Ikalawang Ermitanyo นิยาย & เรื่องราว

Bago pa ako makababa ay madadaanan ko muna ang silid nila ermat na ngayon ay nakaawang ang pinto nito. Sa hindi naman ako tsismosa pero hindi ko lang talaga mapigilan na marinig ko pinag-uusapan nila sa loob. Mas lumapit pa ako dito para marining sila. "Alam ko naman 'yon," mahinang ani ni ermat. Napakunot ako ng noo. Ano bang pinag-uusapan nila. Nagpabuntong hininga muna si erpat bago magsalita. "Kailangan niyang malaman ang totoo"

Halos lahat ng mata ay nakatutok sa kasong kinasasangkutan nina Weston Montenegro at Ravia Salvador. Ilang minuto pa ang lumipas ay dumating sina Emery at Zion. Magkahawak ang kanilang mga kamay habang tahimik silang naglalakad papasok ng korte. Nakasuot si Emery ng simpleng itim na blazer at may suot na salamin. Halata sa kanyang mugto at namumulang mga mata na magdamag siyang umiyak, ngunit nanatiling kalmado ang kanyang mukha.

Akala ni Erin ay tapos na ito, pero biglang may mga huling putok na mas maliwanag pa sa mga nauna. Sa gitna ng madilim na langit, nabuo ang mga dambuhalang salita gamit ang mga fireworks: Soon to open: APEX Law Firm:Davao Branch

Utos ng pulis sa akin at umiling ako "Diba yann yung baliw na nangulangot kanina?" Rinig kong bulong ng iba "Gagi, may inataki yung baliw, kawawa naman yung babae" "Mas dehado pa yung babae kaysa sa baliw oh, daming kalmot sa Mukha ng babae" "Mukhang amerikana pa naman ang baliw, sayang talaga”

Palapit na sana ako sa upuan para umupo nang biglang may humawak sa balikat ko. “Eris,” mariing sabi ni Lantis na humawak naman sa braso ng lalaking kaninang nagsalita bago kami pumasok sa room na ‘to. Kaagad inalis ni Lantis ang kamay na humawak sa balikat ko saka niya ‘ko bahagyang hinila para mapunta sa likod niya.

tawag ni Donya Esmeralda, ang kaniyang tinig ay puno ng pekeng kagalakan. Lumingon si Javi. Ang kaniyang mga mata, na dati’y walang buhay at nakatitig sa kawalan, ay unti-unting nagkaroon ng pokus. At sa kaniyang harapan, nakatayo si Clarisse Villamayor—naka-ayos, amoy mamahaling pabango, at may suot na pilit na ngiti. “Clarisse,” bulong ni Javi. Ang kaniyang boses ay puno ng paghanga. “Ikaw… ikaw nga.”

BARBARA’S HERITAGE RESTAURANT — MANILA Maingay ang restaurant—tunog ng kubyertos, mahihinang tawanan, halong amoy ng lutong bahay. Pero sa gitna ng lahat ng ’yon, parang hiwalay si Calista sa mundo. Tulala siya, nakatingin sa baso ng tubig sa harap niya na hindi man lang niya ginagalaw. Paulit-ulit sa isip niya ang iisang tanong—

Kaya kong pumatay kung kinakailangan. Dahil miss na miss ko ang asawa, hinayaan ko ang sarili ko na lokohin. Ini-imagine ko na si Gwen ang nakikita. Natigil ako sa pag-iisip nang may lumapit sa dalaga. “Ermo,” dinig kong sambit ng dalaga na ikinatigil ko. Ang boses niya. Parang si— “What are you doing, Ermo?” aniya pa ulit.

Ang Alingawngaw Mula sa Kabilang Karagatan Ang kapayapaan sa Isla Amihan ay may sariling himig. Ito ang tunog ng mga alon na marahang humahalik sa dalampasigan, ang tawanan ng mga batang naglalaro sa buhangin, at ang mahinang kumpas ng mga martilyo na muling itinatayo ang kanilang mga pangarap. Para kay Winston Lawrence, na ngayon ay mas kilala bilang si "Win," ang himig na ito ay isang gamot na matagal nang hinahanap ng kanyang kaluluwa. Ang digmaan laban kay Marcus Thorne at sa kanyang mga mersenaryo ay nag-iwan ng mga peklat, hindi lamang sa lupa, kundi pati na rin sa puso ng komunidad. Ngunit mula sa mga abo ng labanang iyon, isang bagong pagkakaisa ang isinilang.

“Saka hindi ko ito sisirain! Ako pa ba? Ako ang reyna ng kalsada pagdating sa mani!” Binuhay ko ang kalan at inilagay ang malaking kawali. Ibinuhos ko ang mga dambuhala at binalatang Virginia peanuts. Naglagay ako ng kaunting olive oil bago hinalo ang mga ito para uminit. Nagsimula itong tumunog at mag-amoy mabango. Bago pa man masyadong uminit ang kawali, mabilis kong isunod ang mga hiniwang bawang, chili flakes, at ang Himalayan Pink Salt para hindi masunog ang mga rekado.