Novel & Cerita Job Stress Quotes

Yung tipong pagpasok mo pa lang sa coffee shop nagra-radiate na ang positive vibes. I am the type of boss na ayaw na na-e-stress ang mga empleyado ko. Alam ko kasi na kapag stress ang isang tao, naapektuhan ang performance nito. Ako nga eh, kapag nae-stress ako sa mga walang kwentang bagay naba-badtrip ako. As much as possible I want them to be always smiling and in the good mood. Para masaya lang.

Hindi tulad dati. James napangiti, tinitingnan siya. “Alam mo, I remember when we first opened this café… sobrang hectic. Pero you handled everything like a pro. I was impressed.” “Ah… that’s because I had a lot of practice surviving chaos,” sagot ni Amara, nagtatawa. “Pero… ikaw, paano ka naman nakatakas sa stress sa trabaho mo?” James napailing. “Project deadlines… and coffee breaks here. Sometimes… seeing familiar faces makes all the difference.”

“Oo, at lagi niyang sinasabi na trabaho iyon. At dapat nga, alam kong nakaka-stress ang trabaho niya.” Ngumiti sa akin si Jackie. “Basta. Patuloy na mag-ingat, magmasid, kung magpapatuloy siya ng ganito, o kung magsisimula siyang kumilos ng mas kakaiba, binibigyan mo siya ng pressure.” Nakarating kami sa palapag ni Jackie at naghihintay si Isabelle sa elevator.

Bigla namang umingay ang paligid. “Uyyy si Jeffrey may gusto kay Ms. Forbes, uyyyyyyy.” Biro ng isa sa mga kasama namin. Tawanan at kantiyawan ang buong maririnig sa buong opisina. Napangiti ako sa kanilang biruan. Unjust realized na sa kabila ng stress na dala ng trabaho, joke like this can really changed the atmosphere. Ang mga ganitong sandali ng kasiyahan at katatawanan ang nagpapaganda ng aking loob.

"Bakit ka nagmamadali?" Napabuntong-hininga si Jack; hindi naman ito ang unang araw na kilala niya si Zoe. "Kung ang mga boss ko lang at ang lahat ng kliyente ko ay kasing-kalmado mo, siguradong bawas ang stress ko sa buhay." "Impossible 'yan," biro ni Zoe. "Ang sahod ay bahagi talaga ng bayad sa 'mental loss' ng isang tao."

"God knows how much you hate your job." "Oo, Empress, pero it doesn't mean na pwede ko nang laruin yung trabaho ko. Like, hello? I spend three years sa pag aapply sa company nila pagkatapos... masesesante lang ako dahil sa grocery haul?" aniya na bahagya kong ikinatawa. "Kung alam ko lang na ito yung sinasabi mong stress reliever, e 'di sana pinasok ko na lang yung araw ko?"

**The Weight of Responsibilities** Habang nag-uusap kami, naisip ko ang lahat ng pressure na nararamdaman ni Jarren sa kanyang trabaho. “I see how hard you work. I just don’t want to be the second priority,” sabi ko, ang boses ko ay puno ng damdamin.

“Mauna na `ko sa `yo, Marigold.” Kung noong isang linggo ay sobrang pressured at stressed niya, nagagawa na niyang ngumiti ngayon. Mas pinili na lang kasi niyang maging propesyonal kaysa pairalin ang kanyang damdamin pagdating sa trabaho. Tulad nga ng sinabi ni Sir Simon, wala silang target na mabuting tao. Sobrang nakatulong iyon sa kanya.

"Para makalimutan mo ang mga problema mo." Napangiti ako. "Tingin mo, makakalimutan ko ang problema ko kapag nagtrabaho ako rito?" "Oo naman! You need to keep yourself busy so you won't think of your problems. Ganoon kadali! Ano? Wanna get hired?"

"Is it my fault that you aren't doing your job well enough? If you don't know how to do your job, then quit! Stop wasting my money on your salary when your work isn't worth it!" Hindi ko alam kung paano lulunukin ang mga sinasabi nito sa akin. Pero dahil hindi ako pinalaking duwag ng mga magulang ko kaya hindi ako basta-basta mapapasuko ng mga panlalait n'ya. Taas noo akong tumingin kay Sir Zeus. "Ginagawa ko po nang maayos ang trabaho ko, Sir! Hindi ko po kasalanan na lahat ng trabaho ko hinahanap mo ng butas."