Interaksyonal Na Gamit Ng Wika นิยาย & เรื่องราว

"Sa madaling salita, pwede itong i-stimulate at ma-analyze ang pang-araw-araw na buhay at ugali ng mga matatanda. Mula doon, pwede ito ma-predict accurately kung ano ang nais gawin ng mga matatanda. Kapag nagsabi ka ng isang salita, makakabuo ito ng isang buong pangungusap. Kapag lumipat ka, makakatulong ito sayo na ipagpatuloy ang pag kumpleto ng susunod na gawain." Humanga si Thomas. "Ibig bang sabihin ay kailangan mo lang igalaw ang mga labi at daliri mo, pagkatapos pagkain at damit ay maibibigay sayo? Dagdag nito, makakatulong din ito sayo na masabi kung ano ang gusto mong sabihin?"

nakangiting wika ko "Sure...sure!" sagot nito at hinayaan ko nang ito na ang magbukas ng box. Bawat pindot nito sa cellphone, pinapaliwanag nito sa akin lahat-lahat. Hangang sa sinabi nitong tutulungan niya daw akong gumawa ng social media account ko. "Tutururan kita kung paano gumamit ng f******k." nakangiti nitong wika sa akin. Excited naman akong tumango

sagot ko sa kanya at pinagmasdan ang kabuuan niya. “Fancy clothes that shouts how rich and powerful you are. A smile that looks so bold and proud. You’re that happy for what will happen later, huh?” patawang sabi ko sa wikang Ingles. Minsan ko lamang gamitin ang lenggwaheng ito sa pagsasalita kahit na maalam ako, at kadalasan, ginagamit ko lamang ito upang mas ipakita ang emosyon doon, lalo na ang pagkamuhi at galit.

At mga tinuturing kong kapatid, ay ang kambal. Sa biglang inis ko, hindi ko namalayan na, ibang lenggwahe na pala ang nagamit ko. Hindi naman iyon bawal, kaso nasa kasunduan namin ni Lolo at Ama, na hindi ako magsasalita nang ibang lenggwahe, maliban na lang kong itong taong kausap ko, ay hindi makaintindi ng salita namin. Language to Language.

“Ano? Ginamit mo lahat ng ipon mo para bumili ng participating policy?” Sobrang napahiya si Elaine sa sinabi niya kaya nagalit siya at sumigaw, “Sa tingin mo ba ay ikaw lang ang may bibig? Bakit ang lakas mong magsalita? Sa tingin mo ba ay hindi pa sapat na napahiya ako? Bakit hindi ka gumamit ng speaker para ianunsyo ito!”

Ngiting wika niya habang lumapiit ako sa kanya at yumakap. “Salamat po,” mahinang wika ko naman sa kanya. “It’s okay,” Namilog naman ang aking mga mata nang marinig ang sinabi niya. “N-naintindihan niyo po ako?” gulat kong tanong sa kanya. “Of course Hiya, I understand you at marunong din ako mag-tagalog,” nawala ang kaba na nararamdaman ko dahil sa sinabi niya.

with sarcasm na ngiti na wika ko sakanya. Saka ano daw? "Niyaya ka niya uminom mamayang gabe? " pag uulit ko "Oo teh saka balak sana kita isama kase shy type ako. " "Kelan? " using my sarcasm voice. "Parang g*ga to dali na minsan lang naman saka diba magandang yung mag enjoy muna tayo bago yung exam next week? " pangungumbinsi niya sa akin.

“Nakasanayan mo ata gamitin lighter. Mas madaling gamitin iyon.” “Siguro nga.” Para kasing niyaya siya nito na magsalita kahit paano. Ngunit ng sagutin niya iyon parang wala na silang pag-uusapan pa. Bigla kasing natahimik ang paligid.

seryoso niyang wika. "Dahil ba ito doon sa nasabi mong may importanteng tao sayo na kamukhang-kamukha ko?" Mariin siyang napapikit. "Look, ayokong pag-usapan ulit ang tungkol sa bagay nayan, okay? Ang gusto ko lang ay lumayo ka sakin. Don't follow me around. Don't look at me. Don't give me food. Don't do anything," mahinahon at puno ng pagtitimpi niyang wika.

Ang haplos ay mabagal ngunit may halong pangungusap halos paanyaya, halong pang aakit, halong panghahamon. "You like what, Ayumi?" Ang kanyang boses ay malalim, tila galing pa sa kaibuturan ng kanyang dibdib, na nagdulot ng panginginig sa buong katawan ni Ayumi. Ang wika nito ay English, tulad ng karaniwan, na nagdaragdag ng isang layer ng misteryo at command sa kanilang interaksyon. "Tell me exactly what you like."