Isagani Monologue Script Novels & Stories

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

I cursed under my breathe "SAB!!!!" niyakap nya ako mula sa likuran. "SAB, PLEASE, LETS TALK ABOUT THAT. I CAN EXPLAIN. PLEASE, LETS TALK. IN PRIVATE." tila isang eksena sa pelikula. now he is begging. pinagtitinginan kami ng mga tao. hindi ko na inisip kung may mga taong nakatingin. hinarap ko si Mart at muling sinampal. "Wala na tayong dapat na pag-usapan!"

sigaw ng isipan niya. “Kung wala ka ng sasabihin, Sir, makakalabas ka na,” malamig niyang sabi at nahiga na ulit patagilid. Naramdaman niyang inayos nito ang kumot sa katawan niya. Pilit na pinipigilan niya ang mapahikbi nang mga oras iyon. Maya-maya ay narinig niya ang pagsara ng pintuan at doon na tuluyang umagos ang mga luhang kanina pa gustong lumabas. Kinapa niya ang dibdib.

aniya na nagproprotesta na huwag umalis pero tinaas ko ang aking kamay sa mga tauhan ko na paalisin na siya. May balak pang maki-tsismis ang gago. Gusto lang namang makibalita kay Issa. Laging nasa trabaho kaya walang kaalam alam sa paligid niya pero impossible na walang alam ito. Siya pa na magaling maki tsismis. Gusto ko na itong umalis dahil nakarecieved ako ng message sa aking tauhan na papunta na siya dito. Gusto kong malaman kung sino ang naglakas loob na gawin ito kay Issa.

Hindi siya papayag na basta hahayaan lang na siya ang ididiin ni Isagani sa kalokohan na ang isa ang obvious na nagsimula. “It wasn’t like that, actually,” ani Ice na natatawa. “Ang sa akin lang ay tama ka naman, Gani. Walang masama kung bata pa ang hanapin ko ngayon. Alangan naman talaga na hahanap pa ako ng matanda at kulubot kung malaya rin lang akong mambabae, ‘di ba?”

At ayokong palamutian pa ang isang bagay na malinaw na malinaw sa akin. Ilang segundo pa, sabay-sabay silang tila nakahinga ng maluwag. Parang may biglang gumaan sa hangin. “Sit down,” sabi ni Isaiah na ginawa ko naman agad. “Chanton,” si Sen. Deguia na ang nagsalita. Mababa ang boses niya pero may bigat, yung klase ng tinig na sanay pakinggan at sundin. Automatic akong umayos ng upo at hinayaan siyang magpatuloy.

‎At doon— ‎biglang bumukas ang speaker sa loob. ‎Static. ‎At pagkatapos—may isang ‎boses. ‎“Game pa lang ‘to, Leandro.” ‎Pumikit siya sandali. ‎Pinipigilan ang galit. ‎“Let her go.” ‎Ngumiti si Isadora sa kabilang side. ‎“Let her go?” ulit niya. ‎“Funny.” ‎Tumayo siya. ‎Dahan-dahang lumapit sa monitor. ‎“Hindi mo pa rin naiintindihan.”

"Nasaan ako? Bakit wala akong makita? Kanina lang nasa--" "Masaya akong nahanap n'ya ang totoong pagmamahal sa'yo." Nathan looks at Isagani. "Anong ibig mong sabihin? Why am I even here? Patay na ba ako?" He asks with frustration. Umiling si Isagani. "Dinala kita rito upang makausap. Dito ako nananahan." Nagsalubong ang kilay n'ya. "What are you saying?"

Kasalanan ito ni Isagani, e! kaagad syang humarap. inilapag sng hawak na tasa at platito sa lamesa at saka naupo sa presidential chair. ang klase ng tingin nya ay para bang nakakaloko. mukha syang kalmado ngunit imposible namang ikatuwa nya ang pagiging late ko. "it's your second day of work but you're 5 minutes Late. Ano ba ang sabi ko sa 'yo kahapon?"

Nakaramdam si Isagani ng matinding sakit sa kanyang kaliwang baga. "Mamaya, ipapaimpake ko na ang mga gamit mo at ipapadala ko sa bahay ng mga magulang mo." Tumahimik siya ng ilang sandali at saka mahinang bumulong kay Ligaya, "Maghihiwalay tayo bago matapos ang buwan na ito." Matapos sabihin iyon, nahirapan siyang tumayo at umalis na mag-isa. Hindi inasahan ni Ligaya na darating ang araw na sasabihin ni Isagani ang salitang "hiwalay" sa kanya.