It's My Fault Novels & Stories

Tumigil naman ako sa pag-lalakad at nilingon siya. “It's not my fault if you waited for me, you can leave without waiting for me. You have legs to walk, and a car to ride. I don't control your lives so, it's not my fault if you're late! Don't blame me!” Naiinis kong sagot kay Kuya dahil pati ba naman pagiging late nila sa akin isisisi? The hck!? Sinabihan pa niya akong nag-rerebelde? Wow! *****

paulit-ulit ko itong sinabi sakanila, walang tigil habang pare-pareho kaming umiiyak. "it's okay, Mommy... it—it's okay... it's our f-fault that we assume and get excited.." umiiyak na sagot ni Lienzo "H-high expectations means high d-disappointment when not met.. it's our fault.. D-don't be sorry, Mommy. You're not at f-fault.." umiiyak ding dagdag ni Leuson Kaagad akong umiling, "n-no.. it's not— it's not your fault, babies.. wala kayong kasalanan.. it's on mommy, hindi ko si—sinigurado.. I'm really sorry, babies..!"

aniya. Hindi ko maiwasang makonsensya, kasalanan ko kung bakit nararamdan niya iyon ngayon. Sobrang pananabik ang naramdaman ko kagabi, kaya paulit-ulit ko siyang inangk*n hanggang mawalan siya ng malay. Hinaplos ko ang kaniyang pisngi. "I'm sorry, heart it's my fault. Kung hindi sana kita in*ngkin ng ilang beses edi sana hindi ka nakakaramdam ng sakit ngayon." ani ko.

Kinuha niya ang kape at muling sumimsim. “Ano ang ginawa ko para sabihin mong wala akong modo? Hindi naman ako nang upo ng mukha sa ating dalawa?” Nasamid siya sa kapeng iniinom niya. “It’s not my fault, lady. It’s your fault.“ paninisi pa nito sa kanya.

"Stop blaming yourself. Wala kang kasalanan." "I can't help it. Sinaktan ka nila at wala man lang tumulong sayo. Fuck all them! They can't get away with this. Hindi ko papalampasin itong ginawa nila sayo." Marahan at maingat niyang inabot ang kamay na tila ba ayaw niya akong masaktan at nilagay ito sa kanyang labi. "I'm sorry that your hurt,Baby. If I could only turn back that time I won't allow this to happen to you. It's all my fault. Dapat binalaan ko na sila."

Bigla kasi akong nahiya sa ginawa kong pagpapaalis sa kanya, e yun pala talaga ang upuan niya. "Bakit kasi hindi mo agad sinabi na upuan mo pala 'yan? Pinahiya mo pa ako sa mga tao." "So, it's my fault now?" tanong nito. Humarap ako rito. "Yes. Your fault." "Oh, nasa tamang upuan naman ako." "Pero kanina wala ka. Ako lang ang mag-isang nakaupo rito." Tumingin ito sa akin na parang naaaliw sa pagtataray ko. Umiling-iling ito at napapangiti.

This is my fault. Dadalhin ko ito habang buhay. Sobrang sakit tila naging manhid na ako physically andamidami ng pumapasok sa isip ko pakiramdam ko ay nasisiraan na ako ng ulo! "Kasalanan ko! Kasalanan ko!" "Calm down Miss Valdez! It wasn't your fault aksidente ang nangyari" "Hindi mo maiintindiha---"

It’s my fault. “I’m sorry, mama. It’s my fault. Hindi ako nag-review nang maayos.” Inangat ko ang ulo ko para salubungin ang nag-aalab niyang mga mata. “But I promise, I’ll do my best next time. Hinding-hindi na ako magkakamali. I swear.”

Napaiwas ako ng tingin sa kaniya. “I’m really sorry.” Sinsero niyang aniya. Bakas na bakas ang pag-aalala at sinserong paghingi ng tawag. “It’s not all your fault. Hindi naman kita sinisisi. Hindi mo kasalanan ang kasalanan ng iba.” Iwas kong sambit sa kaniya dahil parang isang titig ko pa sa mukha niya ay makalimutan ko ng magpinsan pala kaming dalawa.

I calmly stated while caressing her hair. "Why does this have to happened? Was is really all my fault?" Natigilan ako sa tanong niya, bigla ay hindi ko masagot 'yon ng deretso habang noon ay ipinapamukha ko talaga sa kaniya na kasalanan niya ang lahat. ‘At least I learned how to be sensitive right?’ "You have faults, but not everything is your fault,” mahinahon kong sabi. Tila ba nagbago ang lahat ngayon kumpara sa sagot ko noon.