It Might Be You In Tagalog Novels & Stories

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

"Ito naman ay flowers." Bulaklak=flowers. Tumango ako. Marami pa syang sinasabi na kaagad ko namang natatandaan. Mabilis makatanggap at makapasok ng impormasyon ang utak ko kaya hindi ako halos nahirapan sa mga sinasabi nya. "Kung makakita ka naman ng tao ang sabihin mo ay, 'Hello. How are you?" sabi nya.

3 years ago. Paris, France. Sanya... "THE only way for me to get over you ay kung hindi kita nakilala." Napangiti ako. How korni! "Napaka-imposible naman yata nun." Tumawa ako at tinitigan ang mukha niya sa screen ng tablet ko, "Ang korni mo."

Isang mataray na boses ang narinig ng binata. Ang babae na nga ang nakabungo sa binata ay parang sinisisi pa nito si Isaac dahil sa nangyari, “excuse me? Ikaw itong nakabungo sakin but you are blaming me right now?” Inis na sagot ng binata. “So, should I call myself stupid for not looking?” May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa.

Tila gatilyo ang salitang iyon para sa pilit kong kinakalma na emosyon. Dinuro-duro ko ang dibdib niya. "I've been there!" I shouted, tears were already streaming down to my face. "Kung paano ako husgahan ng mga tao, kung paano nila paulit-ulit na dumihan ang pangalan ko sa kabila ng kahit anong gawin ko, kung paano nila ako pagpyestahan palagi, naranasan ko iyong lahat! At putangina! Hindi 'yon mere problem, Agustine!"

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

in short swimsuit is life pala kamo "flex lang ng body. teka baka nag reply na si kalix sa message ko. agad ko namang kinuha ang phone ko at tinignan kung nag reply na ito at laking ngiti ko naman ng makitang nag reply na ito sa message ko (kalix reply to your message) (Masaya kung makakasama mona ang step dad mo, mag iingat ka palage eunice.) "pagkatapos kung mabasa ang reply nito agad naman nakung umahon pero nung kukunin kona yung tuwalya ko. nakita ko itong kagat kagat ng isang aso papalayo.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”