Isagani Monologue Script Novels & Stories

VIENNA SOILE ZARIAH'S POV “Girl, may sasabihin ka pa ba?” Napatingin ako kay Mira. “Huh?” “Kanina ka pa parang may iniisip.” Napangiti ako nang pilit. “Wala lang 'yon. Iniisip ko lang kung papaano ulit ako makikipag-usap mamaya sa mga tao sa bahay pag-uwi ko," pagsisinungaling ko.

Marahil ay hindi ito sanay makipag-usap sa tao. At least may ideya na ako kung anong klaseng babae ka. Hahanap ako ng paraan upang kausapin mo ako ng hindi naiilang o nahihiya, wika ko sa isipan. "Are you sure, hindi ka muna kakain? Sayang naman ang food," nakangiting pagpupumilit ko pa. "Yes, I'm sorry," hinging paumanhin pa nito. "And again, thank you for saving my life. Utang ko sa'yo ang lahat. Nice meeting you Mr. Monte---"

I groaned instead of saying scumbags because of this fuckin' handkerchief inside my mouth. "Well, about time. Be ready, they will be here anytime soon," ani ng isa sakanila. Tinanggal naman nung isa ang busal ko sa bibig bago ako hinawakan sa panga. Napaungol ako nang maramdaman ang higpit ng pagkakahawak niya roon na tila ba pinipiga. "Good to see you, Montesur. Ikaw na mismo ang lumapit sa amin," natatawang sambit nito.

Talagang napakatangi nito. "Maaaring isipin ninyong naabot ko ang lahat ng ito sa pamamagitan ng sarili kong pagsusumikap. Nagkakamali kayo, dahil kung walang tulong ng aking mga masisipag na empleyado, ang tulong ng mga mamumuhunan na naniwala sa akin, at higit sa lahat, ang mga panalangin at suporta ng aking mga mahal sa buhay, hindi ko maiaabot ang lahat ng ito," sabi ni Jayden na may mga luha sa kaniyang mga mata. Ang ilang mga bisita ay naantig din sa mga mabubuting salita ni Jayden.

Parokya ni edgar Kaya lang di pa ko natatapos kumanta biglang my nag vibrate sa bulsa ng pantalon ko, Agad kong kinuha at ng basahin ko ang msg. si mommy? Tama ba si mommy ko tumatawag? Aba may cellphone sa langit high-tech. Pero di pa touch screen. Siguro kaya tumatawag si mom para mag kita na kami? Kaya naman dali dali kong sinagut. "Hello mom?" "Juleous Xander anak asang lupalup ka ng mundo. Umuwi ka na at mahuhuli na tayo kaylangan nating sabay umuwi sa probinsya. Pagagalitan ako ng dad mo pag di kita sinabay."

Tanong ko Tumaas ang kilay nito, "May konti akong naipon, at malamang yung iba ay ikaw na ang bahala. Kaya nga kailangan natin ang Mr. Montenegro na iyon ngayon." Kaya naman pala. Ako pala ang gagawa ng paraan para sa gusto niya "Oh? natahimik ka? baka mag reklamo kana naman dyan, pasalamat kana lang at kinupkop pa kita, kung hindi baka namatay kana sa gilid ng kalsada sa gutom."

Tela natameme ako, hindi ko man lang magawang magsalita, gusto kong magsalita pero walang lumalabas na letra sa bibig ko. Pinahiran nya ang luha niya sa pisngi. "Well, I have to go now. Nag-aantay na sila sakin." Saad nito bago umalis. Kagad akong napatakip ng bibig para pigilan na makagawa ng ingay, napayuko na lamang ako at hindi na mapigilan ang sarili na mapahagulgul sa pag-iyak. (End of flashback) _

Mapaklang ngisi. "Siguro nga ay dapat ko nang tigilan ang kabilawan ko.At dapat ko na rin sigurong tanggapin na hindi mo magagawang umibig sa isang katulad ko dahil ang type mo ay...." "Huwag mo nang ulit-ulitin Mr.Ocbian!For several times ay ipinamukha mo na sa akin iyan.I am being so greedy to marry a billioner man just to be rich!Now,just get out dahil walang kuwento ang conversation na 'to!"

Diba? "Manok." "Oyy Ken mali ka sisiw yun hindi manok, wag kang ano dyan." "Wag mong ibahin yung usapan Trix." "Ah basta aalis parin ako, aalis nalang ako pag umalis ka na para di mo malamang aalis ak... ayy putangina ayan tuloy nasabi ko!" Inis kong kinamot ang ulo ko, ano bayan nagiging bobo na ako. Dapat diko sinabi yun para di nya malaman hayst!

tahimik akong natawa. Itinago ni Angela ang mukha niya sa kanyang mga kamay, habang sumusulyap sa direktor, na mukhang hindi mapakali. “Dude, constipated ka ba o kung ano? Nasaan na nga ba tayo? Oh, oo nga pala—hindi matutuloy ang show dahil may gustong sumira dito. “Pero, kung iisipin, ang “taong ito” ay gulo din na siya ang may gawa. Dahil—