Novel & Cerita Introverted Boss

“Ah ok po. Kaya po pala si Adrian ay naging driver din ng boss ninyo.” “Ganun na nga po.” “Nakita ko na po ang boss ninyo, tahimik lang na tao at napakasimple lang din po.” “Totoo po nyan napakasimple tao lang ng boss namin, kaya humahanga po kami sa kanya dahil kaya niyang makihalubilo sa tulad lang naming mahihirap.” “Ang swerte po pala ninyo sa boss ninyo.”

Naging magaan ang mga bagay sa kanya nagiging mabilis na rin siya sa isang grupong hawak ng kanilang leader. Marami silang Boss kanya kanyang dwpartamebto ika nga. Pero bilang pagiingat ay nagpatattoo siya ng pekeng kilay kaya meyo kumapal iyon kaya nagdulot iyon ng kakaibang hitsura sa kanya. Pati ang nunal niya sa ilalim ng mata ay tattoo lamang din. Naaisipan niyang silipin ulit ang kaibigan ay nakita niya itong patungo sa simbahan bitbit ang isang batang parang mahigit ng isang taon.

At mas hindi maikakaila ang kakaibang karisma na hindi niya rin naman pinipilit ipakita. Parang totoo nga ang sinabi ng empleyado sa salon. Mukha siyang isang boss. O isang mafia boss na sanay sa tahimik ngunit mabigat na mundo. Ang kanyang matalim na tingin, seryosong ekspresyon, at tahimik na tindig ay sapat na para mapansin siya kahit saan. At sa gabing iyon… mas lalo siyang naging kapansin-pansin kaysa kay Frank.

“Tell your manager to come to my office, right now.” “Y-Yes sir,” kabadong sagot ni Shaina nang muling mapasulyap sa ‘kin. Hindi niya siguro inaasahan na ganoon ka-strict si William sa mga empleyado niya. Napa-smirk ako. Akala niya siguro madadala ng karisma niya ang boss namin. “What are you waiting for?” untag nito kay Shaina na nagpa-rattle sa kaniya.

Nakangiti pa din sabi nito na lumapit pa sa akin at tinapik tapik pa ang aking balikat. Naiilang na napangiti na lamang ako at hindi na ito sinagot pa. Kailangan kong maging propesyonal lalo at oras ng trabaho ko ngayon. Kaya mas pinili ko na lamang ang manahimik kesa sagutin pa ito at pahabain pa ang usapan. Pumasok si Boss L na hindi maipinta ang mukha. Naka tiim bagang lamang ito at saka pabagsak na umupo sa swivel chair na nakalaan dito sa gitna ng mahabang lamesa.

Hivo demanded. "Yes sir." Umalis ang babae sa harapan nila, halatang takot, nai-intimidate yata sa CEO nila. Iba pala ang aura ni Hivo bilang boss. Hindi niya tuloy maiwasang maging proud sa sarili niya.

Nasa opisina na ako ng magiging boss ko para idiscuss ang sweldo at magiging schedule ko. Pumasok ang lalaki mula sa parking kanina dito sa loob ng opisina. "Sh*t. Siya pala ang boss" sabi ko sa mahinang boses. "What are you saying?" Sabi ng lalaki. "None sir."

Nababaliw na ata itong boss ko . Natahimik lamang siya sa sinabi ng kaniyang amo. Wala siyang mahinuha na salitang maisasagot sa kaniyang amo . Ano ba dapat ang isasagot niya? at isa pa , Isa ito sa nagmamay ari ng mansiyong kaniyang tinatrabahuhan .

Huminga muna ako nang malalim para kumuha ng lakas ng loob bago kumatok nang malakas sa kaniyang pintuan. "Come in." Ayon na si Boss! Ang boss kong manyakis. In English, My Boss is a Maniac. O para mas maangas pakinggan, My Boss is a bastard maniac! Angas ng dating, 'di ba? Dahan-dahan kong binuksan ang pintuan at pumasok sa loob. Nakaupo siya sa kaniyang malaking swivel chair at nakatutok ang kaniyang dalawang mata sa kaniyang laptop. Sobrang abala niya sa kakaharap doon at mabilis na nagpipindot sa keyboard.

"You look comfortable around me, aren't you nervous or intimidated?" Napatingin ako sa kanya at bahagyang napanguso, "I'm comfortable with anyone," I uttered. "Isa pa, I met a lot of CEOs l observed that they're just being cold to look intimidating, so public won't disrespect them." "I'm not one of your employees so.. don't hesitate to show your real personality to me, bilin ko at ngumiti sa kanya