I Was Never There Novels & Stories

At kapag nasa tabi niya ako, hinding-hindi na rin ako mabubuhay pa. There's no chance that Rowan would be here. He knew I was with Zyrus for vacation, but he didn't know I was suffering in silence.

Napahinga siya nang malalim at napangiti. “Hindi natin alam lahat ng mangyayari, hindi natin alam kung ano na ang mangyayari bukas… hindi natin alam kung magkikita pa tayong dalawa. We never know, kaya lagi kong sinasabi sa ‘yo na gusto kong gawing masaya yung kung ano ang meron tayo ngayon. Kasi hindi ko alam kung kailan ito magtatapos.”

Ang matanda na hindi niya iisiping maging kahit ano pa. So, I left the country and never came back. Hindi na ako nagpaalam. Hindi na ako nagpakita pa. Umalis na lang ako. Lumipad ako pabalik sa Italy. Binalikan ko ang bahay ko roon na malayo sa lahat. Binalikan ko ang buhay ko na walang si Samantha. Binalikan ko ang trabaho ko na siyang nagpapalayo sa akin sa lahat ng tao.

years. And I've always felt emptiness... I've always felt that something is missing... My heart knew that it's lacking... that I long for something... for someone. "Goodbye, Love..." No... "I was erased from your memory... And I promise that you'll also be forgotten by me." I would never be able to do that... Please, Isela... Don't do this to me... I promise that--- Wait! Where are you going?! Don't leave me, Isela!

sigaw ko, pero umalingawngaw lang ang boses ko sa buong lugar. It gives me goosebumps, hearing my own voice in nowhere. It's like, I was abandoned in a place where I see nothing but blurred lights and neverending horizons. Weird. Anong lugar kaya ‘to? Saang lupalop ng mundo makikita ang lugar na ‘to? Bakit wala akong alam tungkol dito. “Elize! Where are you?!”

Ang matanda na hindi niya iisiping maging kahit ano pa. So, I left the country and never came back. Hindi na ako nagpaalam. Hindi na ako nagpakita pa. Umalis na lang ako. Lumipad ako pabalik sa Italy. Binalikan ko ang bahay ko roon na malayo sa lahat. Binalikan ko ang buhay ko na walang si Samantha. Binalikan ko ang trabaho ko na siyang nagpapalayo sa akin sa lahat ng tao.

Different versions of me. Before. Before everything. Before I became Maris. “Stella…” Adrian murmured. I stepped closer. My heart is racing. My hands are shaking. Because I didn’t remember any of this. But something inside me— Recognized it. Felt it. A life I lost. Or a life that was taken from me. “What did he do to me…” I whispered. Adrian didn’t answer. Because he didn’t have to. Because the room already did. Then—

Ang mga palad ko ay namamasa sa kaba, at ang puso ko ay tila hindi na tumitigil sa mabilis na pagtibok. Pagdating namin sa unang lugar, isang abandonadong gusali ang sumalubong sa amin. Tumakbo kami papasok sa loob, naghanap sa bawat sulok, bawat kuwarto, ngunit wala kaming Jaye na natagpuan. “Let’s go to the next one,” sabi ni Everett habang hila-hila ako palabas.

She made me feel like I never existed in her life. Like tonight, mahigit isang oras na akong naghintay upang pag buksan nya. I kept on asking sorry even though I knew I never cheated on her. I stayed for another hour before I decided to leave. Bagsak ang mga balikat kong naglakad paalis sa kanyang unit.

Gustong-gusto niya itong sakalin hanggang sa mawalan ito ng hininga! "No one's coming back. Mark my word!" She heard him chuckled. "You cannot run away from me. You cannot run away from who you are. Wherever you go, wherever you hide, you cannot run away from your past. Never." Kumuyom ang kamao niya. Damn it. Damn it!