Isagani Monologue Script Novels & Stories

maarte kong sabi "Wag mo akong ginaganyan! ihagis kita dyan eh!".inis na ani ni Ate "Kaya mo?kaya mo?".pang aasar ko Kinuha niya ang Isa niyang tsinelas at "Aba't!-Oo na po maliligo pa ako". akmang ibabato niya ito sakin ng dali dali kong sinara ang pinto Akala mo ate hah. aish!makapag ligo nanga.

2016 ISAGANI “Ilan daw ang kailangan?” tanong ko kay Poyong na kausap ko. Sinadya ko siyang puntahan dito sa kanto kasi nakita ng mga tropa na umiiyak. May problema raw. “Isandaan.” “Isandaang libo?” pagkaklaro ko. “Alangan naman isandaang piso,” humikbing sabi nito. “Tanga ka ba, Gani? May operasyon ba na isandaang piso lang? Kung mayroon ay bakit pa ba ako mamomroblema rito…”

Humugot ako ng isang malalim na paghinga upang mabawasan ang pagka inis ko sa kanya. "Nang iinis ka ba? " pikon na tanong ko. Nang hindi siya sumagot, padabog na bumalik ako sa ginagawa. "Umalis ka!" inis na singhal ko at nilakasan ang pagtama ng mop sa paa niya. Humakbang siya pababa. Matalim ang mata na tiningala ko siya. Bumaba nga siya pero sa isang baitang lang. Paano ako makapaglinis ng maayos?

Ang kaniyang mga pakpak na yari sa apoy at ulap ay nakabuka, habang ang kaniyang tinig ay umalingawngaw sa bawat kaluluwa ng bampira sa mundo. “SA PAGLIPAS NG SANGDAANG TAON, AKING PINAGMASDAN ANG INYONG MGA LAHI,” dumagundong ang tinig ni Bathalang Agamus, habang ang mga mata niya ay naglalagablab ng galit. “SA BAWAT HENERASYON AY PUNO NG DUGO ANG LUPA, AT SA BAWAT UMAGA AY MAY NAGBABANGGANG PULANG AT PUTING MGA KAPATID. SAAN PATUTUNGO ANG INYONG LAHI KUNG WALA KAYONG ALAM KUNDI MAGGANTIHAN?”

Mas lalo kong pinilit na gumalaw. "Fuck! No dad, I want to see her, wag mo 'kong pigilan!" hindi, hindi totoo yon, isang masamang panaginip lang yon, kung isa rin itong panaginip gusto ko nang magising. Hindi ko kaya, thinking that it like killing me. "Can you please listen to me, Ashish. Kailangan mong magpalakas para makita mo siya, so calm down will you?"

But somehow, I found myself here laughing in a videocall with Damon Montero. I can't believe it. My problems are very real. I don't understand why I can still... "I'm not up for that-" "You've never done it?" "Have you done it?" tumaas ang boses niya at mukhang mas Ialong nagalit. Pinigilan ko ang tawa ko kanina pero ngayon naman napapangiti ako. "Have you done it, Ysa?" "It's easy. Just strip and show it to me. Then I'll show you mine, too."

"Sis!' pagbati niya sa akin. Kung noon, naiinis ako sa uwing ningiti at tatawagin niya akong ganiyan, ngayon parang wala na lang. "You look pale. Are you okay?" tanong niya sa akin. "Yeah," sagot ko naman at umupo sa swivel chair. "May good news ako sayo, but I don't think that is a good news," sabi niya na ikinatigil ko. "He is back..."

sigaw ko, nagsimulang maluha ang mga mata ko. Humarap sa akin si papa "Hindi ko alam kung anong nangyari sa 'yo sa isang gabing wala ka rito, Aneimisel." si papa "ang mama mo, nasa hospital, at ngayon, nagawa mo pang gumawa ng ganito? Hindi mo ba naiisip ang mama mo?"

hindi siya pinatapos ni Isabel dahil nagsalita na ito sa kanya. "Hindi mo kailangan na maiinis sa sarili mo dahil doon, Callix. Hindi dapat, 'di ba? 'Wag kang maiinis sa sarili mo, okay? Kung hindi mo ako nasamahan kanina ay maraming beses pa naman. Isang linggo tayo dito, 'di ba? Kung gusto mo ay bukas ay maglakad-lakad tayo nang maaga ay gawin natin. Hindi mo kailangan na mainis sa sarili mo dahil lang sa hindi mo ako nasamahan kanina. Marami pang oras, Callix. Maliwanag ba 'yon sa 'yo na sinabi ko? 'Wag ka nang mainis sa sarili mo," sabi ni Isabel sa kanya.

Ngunit nagulat na lamang ako nang bigla itong magsalita sa monotone na pambabaeng boses. “Face scan, complete. Do you want me to analyze your skin? Yes or no?” Dahil sa pagkamangha, mabilis kong nasabi ang yes rito. Ang astig talaga ng bahay nila Elisa. Pati ang banyo, may assistive technology sila.