Romans & histoires Kahirapan Sa Pilipinas

Sinapo ni Ahmed ang magkabilang niyang pisngi. “I don't give a f uck to whatever they’ll say about us. Kahit sarili ko pang ama hindi ko pakikinggan. Hinding-hindi ako gagawa ng kahit anong magiging dahilan para ayawan mo ako ulit, Ri. Mababaliw ako kapag dumating sa puntong aayawan niyo ako ni Marih.” [KHAIR] HUMITHIT sa sigarilyong hawak si Khair habang nakatingin sa abalang siyudad ng Singapore. Bukas ang lipad nila papuntang Pilipinas dahil sa dalawang importanteng kailangan niyang gawin.

Inunahan agad siya nitong magsalita. "Have you heard the current news?" "What news?" naiinip niyang tanong dito. Si Zarayah ang ipinapahanap niya at hindi kung anu-anong news ang ibinabalita nito. "May eroplanong bumagsak ngayon-ngayon lang galing dito sa Pilipinas papuntang America."

"Masusunod po ma'am." In-on ni Rebecca ang telebisyon, at bumungad sa kanya ang mga sari't saring mga balita patungkol sa covid at sa panibagong virus na kumakalat. Nahabag siya sa mga kabi-kabilang mga paghihirap sa mga ilang Pilipino na nawawalan ng hanap-buhay at wala nang makakain.

"Third Person's POV" "ARE you kidding me?" puno ng sarkastikong tanong nito sa kausap. Nanatiling seryoso ang lalaking kaharap, ang boss niya. "I'm not," tipid ngunit nandoon ang awtoridad sa boses ng lalaki. Malalim na napabuntong hininga si Silas. Ibig ngang sabihin ay talagang uuwi na siya ng Pilipinas, babalik na siya sa bansang sinilangan.

so kung nasa labas ng eksklusibong subdivision ang bahay mo ibig sabihin mahirap ka kahit pa malaki ang bahay mo. Hindi na siya mag tataka kung bakit madami ang mga nagiging kriminal, bukod sa kahirapan ay isama pa ang pangmamata ng ibang tao sa mas nakababa sa kanila, mga gahaman sa kapangyarihan at kayamanan, Hindi narin siya magtataka kung bakit hanggang ngayon ay nag hihirap parin ang buong Pilipinas, Umuunlad naman kahit papaano... madaming kriminal at patayan... Tamad na lumabas siya sa kanyang itim na sasakyan at nilapitan ang dalawang gwardiyang nakaharang

"Ngunit pinaniniwalaan din po ba ninyo na dahil sa mga prayle ay mapamamalagi ang kapanatagan ng Pilipinas?" "Opo, dahil ito ang paniniwala ng lahat ng tao sa Pilipinas." Biglang mapabagsak ang sagwan sa bangka ni Claudio. "Hindi ko po akalaing magkakaroon kayo ng ganyang napakahabang palagay ukol sa pamahalaan at sa bayan. Isang bayang sumusunod pagkat dinaraya at isang pamahalaan na kaya nakapag-uutos ay dahil na rin sa pandaraya."

“Ang sungit-sungit, akala mo kung sinong hari umasta, iyon pala, walang dalang pagkain. Kung ikaw lang mag-isa, hindi ka mabubuhay rito, loko. Ako lang ang pag-asa mo, pagkatapos, aayaw-ayaw ka pa na bigyan ako ng mas malaking sweldo.” “May nalalaman ka pang ako ang sanhi ng kahirapan ng Pilipinas? Eh, kung sabihin ko kaya sa ‘yong ang mga ninuno mo ang nagpahirap sa mga ninuno ko? Marahil ay sanay kang hinahalikan ng mga Pinoy ang mga paa mo. Puwes, ibahin mo si Pamela. Ikaw ang hahalik sa mga paa ko, ilulublob ko pa sa putik. Lokong ‘to. Kayo ng mga kalahi mo ang dahilan kaya mahirap ang Pilipinas.”

"Kagabi—" "Kagabi ay isang hindi inaasahang sitwasyon dahil sa bagyo at kawalan ng kuryente, Sir," mahinahon ngunit matatag niyang putol sa aking sasabihin habang nag-aangat ng tingin nang may malinis at inosenteng mga mata. "Pinapahalagahan ko po ang inyong pag-aalaga at pagprotekta sa akin. Ngunit ngayong umaga, kailangan na po nating bumalik sa Manila. Marami po kayong nakatambak na board meetings para sa Visayas expansion."

Tuluyang nabura ang naramdaman niyang selos sa Pilipinas dahil dapat lang palang angkinin ng bansa ang kaniyang ama. Iyon ang gustong makita ng kaniyang Daddy. Ang kahirapan ng bansa. Gusto niyang siya mismo ang makakaranas ng lahat ng iyon. Katotohanang tuluyang bumago sa kaniyang pananaw. Habang sila ay hindi halos ginagalaw ang masasarap na pagkaing nasa kanilang hapag-kainan sa Malakanyang ay may mga pamilya pinagsasaluhan ang nilagang kamote o saging sa mga baryo at sa mga nasa lungsod ay mga pagpag o kaya pagkaing napulot sa mga basurahan. Maliban pa sa ilang kumakalam ang sikmura na walang makain. Ilang araw kapag nasa bukid siya at hirap na hirap kumayod kasama ng mga magsasaka at ga

Mas may halong galit ito, isang galaw lamang ay sasabog na ito. Narinig ko itong bumuntong-hininga. Walang kahit na anong ingay ang maririnig sa pagitan namin. Naninibago nga ako kasi, hindi ako sanay masyado sa tahimik pero ngayon ay pipiliin ko pa ang tumahimik na lamang. Dahil nakakatakot siya magalit. Para pa naman siyang si Vigieta kung magalit. Parati nakakunot ang noo at pasan ang problema ng ekonomiya ng Pilipinas.