Novel & Cerita Isagani Monologue Script

"Ladies and gentlemen, please allow me to introduce to all of you my handsome son na mana sa akin. Rain Tyler Montenegro!" Napatigil siya sa pagkain at saka napatingin sa lalaking nasa kanilang harapan. Napakaguwapo nang seryoso nitong mukha. Kamukhang-kamukha ito ito ni Mr. Montenegro. Kulay kayumanggi ang buhok nito, perpekto ang kaniyang kilay, mahahaba at makapal na pilik-mata na pumares sa maganda nitong kulay asul na mata. Kitang-kita rin ang linya ng panga nito. Malaki ang kaniyang braso at matipuno ang dibdib. Seryoso ang mukha nitong nagpalipat-lipat nang tingin sa mga taong nasa kaniyang harapan. Lumapit ang isang may edad na babae sabay halik sa kaniyang pisngi. Kahawig na rin ito

Walang salitang namutawi mula sa'kin dahil ang isip at katawan ko'y nakasentro sa pag-iisa namin. "Hmm..." Anas nito nang gumalaw ito sa ibabaw ko. "I miss this, my dear wife." Hindi ko maintindihan ang nangyayari dahil nablangko na ang utak ko. Wala rin akong nagawa kahit pa ano'ng pigil ko kay Lake. Siya pa rin ang nagwagi. Nakuha nito ang nais kahit pa tutol ako. Hawak kasi ng lalaki ang mga kamay ko para hindi ko siya itulak.

Pumunta siya ng gate at pinagbuksan iyon. Tamang-tama na pagkabukas niya, tumumba ang katawan ng tao sa katawan niya. Naamoy niya agad ang mabangong pabango nito na nahaluan na ng alak. "H-Hey, W-Who are you?" Itutulak niya sana ito pero niyakap siya nito ng mahigpit. Maya-maya lang ay may nagsalita sa harapan niya. "Asawa mo yan, nalasing," sabi ng pamilyar na boses. Umangat sya ng tingin at nakita niya ang nakangising si Greg.

“Pagod na rin ako.” Naglakad siya papunta sa pinto, saka huminto sandali. Hindi lumilingon, sinabi niya: “Sabi mo ako lang. Pero ang totoo, hindi ako ang laman ng puso mo.” Malakas na isinara ang pinto. Umalingawngaw ang tunog sa apartment na biglang naging sobrang tahimik. Natigilan si Calvin. Dahan-dahang kumuyom ang kanyang mga kamay.

Ngunit ngumiti lang ang loko at nagkibit-balikat. Halos maubos na namin ang alak and I feel a little bit dizzy. Nagpaalam na rin ang mag-asawa na mauna kaya kaming tatlo na lamang ang naiwan. Namumungay na ang mga mata ni Nica kaya alam kong lasing na ito‚ obviously. “Wala na tayong pulutan.” saad ni Sal pertaining to the peanuts. “Puwede mo akong gawing pulutan.” malanding sabi ni Nica kay Sal at hinawakan ang pisngi.

Nakakatiis sya ng hindi nagsasalita samantalang ako sumasakit na ang panga dahil wala akong makausap. "Hindi ka ba nagugutom?" Napaangat ang paningin ko kay Isabel. "Marunong ka palang magsalita," Sarkastiko kong wika. "Akala ko makakatiis ka ng hindi man lang nagsasalita," "It's my stomach speaks," Tumayo si Isabel, naglakad papunta sa pintuan but stop and look over her shoulder . "What are you waiting for?"

mahina niyang tugon, halos nahihiya. “Isabelle, a-ano hiwalay na kami ni Ethan kahapon.” halos maputol-putol ang tinig ni Cassandra habang pinipigilan ang pag-iyak. Sa mismong sandali na narinig niya ang boses ng kaibigan, biglang bumigay ang lakas ng loob niya. Kanina lang, pinipilit niyang magpakatatag sa harap ng ina ngayon, hindi na niya kayang itago.

Nagsisimula na naman ako sa pag mamaldita-malditahan ko sa kanya dahil masyado na namang nakakatunaw at nakakadala ang mga ngiti niya. I had to calm myself down because I might suddenly forget that the goddess in front of me now, was a teenager and my student. "I can't. Sorry." Nangingiti at natatawa na muling sagot nito. "You're cute when you scratch your forehead while arguing with yourself. And you're too beautiful tonight for me not to smile, Sabrina.." Pagkatapos ay napataas baba ito ng kanyang kilay. 'It's a masterful melody

iritang sabi ni Sir Dio. “Of course, sir. Do you want to be happy” dugtong ko pa. “Aliana, this is a dry run. How come you will convince Mr. Lim to invest with our proposal kung ganyan ang tanong mo.” naiirita na rin ako sa loob ko. “And how will you be convinced with my proposal if you don’t listen first, Sir. This is a two-way communication. I am the speaker and you are the listener.” pagsusungit ko.

Pero naabutan ko siyang nakatingin sa akin—malungkot at halatang nagsisisi. "Hindi naman nasunog ng buo 'tong apartment niya kaya wala kang dapat na ipag-alala. Ako ng bahala ro'n. Mapapakiusapan naman siya kaya huwag mo nang sisihin ang sarili mo sa nangyari," sagot ko bago umalis ng kusina para pumunta ng kwarto. Pero napahinto ako dahil sa sinabi niya. "I know you're broke..."