Impossible Is Nothing Novels & Stories

Hindi pwedeng buhay si Ford kung pinanood naming dalawa kung paano siya mamatay. Kaya impossible. Impossible ang sinasabi ng lalaking iyon, wala na akong pakialam kung anong alam niya sa Neuro Scorpion, pero sa oras na banggitin pa niya ang pangalan ni Ford ay hindi na ako magdadalawang isip na saktan siya.

“Kailangan niyong mag-isip ng mga possibilities. Hindi lang dapat sa iisa para hindi kayo nagugulat. Lahat ng puwedeng mangyari, at kahit imposible, dapat ay iniisip niyo kaagad ‘yon.” I shouldn’t be saying this, though. Sila ang mas nakaaalam ng mga ganitong bagay, pero wala namang masama kung mag-assume sila lalo pa’t hindi nila kilala, o hindi nila alam kung paano nga ba makipaglaro ang mga ‘yon.

Imposible. Kahit ba sasakyan nagiging multo nang walang pinagmulan at pagkakakilanlan gaya ng matandang babae na yon na inakala kong lola ni Tatiana? Pinagkakaisahan ba ako ng mundo?

"Imposible!" .

“Salamat, Ethan. Hindi ko inakala na gagawin mo lahat ng ‘to. Paano mo nagawa ‘to? Parang imposibleng maitago sa akin, lalo na’t palagi tayong magkasama.” Nakangiti siya, at mayabang na ngumiti, “Ganun talaga, baby. Pag mahal mo, lahat ng bagay, kahit imposible, nagiging posible,” sabi niya, sabay kindat at ngiti.

Hindi dahil wala akong sagot kundi dahil hindi ito tanong na dapat sagutin nang padalos-dalos. Huminga ako nang malalim. “No,” sagot ko. Nag-iba ang hangin. Hindi nila inaasahan ‘yon. “Hindi ko kayang i-guarantee ang imposible,” dugtong ko. “Pero kaya kong siguraduhin na kung may magtangkang gamitin ito sa maling paraan—hindi siya magtatagal.” Napatingin ako sa bawat isa sa kanila.

“Gusto kong makausap si Ava, gusto kong ayusin ang gusot sa pagitan naming dalawa pero parang ang impossible dahil alam kong galit siya sa akin.” “Walang impossible kapag naniniwala kang maaayos nga ang lahat. Hayaan mong harapin nating dalawa ang bagay na ‘to? Maaari ba?” nakikiusap niyang saad kaya napangiti na lang ako. Tumango na lang ako sa tanong niya, hindi ko na siya pinigilan pa ng siilin niya ako ng isang maiinit na h***k. Hindi ko siya mahindiin sa mga ganitong bagay dahil alam kong gusto rin naman ng katawan ko. Napaigtad na lamang ako ng h***kan niya na ako sa leeg, sinabi ko sa kaniyang hindi pa ako handa pero hindi ko rin naman matiis.

Biglang napailing si Anna nang matauhan sa kanyang naisip. “Impossible! Hindi niya magagawa sa akin ang bagay na ‘yon,” mahina at mariing saad ni Anna sa kanyang sarili na napailing muli para ituwid ang kanyang isipan. “Hindi magagawa ni Bien ang bagay na ‘yon, hindi.”

tanong ni Natasha, dahilan para muli siyang mahulog sa malalim na pag-iisip. But Amber knew it better, sa dami at laki ng kasalanan niya sa lalaking iyon, ang sinabi ni Natasha alam niyang imposible iyon at hindi na siya umaasa pa. “Impossible.”

Ang gabing hindi ko makakalimutan ko kasi sinagot ko na siya. Nung una, iniisip-isip ko lang siya, pinapangarap na maging akin, pero sa isang iglap, heto, akin na nga siya. Nangyari ang mukhang imposibleng mangyari. Kaya sa mundong ito, wala talagang imposible. Lahat ng akala mong hindi puwedeng mangyari ay puwede pala.