Ikaw Lamang Lyrics นิยาย & เรื่องราว

Oh oh Ikaw at ako pa rin Sana sa huli ikaw at ako Marami man ang humahadalang Sa puso ko'y hindi ka iiwan Sa dulo ma'y walang hanggan Ikaw at ako magpakailan pa man Nagpatuloy ito sa pagkanta, hanggang sa naaninag ko ang pagliwanag ng paligid, ano ba kasing nangyayari? Sana sa huli Ikaw at ako pa rin Langit sana' y dinggin Ito ang aking hiling Sana sa huli pag-ibig natin ang manaig Sana, sana sa huli Sana sa huli ikaw at ako pa rin Sana sa huli

"No worries. If you need anything, you can call me." "Thanks, but I will be fine. Bye, Chi!" I got out and waved goodbye as she drove away. Pagkapasok ko ng bahay ay dumeretso na ako sa kwarto ko. Wala pa naman si mommy, kaya makakapag-drama pa ako. Agad kong binuksan ang laptop ko at kinuha ang CD para i-play 'yon. Isa pala itong music video niya, which is our favorite song and nasa video din ako. 'Yun yung time na humingi ng favor Kara.

Nang hindi ako sumagot ay may lalo niya iyong nilapit sa akin kaya kinuha ko nalang at isinalpak sa isa kong tenga. The first thing I've heard is the chilling beat of the music but the lyrics seems to revolve around a socio-political climate that catched my attention. "What's the title of this song?" I asked him. "Love It If We Made It." He answered shortly. "Why, you liked the song?" Simple akong tumango sa kanya. I guess I'm a new fan of this band. "Damien and Coraline, kuha kayo oh." Alok ni ma'am Fay sa amin ng isang malaking bag ng chips.

Sumigaw si Trixie bago tumakbo papunta sa tubig. [Hell Feels like Heaven playing in the background] [I hate to think that I'm in love, To a monster like you, no thanks. But, I don't know why. You're my greatest enemy, We used to fight like cats and dogs, But, you're a miracle. Yeah, what I'm supposed to feel when you're around? Oh woah, oh woah. This, considers hell but when I look your eyes, It's heaven, heaven.] "You're so perfect my love." Kinulong ng binata ang mukha ng babae sa kanyang mga palad.

biglang singit ni Ate Alma dahilan para matawa kami ni Tatay. "Siyempre pareho kayong prinsesa ko. Kaya ayaw ko ng makita na muli kayong iiyak dahil sa lalaki, ha? Dapat lalaki ang iiyak para sa inyo, maliwanag?" "Maliwanag pa sa sikat ng araw, Tatay," sagot ni Ate at nakiyakap na rin sa amin. Kapagkuwa'y sabay namin itong hinalikan ni Ate sa pisngi at sabay din kaming nagsabi ng I love you rito.

Samantala kay Rigor ay iilan lamang ang nakasama dahil sa layo nang biyahe. "Hoy! kayong dalawa, doon na lamang kayo sa loob nang bahay. Huwag na kayong tumulong dito. Kami na ang bahala sa lahat." Pagtataboy sa amin ni nanay. Nakikita ko rin sa mga mata ni nanay ang excitement. Alam kong hindi man niya pinapahalata ay masaya na rin siya para sa amin. (Please play Beautiful in White by Westlife)

“Naguguluhan ako kasi… sa dami ng puwedeng magmahal sa ‘yo, bakit ako? Hindi naman ako mayaman, wala na rin akong bahay, p-parang hindi kita deserve.” Napasinghap ako, hindi ko alam kung paano sasagutin iyon. “You’re the only one who makes me feel safe,” sagot ko, totoo ngunit simple. “And after everything, I don’t want to lose you, Akeno. That’s why I said it. Wala rin akong pakelam kung hindi tayo magka-level. Wala rin akong pakelam kung wala ka ng bahay. Doon ka na sa amin titira, akong bahala sa mga magulang ko.”

🎶🎶🎶And maybe someday we might just find the way And we can love forevermore 🎶🎶🎶 "Please wag, nagmamakaawa ako sayo. Hindi ko kaya kapag nawala ka." Ang umiiyak niya na pagmamakaawa saakin habang yakap niya ako sa hita. Pinunas ko ng aking kamay ang luha na tumutulo sa aking mga mata.

If I could turn back the clock I'd make sure the light defeated the dark I'd spend every hour, of every day oh Keeping you safe “Pero Cali—” “Listen to the music, Conan. Baka sakaling matauhan ka.” Because that is my heart, crying, yet still craving for you. Every words that you will hear, are my tears, that your eyes cannot see. Mga luhang hindi na kayang ipakita ng aking mga mata. “I'm done here.” Tinalikuran ko na silang lahat at nagbingi-bingihan sa pagtawag nila.

Pagkatapos ay bigla na lang nablangko ang aking isipan at dumilim ang aking paningin. Nang magkamalay ako ay napagtanto kong mag-isa na lamang ako sa loob ng kuwarto at sa kama. Halos hindi ako makabangon dahil sa mga nangyari. Hindi ko alam ang iisipin at gagawin ko ngunit diring-diri ako sa aking sarili. Maya-maya lamang ay bumukas ang pintuan kaya bumangon ako at tinakpan ng kumot ang aking katawan. "Gising ka na pala." Ang sabi sa akin ni Luna. Napakunot noo naman ako at matalim na nakatingin sa kaniya.