Novel & Cerita Introverted Boss

Mahigpit niya itong pinipigilan, natatakot siya na baka masaktan na naman siya kapag naging malapit na naman sila ng binata kaya hanggat maari ay iiwas siya rito. “Nag-lunch ka na ba?” “Marami pa akong trabaho,” sagot niya rito at mas lalo pang nag-busy-busy-han. “Hanggang ngayon workaholic ka pa rin pala, Boss.” Hindi siya nagsalita. Hindi na rin niya ito tiningnan. Itinutok lang niya ang kanyang sarili sa harap ng laptop niya. Lihim siyang napangiti sa pagtawag sa kanya nito ng Boss. Na-miss rin niya iyon.

"Sinabihan mo akong gago?!" "Sabi mo try ko? Ikaw nga nakailang tanga, bobo, at iba pa sa akin, may narinig ka ba?!" "How dare you! Employado ka lang at boss ako rito. Wala kang karapatan na murahin ako." "Sabi mo i-try ko eh." Napairap ako. Feel ko nawala ako sa mood. Kapal ko talaga, minura ko ang boss ko. Naiiyak na ako sa susunod niyang sasabihin o gawin.

[Jane's POV] Subsob ako ngayon sa trabaho. Nakayuko lang ako hanggang naglunch dahil ayokong magawi yung tingin ko sa pintuan ng opisina ng boss ko! Dahil kapag naalala ko yung kaninang umaga sa loob ng elevator kung paano n'ya ako kausapin ay nasasaktan ako. Lalo na yung napaiyak ako pero hindi ko naman sinasadyang iparinig sa kanya dahil kahit ako mismo nabigla rin sa sarili.

Arrogant sa mga empleyado nya at ka sosyo nya sa kompanya. Ano bang meron sa writer nayan at pinaghahanap ganyan ba sya kasikat para habulin? Dahil sa tagal nilang mag meeting nag desisyon na lang akong lumabas ng office nayun total gutom narin ako pero hindi sa offce na ito ako kakain. Sa labas nalang ng office para iwas stress kasi naaalibar baran ako sa presenya ng boss ko. "Sha?" Napahinto ako sa pamilyar na boses na iyon at dahan dahang napatingin sa kanya.

Siya ang klase ng empleyadong laging may nadadaganan, natatapunan, o nahuhulog na gamit sa mesa, at walang sinuman ang gustong makatabi niya, lalo na’t sa bawat kilos niya, tila may kalamidad na parating. Ngunit sa likod ng pagiging pala-talong at magulo ni Antonette, may pusong masayahin at positibo. Tanggap niyang may mga bagay na tila hindi niya kontrolado, at para sa kanya, okay lang iyon. Ngunit sa araw-araw na presensya ng kanilang terror na boss na si Xavier, ang malamig at walang pusong CEO, tila isang napakalaking pagsubok ang kanyang trabaho.

pagdating ko sa loob ng conference room ay kaagad akong umupo sa upuan buti wala pa ng bagong naming boss mayamaya lng ay biglang nag sitayuan ang mga kasama ko kayat agad akong tumayo nagulat ako nang makita ang bago naming boss kaagad syang binati ng mga kasama ko saka umupo halos hindi ako maka galaw sa kinauupuan ko "Hi EveryOne im your new Boss im Duke Laurence Sanders" cold tone netong saad medyo napa tulala ako maraming pumapasok sa utak ko feeling ko hihinatayin ako god no bat pa sya bumalik nang bigla akong tapiki ng kaybigan ko

Ngumiti ako sa kanya. “A-Anong... oras darating ang boss namin? Sa karaniwan bang oras?” nagawa kong sabihin at itanong, umiikot pa rin ang isip ko. “Darating siya sa pagitan ng 8:00 hanggang 9:00. Kadalasan, nasa biyahe siya para sa negosyo. Kaya, hindi siya nagtatagal sa opisina niya nang higit sa isang linggo. Kailangan mong maging handa para doon dahil isasama ka niya kahit saan,” paliwanag niya. Napatanga ako, pero nabawi ko rin ang sarili ko.

Pagbutihin ko trabaho ko dahil kailangan ko ito. Dala ang isang tasang kape ay dahan dahan akong kumatok sa pintuan. "Yes come in," narinig kong sagut nito mula sa loob. Maingat akong pumasok sa loob bitbit ang isang tasa ng kape. Bumungad sa akin ang isang katandaang lalaki kahit may edad na ay mahalata mong gwapo. "CEO TRAVIO DE SILVA" lihim kong binasa ang nakasulat sa ibabaw ng mesa nito. So ito ang Boss ko, hindi na masama base sa nakikita ko parang mabait naman.

sinasadya niya talaga na inisin ako, lahat ng ‘yon! Kung hindi ko pa nga napipigilan ang sarili na iwasan na lang siya ay makakalimutan ko pang boss ko siya. He doesn't act like one though. Yes, he's serious and looks so cold every time roaming around the company and every time employee's sees him but when our paths cross sometimes in the hallway, he would just give me his playful smile that will annoy the hell out of me! "You're getting weirder day by day, Dominique,"

Humahampas sa mukha niya ang mainit na hangin mula sa labas, pero hindi iyon sapat para alisin ang kilig na pilit niyang itinatanggi sa sarili. Hindi niya alam kung ano'ng meron kay Boss Presinto na kahit sobrang suplado, sarcastic, at perfectionist, ay may kakaibang appeal. Baka nga dahil hindi ito madaling basahin, kaya parang nakakachallenge. O baka naman... dahil kahit sa gitna ng pagiging walking HR violation ito sa taas ng standards, eh nagawa pa rin nitong matawa sa joke niya.