Job Stress Quotes 소설 & 이야기

Mabilis lang ang tatlong buwan kung iisipin, pero sa klase ng trabaho niya, mga baril4n, ambûsh, at mga hindi tiyak na banta sa buhay niya, iyong tatlong buwan na 'yon, parang habambuhay na paghihintay at pag-aalala. Kaya ko ba? Hindi ko alam. "Bakit hindi mo agad sinabi sa akin?" tanong ko, medyo nanginginig na ang boses ko sa pigil na emosyon. "Bakit kailangan ko pa marinig sa iba?" "Ayokong ma-stress ka," sagot niya, hinalikan niya ang leeg ko nang banayad bago ako dahan-dahang pinalingad paharap sa kaniya. "And I knew you'd look at me with those sad eyes, Rina. I hate seeing you worried because of my job."

at ako ang ama ng batang dinadala niya. Hindi ko alam kung paano nila tatanggapin ang katotohanang iyon. Kaya ngumiti na lang ako. “Stress lang po sa trabaho. Ang dami po kasing ginawa ngayon, kaya mukhang pagod na pago ako.” Tahimik siyang tumango. “Okay. Marami pa lang pinagka-busy-han sa work. Ngayon ay gets ko na kung bakit ganiyan ang itsura mo.”

He asked, trying to open up a conversation, I guess? "Ayos lang naman though medyo busy." I answered. "Same page. Ang daming ginagawa sa kumpanya. Akala ko kapag boss ka na, magiging taga-utos ka na. Mas marami pa rin pala akong gagawin." Pag-rarant niya. Mukha nga talaga siyang stress dahil bumili na ng beer. Ganiyan siya kapag gustong magpahinga, umiinom lang ng dalawang beer.

Besides, tiyak naman libog lang itong nararamdaman niya. “Ayoko na. Pagod na ako. Besides, maraming naghihintay na trabaho sakin,” aniya kahit na hirap na hirap siyang pakawalan ang mga salitang iyon. Kahit naman sinong bakla ay mahihirapang tanggihan ang gaya ng isang tulad ni Jestoni. Katatapos pa nga lang nila ay nag-iinit na naman ang pakiramdam niya.

"You see, I've been working here for three years and I remember on my first day, I was nervous and a bit clumsy, I always ask random questions to Judy. A year of hard work, I got promoted to site lead. They all doubted me, saying hindi ko raw deserve..." "Anong ginawa niyo no'n sir? no'ng sinabi nila na hindi mo deserve?" Kung ako 'yon, malulugmok ako. Ginawa mo naman lahat, pero bakit sa tingin ng iba parang kulang pa? "People are going to talk about you, no matter what you do. So, you might as well do whatever brings you joy and live your best life. As of now, this job brings me joy."

Full of pressure, madami kasing nakasalalay sayo hindi lang ang kapakanan ng kompanya pati na rin ang mga empleyadong umaasa lamang sa sahod nila na nakukuha nila. Akala ng iba purke bilyonaryo ka e masarap na ang buhay ang hindi nila alam gumugugol din kami ng pagod at oras. "Kumusta ang trabaho? Kumain ka na ba? Halika kumain ka nagluto ako para sayo" masayang wika na bungad ni Jih sa akin. Sa halip na pansinin ko sya dumiretso lang ako sa paglalakad. Pagod ang katawang lupa ko pati ang isip ko kaya mas gusto ko na lang magpahinga.

Tanong niya saakin kaya mabilis akong tumingin ng masama kay Lot-Lot na abala na sa pag sasalin ng alak sa baso niya "Ano pa nga bang magagawa ko, pinilit lang ako ni Lot-Lot" pagsususmbong ko at tinuro siya Natawa lang ito at napailing "Sometimes you need to enjoy your life" Aniya at linagok ang alak Agad namang tumango ang mga kasama namin "I agree, don't let work stress you" pakikisali ni Jamie na nakasandal sa jowa niya Umiling nalang ako at napatingin sa mga tao na abala sa pagsasayaw, naririnig ko ang mga pangangaral nila saakin na dapat minsan ay mag enjoy din ako dahil short lang daw ang life

O baka namomroblema na siya kasi ang pogi niya? Iyon kasi ang sinasabi palagi ni Boss Joaquin kapag na kikita ko siyang stressed. 'Namomroblema na ako kung pano mag aadjust ang ka guwapuhan ko' somehow, I believe him. Guwapo naman kasi talaga si Boss.

banayad na sabi ni Jamilla, “Starbucks na lang para sa lahat, ayos ba?” Naupo si Jazz sa kanyang mesa. Kahapon ay ikalawang araw pa lang niya sa trabaho. Bagaman nagkasakit siya, aminado siyang lumiban siya ng isang buong araw, kaya tinanggap niya ang parusa nang walang reklamo. “Walang problema,” sagot niya. “Pero hindi ba dapat ay i-add niyo muna ako sa work group?”

"Oo nga." "Kumusta ka naman sa trabaho mo? Baka sobra ka ng nai-stress, Love." Umiling ako. "Paano ako mai-stress eh nasuweldo maman ako." Pabalang kong sagot. "At isa pa, Hindi naman ako mabo-boring dahil ni Sophie. Palagi niya kaya akong kinakausap, ang daldal nun kaya hindi naman ako mababagot sa bawat paglipad namin."