Kahirapan Sa Pilipinas Mga Nobela at Kwento

Lumalala na nga ang bawat sitwasyon. "Masyado nang brutal ang mga nangyayari President sa pagitan ng mga tao at awtoridad. Kailangan nang matapos ang kaguluhang ito. Ano na ang gagawin natin ngayon? Hindi na sila kayang pigilan pa." Amanda said crazily. "People persecuted Mr. President Chavez and this is the craziest and terrible situation. This is the moment that you need to bring down your highness President. Kailangan mo nang umalis sa palasyong ito bilang presidente ng Pilipinas." I explained.

“Isang alamat na nagsimula simula noon… “Ang walang hanggang buhay. “Mabilis na lumalawak ang edukasyon at ekonomiks. Hawak ng Kanlurang mundo ang halos siyamnapung porsyento ng resources ng mundo. “Natural na gusto ng namumuno sa kanila ng mahabang buhay para mamuno siya habangbuhay at maging buhay na Diyos! “Iyon ang dahil kung bakit nangyari ang kaguluhan ng Whip Dynasty nang isandaang taon. “Kahit na ganun, hindi nagawang nakuha ng Kanluran ang sikreto sa mahabang buhay. “Sa halip, dahil sa pagpapahirap nila, sa wakas ay umangat at nakakuha ng karangalan ang Country H pagkatapos ng limang libong taon.

Hindi ko tuloy mapigilang hindi mapa isip kung ano ang pilipinas kapag hindi ito sinakop ng mga dayuhan. Hindi naman kalayuan ang kabilang isla kung kaya naman ay mabilis kaming naka rating, idinaong namin ang banka sa dalampasigan. Hinila namin ni Malaya ang bangka papunta sa may buhanginan upang hindi ito madala sa anod, mukhang malaki ang kasiyang ang kasiyahang ito dahil maraming bangka na mas malaki pa sa sinakyan namin ang naka daong.

Hindi ako ganun katalino kaya I need to study harder! So ayun na nga, first week of January, muntik na magkagyera between US and Iran. Pumutok ang Taal volcano, bulkan sa Japan at Mexico. Bumaha sa Indonesia at nagkabushfure sa Australia. Nakakawindang! Hanggang last week of January, iniinda ng mga taga-Batangas at karatig lalawigan nila ang pagputok ng bulkang Taal dahil sa ashfall nito. Umabot na nga sa Maynila. Lumikas sila sa mas ligats na lugar at puno na rin ang evacuation center kaya ang ibang evacuees ay nakikituloy na lang sa ibang bahay. Thank you sa mga nagvolunteer na nagpatuloy sa kanilang mga bahay. People need facemask so a lot of Filipinos donated money, food, clothes and fac

Kakausapin kaya niya ako kapag sinubukan kong kakausapin siya? Hindi ako uuwi ng Pilipinas kapag hindi ko makakausap si Sanjela. I need to explain my side na biktima lang din ako sa kawalang hiyaan ng mga magulang ko.

Kasi meron nang tahanan ang puso ko. At hindi ito lugar. Siya ‘yon. Si Zahara. After almost an hours of travel, nakarating din kami sa Pilipinas. Paglapag ng private jet, ramdam ko agad ‘yung bigat ng hangin—hindi lang dahil sa init, kundi dahil sa kung anong kasinungalingan ang bumabalot sa mundong babalikan namin. Auction night is coming. And I know exactly how this game goes.

Habang naghihintay sa elevator ay palakad-lakad siya roon habang iniisip ang mga nangyari kanina. Pakiramdam niya maling-mali ang pagtungtong niya sa Pilipinas. Wala pang halos twenty-four hours ay marami ng ganap ang nangyari sa kaniya. Panay ang pagkakawala niya ng malalalim na hininga habang pilit na pinapakalma ang sistema.

Sa masisipag ang cell ko na magtrabaho para ayusin nga kaagad ang katawan ko. Parang Japan lang na within 2 days ng Tsunami. Naayos kaagad ang lahat. Habang ang Pilipinas, di alam kung ano ang gagawin. Saka hantay muna, picturan saka i-send sa government dahil may makukuhang emergency fund. Bakit di na lang makipag-cooperate? Maraming iniisip ang gobyerno na kaya naman natin ikilos ng kusa.

Masyado ko kasing busy lately at wala na akong balita kung ano na ba ang nangyayari sa Pilipinas. Sad to say, ang dami pa ring krimen na nagaganap sa Pilipinas. Ang daming inflation. Nakakalungkot na balita. Habang nanunuod kami ni Zahara, habang nakahiga siya sa braso ko, isang balita ang pumukaw talaga ng atensyon ko. Isang lugar na pamilyar sa akin ang tinupok ng apoy. As in nakuha talaga ang atensyon ko. I know that place. I'ved been there before thats why im pretty sure kung sino ang nakatira doon.

Ada Hill POV Pagkarating ko sa Pilipinas, isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ang amoy ng hangin dito, kahit papaano ay may kakaibang hatid na alaala. Matagal-tagal din akong hindi nakauwi. Huling bakasyon ko rito ay halos tatlong taon na ang nakalipas. Sa Paris, laging mabilis ang buhay—palaging nasa gitna ako ng photoshoots, runway shows at kung anu-ano pang engagements. Pero dito sa Pilipinas, tila mas humihinto ang oras. Mas tahimik at walang masyadong kailangang gawin.