Novel & Cerita Independence Day Quotes Philippines

Tahimik ang lahat. Mas tahimik kaysa kanina. “Hindi ko pala nasabi kung kanino ako nagtatrabaho.” Napakunot ang noo ko. Hindi lang ako. Pati ang iba. “Kanino?” tanong ko. Ngayon lang siya tumingin sa akin nang diretso. At sa pagkakataong iyon may kakaibang bigat sa titig niya. “I'm here on behalf of the President of the Philippines.”

Napakunot ang noo ni Heidi sa sinabi ko. “Aba! Ginawa mo naman akong ref. Magpapalamig talaga?” “Anong ref?” Curious na tanong ko. Bigla niya akong hinampas sa balikat. “Ano ka ba? Ref lang, hindi mo alam? My God! Zaccheaus, hindi ka ba nag-aral? Refrigerator malamang! My God! Ang hina naman ng pickup nitong chinsansu na ito. Kung sabagay, Intsik naman pala ito, kaya mahina talaga ang pickup. Imagine mo, sabi na ngang pagmamay-ari ng Pilipinas ang West Philippine Sea, pero ginigiit pa rin na sila ang nagmamay-ari daw?”

Parang napakarami niyang experience! “Basta friend ito ang tandaan mo, ang mga lalake gusto niyan yung kahit pagod na sila, dapat gusto mo pa rin. Kaya ang gawin mo kahit lupaypay na siya, ibaibawan mo! Ipakita mo kung sino ka, itaas mo ang bandera nating mga Pilipina!” Sinabi niya ‘yon habang naka yukom ang mga kamao niya at hinahampas hampas niya sa hangin.

May kimi naman siyang ngiti sa labi. “YA znayu etot vzglyad, Sidin. Nikogda ne lgi mne o brake, ved' eto ochen' svyatoye delo. A yesli ty sobirayesh'sya sdelat' eto zdes', na Filippinakh, razvod dazhe ne rassmatrivayetsya,” nagbabantang wika ng ina. [translation: I know that kind of look in your face, Cydine. Don't you ever lie to me about marriage because it's a very sacred thing to do. And if you're going to do it here in the Philippines, divorce is not even a choice.]

Pakiramdam niya tuloy ang Daddy niya ang nagsabi ng mga salitang iyon sa kanya. “Thank you, Rozen.” Mahigpit niya akong niyakap. “Daddy and Mommy are so proud of you.” “Nakausap mo na sila?” Tumingala siya dahil mas matangkad ito sa kanya. “Hmnn…” tango ng kapatid niya. “They’re safe. That's all that matters. Ako na ang bahala ng mga naiwan sa Pilipinas. If you need any help, don’t hesitate to ask for help.”

"I mean, we all are, didn't we? We love hard, kasi gusto nating ibuhos ang lahat sa taong iyon, ang pagmamahal na deserve niya. To the point na, nakalimutan niyang kailangan din pala natin 'yon." Pagkatapos kong sabihin iyon ay pabiro na sinuntok ako nito sa aking braso. "Awww, Chris! Ang drama mo. Alam mo 'yun?" Pagkatapos ay napatawa siya. "Alam mo ang mabuti pa, umuwi na tayo. Mukhang kailangan na natin pareho ng tulog." Pag-iiba nito ng usapan. "Total tayo namang dalawa ang nagbukas ng sunrise ng buong Pilipinas, I think deserve naman natin ngayon ng pahinga?" Dagdag na biro pa niya dahilan upang tuluyang mapatawa nalang ako.

Matapang. "Oh, I think it’s exactly what I think. The fall of the great Julian Sebastian. And guess what? I’m not part of the story anymore. By the way, gusto ko lang i-remind ka. Legally divorced na tayo. Congratulations." Binaba niya ang tawag. Walang second chance. Wala nang paliwanag. Wala nang drama. Tumayo siya, muling tiningnan ang article sa tablet. Sa isip niya, parang naririnig ang boses ng ama niya: "Anak, ito na ‘yung panahon mo. Huwag mong sayangin."

Ang lungkot naman kasing matulog kapag walang katabi kaya minsan, nagtatabi kaming tatlo. "Hmm, amoy Pilipinas na ulit ako," sabi ni Cha nang makababa kami sa chopper nila. "God! Next time we should go to different country naman. May chopper naman tayo," sabi naman ni Rei. Hapon na nang makauwi kami ng Pinas. Bukas ay birthday naman ni Charlynn. Masyadong nakakapagod pala ang December. "We can go to Italy," request ni Cha.

Hindi ito kumakain ng ilang araw at parating umiiyak. "Even though I've been taking you away for a long time from here in the Philippines, you still have a Filipino heart. Very soft." sagot naman ng matanda. Nang marinig ni Jayson ang huling sinabi ay naibulong niya sa sarili "Ito ay dahil balak kong hanapin ang mga magulang ko na nagiwan sa akin noon" "Ima kidzuita, ai ga nakereba okane nante nani no yaku ni mo tatanai ( I just realize, money is nothing without love)

Sermon naman ng matinong bahagi ng utak niya. "Matagal nang nananahimik ang ating lahi sa gitna ng kadiliman ng pagkaalipin. Taon-taon, araw-araw tayong pinagbabayad, pinarurusahan, pinapatahimik. Ngunit tayo ngayon ay gising na. Hindi tayo isinilang upang maging alipin magpakailanman. Ang Katipunan ay hindi lamang isang lihim na kapatiran. Ito ay apoy. Apoy na magsusunog sa tanikala ng pang-aalipin. At tayo ang sigang magbibigay liwanag sa ating Inang Bayan! Hindi tayo lalaban para sa pansariling kapangyarihan, kundi para sa dangal ng bawat Pilipino. Huwag tayong matakot. Ang tunay na anak ng bayan ay handang mamatay alang-alang sa kanyang bayan. At kung sakaling malagutan ng hininga, n awa