Job Stress Quotes Mga Nobela at Kwento

sabat ni Lucian. I shifted uncomfortably on my seat. “Hindi pwede!” Kita ko ang pagtalim ng mata niya sa sinabi ko. “Mahihiluhin ako. Hindi ako pwedeng matagal sa byahe o sa kotse. At isa pa, marami akong kailangang gawin sa opisina kaya hindi talaga pwede!” “My brother will assign that to another employee. He will pay for you. I’m doing you a favor to escape stress. Be grateful!” seryoso niyang sinabi. Natunugan ko rin ang inis sa boses niya!

Is this feelings even possible? "I'm way more worried about you... Masyado mong ginagalingan sa trabaho. Nakakabawi na ang kompanya from all of the lost simula nang maupo ka. There's no reason to work hard, baby... Pwede bang kahit mauna kanang umuwi? If gusto mo talagang matapos lahat ngayong araw? I'll be the one to do all of it. Get enough sleep. You need to rest, this is a long day and it must've stress you out" "K-kaya ko gawi-n lahat ng 'to..." Nauutal sya.

windang ko pa ring tanong. "Oo," natatawa niyang diretsong sagot walang ligoy at walang pagtatago. "Sus naman, uso iyon saka okay lang masarap naman saka pantanggal stress sa trabaho." Ganoon na lang hindi maipinta ang mukha ko, hindi ko lubos maisip ang mga gawain nila na wala ako kamalay-malay kailan nagumpisa? At kung magsalita na para bang gamot iyon sa pagod? Hindi ko alam ang sasabihin at anong uso? Akala ba nila makikiuso ako?

Itinaas pa niya ang kanang kamay bilang panunumpa. "Manghingi ka na muna kaya ng leave kay kuya?" Kapagdaka ay suhesyon nito at umupo rin sa sofa malapit sa kaniya. Napailing siya. "Hindi naman mahirap at pagod ang trabaho sa kompanya niyo." "Hindi naman ang trabaho ang iniisip ko, ate. Ang iniisip ko ay ang stress na maaring ibigay ni kuya sa'yo at nung Rain na 'yon na halos araw-araw yatang naroon."

“Hindi ka na kasi kagaya ng dati na palakuwento tungkol sa mga bagay-bagay tungkol sa trabaho mo.” “Ah, iyon ba?” Napahawak siya sa batok. “I’m sorry. Medyo stressful kasi ang office work para sa akin. Alam ko rin naman na maging ikaw stressed din sa trabaho mo at ayaw ko namang dagdagan iyon.” “Kahit na…” May nahimigan siyang bahid ng pagtatampo sa tinig nito. “Alam mo naman na kahit na anong kuwento pa iyan handa akong makinig basta ikaw.”

May kung anong kumirot sa dibdib ko. "Ayos lang po, kulang lang po sa tulog," sagot ko. "Are you sure? You really looked so unwell," I can feel the concerned in her voice. Tumango ako bilang pag sisiguro. "Corporate World is really stressful, Hija. But don't overworking. Just deal of it one at a time, don't rush," tito seriously said. Tumingin ako kay tito na malambot ang matang nakatingin saakin. His words gave me the courage to do it because he's right. Nangilid ang luha sa mga mata ko at umiwas ng tingin.

“Ang magtrabaho nang magtrabaho. Hindi nabibigyan ang sarili ng time, at hinahanap talaga ang stress, at trabaho.” Hindi siya nagsalita, pero alam kong nakatitig siya sa akin. “Kasi hindi mo nagagawang mag-enjoy, o kahit magbakasyon. Kung magbakasyon ka lang, minsan lang. Minsan nga ay kinakailangan mo pang sumama kay Daddy para asikasuhin ang mga naiwan niyong trabaho sa office,” paliwanag ko sa kaniya, pero nanatiling kalmado naman ang boses ko. Hindi ako nagra-rant. Hindi mabigat ang damdamin ko. Sadyang curious lang ako sa kung ano talaga ang tumatakbo sa isipan niya. “Hindi ka naman siguro napipilitan, dahil sa responsibilidad mo, hindi ba?”

Hindi siya ganito kapag simpleng pagod lang. "Fin, hindi ka naman tatawag ng ganito kung pagod ka lang. May problema ba? Sabihin mo sa akin." Lumalim ang tono ng boses ko, puno ng pag-aalala. Narinig ko ang mahinang tawa niya, pero parang pilit. "Huwag ka ngang mag-alala, babe. Stress lang siguro sa trabaho. Alam mo naman, marami tayong inaasikaso para sa engagement natin."

sigaw ni Gavine, dala-dala ang kape at energy ng 10 motivational quotes. Sa table ni Zoila, may tissue, kape, at stress ball. Si Zoila, ang art director, laging overworked. Laging naka-ponytail, laging may eyebags. “Gavine, please tell me you brought donuts. I’ve been awake for thirty six hours fixing layouts!” “Wala akong donuts, pero may yakap ako—virtual nga lang.” Sa kabilang mesa, si Joshua, ang senior writer, mukhang may trauma sa pagtaas ng boses ni Cesar. “I had a dream na nagalit sa font si Sir Cesar. Paggising ko… totoo pala.”

Napahinto si Aljur na siyang pinagtaka ko, “I like your cooking though… Hindi ako magsasawa sa luto mo.” “Di ka sure dyan.” Kumuha ako ng salad at sinubukan kong subuan si Aljur. Kinain naman niya ang binigay ko. “How’s your work? Stress? Uuwi ka ba mamaya?” Ngumuya muna si Aljur bago magsalita, “Work is good. Handled some situations really well. Not stress enough and yes, uuwi ako. Sabayan na kita umuwi.” “Sure, sure,” sagot ko.