alam ang gagawin pero gusto akong damayan. At kay Clythie, na pilit akong pinapakalma kahit siya mismo ay mukhang takot sa kung ano ang kaya kong gawin. Bumuntong-hininga ulit ako, pero this time, ramdam kong may kasamang pighati. "Hindi ko alam kung paano maging okay."

I won’t feed this nonsense of mine, it’s wrong in every angle. “G*go ka ba— Sh*t! No I’m not okay… kitang natumba, e!” hindi ko na napigil ang kabastusan ng bibig dala ng stress ko sa sarili ko at sa mga nangyayari sa akin sa araw na ito.

I wonder kung may napupusoan na ba Ang lalaking ito sayang Naman Ang bayag niya. "I- I mean-" "I'm okay Isagani, but not fine" Sambit ko sa kanya Saka bahagyang ngumiti. Hindi ko alam parang may kulang sakin, I didn't get my freedom at all, ayoko sa ganitong pamumuhay. Para akong naka gapos, para bang Wala akong karapatan na mamuhay Ng ayon saking kagustohan. "Kunti nalang"