Kailan Ang Simbang Gabi Novels & Stories

Inilapit ni Mika ang kanyang bibig sa tainga ng kanilang Ate at malungkot na bumulong, “Kukunin na raw po ng bangko ang bahay-ampunan.” Kumunot ang noo ni Cielo sa nalaman. “Ate, saan na po kami titira?” malungkot na tanong ni Gelai. Bumigat ang dibdib ni Cielo at hindi na rin niya napigilan nang puminta ang lungkot sa mukha. Tumunog ang kampana, hudyat na magsisimula na ang misa sa kapilya. “Oras na para magsimba!” pinilit ni Cielo na pasiglahin ang boses. “Magdarasal tayo kay Papa Jesus dahil hindi Niya tayo pababayaan. Okay ba iyon?”

Kaya naman habang naglalakad kami ng ilang madre papunta sa simbahan, may tumawag sa kasamahan ko. “Sister, marami nga pala sa choir natin ang absent ngayon. Mamayang hapon sila makakapagsimba dahil may mahalaga silang gagawin sa bayan. Hindi matutuwa nito si Father Kwan kung mahina ang maririnig niya.” “Wag kang mag-alala sasabay kami.” Sagot naman ni Sister. At hindi ako nag-alintana na sumegundo sa usapan. “Sasabay dina ako.”

Hindi maiwasang mabuhay ang kaba sa dibdib dahil sa tono nang pananalita niya. "What's with the full moon?" tanong ni Gabby. "Noong huling nahimatay ka sa opisina ni Lola Kristel, full moon iyon, Faith," sagot ni Levi bago ako tuluyang hinarap. "The hell? That was before you almost burn my room! Oh mygod! I think I'm gonna die." Tumayo si Gabby at nag palakad-lakad sa harap ng kama habang pinapaypayan ang sarili gamit ang mga kamay. "Anong gagawin natin?" She panicked.

Maya-maya ay dahan-dahang bumubukas ang ga-higanteng pinto ng simbahan ng San Andres habang tumutugtog na rin ang isa sa paborito n’yang kanta. “This day is your special day, Lift your head and don’t be scared. Take my hand, eyes laid to mine. I’ll hold you ‘till forever it’ll fine. Oh, my love for you will never die.” Habang mabagal na lumalakad ay hindi maalis nina Glayscent at Haniel ang titig sa isa’t-isa, kapwa ninanamnam ang bawat letra ng kanta. Hindi maalis ang mga ngiti nila sa labi na parang ang lahat ay totoo at hindi planado. Sa hindi malamang dahilan ay pakiramdam ni Glayscent na napakahaba ng kanyang nilalakaran, parang napakatagal bago sya makarating sa altar.

"Alam mo ang daldal mo,daig mo pa ang babae?! Naiirita niyang bulong rito. Ngumisi lamang ang asawa sa kanya, na tila inaasar siya nito. Kaya inirapan lang na lang niya ang lalaki. "Ma, ano pala ang balak mo sa birthday mo 'yung seryoso sagot na. Mama?! Saad ni Belyn sa kanyang Ina." "Hmmm, ang balak ko bukas ay magsimba. Magpasalamat sa panginoon. Dahil nadagdagan naman ang aking edad, At magpasalamat sa mga blessings na binigay niya sa atin. Ang tanging hiling ko na lang ay mabibiyayaan na kami ng Papa mo ng apo," saad pa ng Mama niya."

“Oras na para sa ating gabi ng musika!” Nagsimula silang tumugtog ng mga kantang pamasko, dahil malapit na ang Pasko. Ang bawat isa ay may pagkakataong kumanta – mula sa mga bata hanggang sa mga matatanda. Si Zeus ay tumugtog ng kanyang lumang gitara, at ako naman ay sumasabay sa pagkanta. Si Bulaklak at Miguel Jr. ay umaawit kasama ang kanilang mga anak. Ang buong bahay ay puno ng harmonya at pag-ibig.

Alam niya kung paano ito tumawa kapag natatalo sa palengke. Alam niya kung paano ito tumitig sa dagat kapag hindi makatulog. Alam niya kung paano ito matulog na parang wala itong dinadalang misteryo. At marahil, sa ngayon, sapat na muna iyon. Pagsapit ng gabi, nagsimula ang pinakamalaking bahagi ng fiesta. Mas maliwanag ang paligid.

" Kailan kapa nandito?" " Here's your water Sir Hendrix, na may halong pagmamahal." Tinakpan ko ang bibig ko upang pigilan tumawa sa sinabi ni Gab, pinandilatan ko siya ng tingin upang umalis muna at sa sala magstay. " Damot!" Narinig kong bulong niya bago lumabas ng kusina. " Yesterday eve. Pupuntahan sana kita, kaso gabi na baka tulog na kayo." Tumango ako. Nakakahiya naman kung ganoon.

Kabanata 87 NANENG POINT OF VIEW Nakaupo sa isang sulok habang tinitanaw ko ang apat na masayang nagpapaputok ng mga kwitis. Mayamaya lang ay may inilagay si Caleb sa gitna ng daan; sampung kahon iyon at sa pagkakaalam ko, fireworks raw ang tawag do'n. Nilingon ako Gabriel. Nakangiti siya sa akin sabay kindat. Napapailing na lang ako't lumapit sa kanila.

Nagsimula lang ito tatlong taon na ang nakaraan. Ano ba ‘yan, problema na naman ba ang iisipin natin, Ayla? “The Lord be with you” “And with your spirit,” bahagya pa akong yumuko nang sumagot sa pari. “May almighty God bless you, the Father, and the Son, and the Holy Spirit.” “Amen…” “Go in peace, glorifying the Lord by your life.” “Thanks be to God.” At namutawi ang mala-anghel na tinig ng choir ng simbahan. Yumuko ulit ako at nag-sign of the cross.