Isagani Monologue Script Novels & Stories

Nakaramdam si Isagani ng matinding sakit sa kanyang kaliwang baga. "Mamaya, ipapaimpake ko na ang mga gamit mo at ipapadala ko sa bahay ng mga magulang mo." Tumahimik siya ng ilang sandali at saka mahinang bumulong kay Ligaya, "Maghihiwalay tayo bago matapos ang buwan na ito." Matapos sabihin iyon, nahirapan siyang tumayo at umalis na mag-isa. Hindi inasahan ni Ligaya na darating ang araw na sasabihin ni Isagani ang salitang "hiwalay" sa kanya.

"Talagang sinusubukan mo kami? Dalawa kami dito. Kayang kaya ka naming bugbugin at ipalabas na ninakawan mo kami." Hindi ako nagkomento. "Next time kilalanin mo muna kung sino ang kinakalaban mo bago ka magsalita. Hindi mo ba kilala kung sino kami? Ikaw sino ka ba ha? You're just a lowlife secretary." "Really? Secretary. How sure are you about that. Hindi niyo nga ako kilala pero kung makapagsalita at makapanglait kayo sa akin kanina wagas."

" isip ng dalaga. Sobrang pinagsisihan niya ang nagawang pagkakamali kahit hindi man siya ang pumatay sa dalaga pero hindi mawawala ang katotohanan na naging parte pa rin siya kung bakit nangyari ang lahat ng ‘yon. Habang nagmumuni muni siya ay nakarinig siya ng mga yapak ng mga takong na mukhang papunta sa kung nasaan siya. "Why are you alone?" tanong ng isang boses na nasa likuran niya. When she turn her gaze she saw Kia. "Gusto ko lang mapag isa, para makapag isip." sagot nito ng hindi nakatingin sa dalaga. "Gaya ng pagkakaalam mo sa katotohanan?"

isip ko. Enebeyen! pigilan n'yo akong upakan ang mga malalandi kong utak, Kinikilig sila mga beh. Kaya nadadamay na rin yata ang sistema ko.-__- Typing... [To: Pabidang lalaki] Nik-nik mo pa rin. -- [Message sent] Haha ayan, maasar ka pabida. Bulong ko. **Quinlee's Phone Rings ** 1 message recieved

anito. At bago ito umalis ay may sinabi pa ito na mas lall kong ikinagimbal. “Buntis ako Marga. At kung may natitira pang konsensya d’yan sa puso mo, hindi mo aagawain sa amin si Franco!” Iyon lang at umalis na ito. Napasandal ako sa pintuan at doon umamot ng lakas. Hindi ko alam ang gagawin ko. Nalilito ako. God knows, kung pwede lang mawala na lang ako ng tuluyan, ginawa ko na.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Huminga ako nang malalim. Pinilit kong maging matatag kahit namumugto na ang mga mata ko. "Mr. Montenegro..." Bahagya akong yumuko. "Gusto mo pa ba ng ano..." Hindi ko na napigilan ang pag-agos muli ng luha. “Ng ano, Kaye? Tinakasan mo’ko tapos babalik ka?” "Kaya nga bumalik ako kasi ready na ako. Handa kong gawin ang lahat,” Huminga ulit ako ng malalim. “Ba-bayaran mo lang ako, Mr. Montenegro…”

I didn't spend the last decade building an impregnable fortress just to watch some random punk flash a sweet smile at the only thing keeping me anchored to this miserable earth. "Umalis ka na rito bago ko tawagin ang mga tauhan ko para itapon ang mga paninda mo sa kalsada," I snap, my voice dropping into a dangerous, icy register that makes the young vendor swallow hard, drop his gaze, and step back in sheer, unadulterated terror before scrambling away down the dusty road.

I had high expectations of the people around me, and I didn't know that they just felt sorry for the situation I was in. "Ma'am, kumain na po kayo" Ani ni Yaya mula sa labas ng silid ko. "Busog pa po ako" I said. Buong araw lang akong nakahiga sa kama ko habang nilulunod ang sarili ko sa kakaiyak at kakasisi sa situation na meron ako ngayon, sobrang naawa ako sa sarili ko at sa situation na mayron ako ngayon at sobrang kumikirot ang puso ko sa isipin na lahat nang iyon ay awa lang.

Naligo ang matipuno niyang katawan sa sarili niyang semilya. I’m just a soul now, but it feels like I’m being possessed by him. Why does he have to look so hot with his current appearance, sweaty, naked, and bathing in his own semen. Sa ngayon, naging tahimik muna ako. Nag-isip muna ako ng paraan para hindi ko siya matakot. Baka kasi magtatakbo na naman ang lalaking ito kapag nagsalita ako. Sana talaga maging okay na kami. Nang sa ganoon ay matulungan na niya ako. Kahit hindi ko siya kilala, kahit mukhang ang libog niya, no choice na ako kasi siya lang ang nakakarinig sa akin.

POV: SEBASTIAN "Shit... anong gagawin ko?" Mahina kong bulong habang palinga-linga sa hallway. Hindi nila ako puwedeng makita nang ganito. Kailangan kong alisin ang disguise ko bago pa ako may makasalubong na empleyado. Mabilis akong lumingon sa babaeng kasabay kong naglakad kanina. "Excuse me... mauuna ka na lang. Kailangan ko lang mag-restroom," mahinahon kong paalam.