Isagani Monologue Script の小説・ストーリー

Awtomatiko siyang lumayo nang bahagya at niluwagan ang kaniyang pagkakayakap. Sa isang iglap, nagdilim ang paningin ni Miguel. Mas lalong humigpit ang pagkakapulupot ng mga braso nito sa kaniya. “Don't move. H'wag kang malikot.” Ang kaniyang mababa at baritonong boses ay parang humaplos sa mismong tainga ng dalaga. Isang malakas na panginginig ang tumakbo sa buong katawan ni Isa. God, why is he doing this?

Talagang napakatangi nito. "Maaaring isipin ninyong naabot ko ang lahat ng ito sa pamamagitan ng sarili kong pagsusumikap. Nagkakamali kayo, dahil kung walang tulong ng aking mga masisipag na empleyado, ang tulong ng mga mamumuhunan na naniwala sa akin, at higit sa lahat, ang mga panalangin at suporta ng aking mga mahal sa buhay, hindi ko maiaabot ang lahat ng ito," sabi ni Jayden na may mga luha sa kaniyang mga mata. Ang ilang mga bisita ay naantig din sa mga mabubuting salita ni Jayden.

Erased I don't say that bakit ko ba naisip yon? "Who the hell are you?" Mataray kong tanong ng malinaw ko na ang utak ko about J, masyado kasing nakaw atensyon tong kumag na lalaki na nasa sala namin. Parang may- ari nakataas pabang paa sa lamisita. But nagulat ito sakin, kanda ugaga nga to sa pag tayo ng makita ako. Tumama pa tuloy ang tuhod nya sa lamisita na tinuntungan ng paa nya kanina. Buti nga.

Mapaklang ngisi. "Siguro nga ay dapat ko nang tigilan ang kabilawan ko.At dapat ko na rin sigurong tanggapin na hindi mo magagawang umibig sa isang katulad ko dahil ang type mo ay...." "Huwag mo nang ulit-ulitin Mr.Ocbian!For several times ay ipinamukha mo na sa akin iyan.I am being so greedy to marry a billioner man just to be rich!Now,just get out dahil walang kuwento ang conversation na 'to!"

Diba? "Manok." "Oyy Ken mali ka sisiw yun hindi manok, wag kang ano dyan." "Wag mong ibahin yung usapan Trix." "Ah basta aalis parin ako, aalis nalang ako pag umalis ka na para di mo malamang aalis ak... ayy putangina ayan tuloy nasabi ko!" Inis kong kinamot ang ulo ko, ano bayan nagiging bobo na ako. Dapat diko sinabi yun para di nya malaman hayst!

tahimik akong natawa. Itinago ni Angela ang mukha niya sa kanyang mga kamay, habang sumusulyap sa direktor, na mukhang hindi mapakali. “Dude, constipated ka ba o kung ano? Nasaan na nga ba tayo? Oh, oo nga pala—hindi matutuloy ang show dahil may gustong sumira dito. “Pero, kung iisipin, ang “taong ito” ay gulo din na siya ang may gawa. Dahil—

Mahinahong awat ko, sakanilang dalawa. Kumain na kami at pagkatapos ay bumalik sa room. "Oy, Eugene kung hamunin ko kaya yong Lisa, mag o-one on one kaming dalawa, ano sa tingin mo?" "I think you're crazy, gusto mo bang mas bumaba pa yong rank mo? Oh, gusto mo din mapahiya katulad ko?" "Ano ka ba, magkaiba tayo gwapo ako kaya siguradong di nya ako kayang suntukin non." Pag mamayabang nya

Inilibot niya ang paningin sa loob ng opisina, lahat na kasi ng katrabaho niya na naroon ay nagko-coffee break na samantalang siya ay hindi maiwan kahit sandali ang trabaho hangga't wala pang sumusundo sa aking kamag-anak. "Kaya ko naman ho na umuwi mag-isa," nakangiting sabi ko. Nagdududang pinagkatitigan niya ako nang bigla na lang tumunog ang telepono niya. "Yes, kayo po ba si Samuel Mandragon, ang guardian ni Aniela Villaruiz?"

I cursed under my breathe "SAB!!!!" niyakap nya ako mula sa likuran. "SAB, PLEASE, LETS TALK ABOUT THAT. I CAN EXPLAIN. PLEASE, LETS TALK. IN PRIVATE." tila isang eksena sa pelikula. now he is begging. pinagtitinginan kami ng mga tao. hindi ko na inisip kung may mga taong nakatingin. hinarap ko si Mart at muling sinampal. "Wala na tayong dapat na pag-usapan!"

sigaw ng isipan niya. “Kung wala ka ng sasabihin, Sir, makakalabas ka na,” malamig niyang sabi at nahiga na ulit patagilid. Naramdaman niyang inayos nito ang kumot sa katawan niya. Pilit na pinipigilan niya ang mapahikbi nang mga oras iyon. Maya-maya ay narinig niya ang pagsara ng pintuan at doon na tuluyang umagos ang mga luhang kanina pa gustong lumabas. Kinapa niya ang dibdib.