Novel & Cerita Kailanman

ayari naalala ko yung binili mo yung binili ng kasama kung babae ang dito na ako ngayon pa ako aastra wala sa kamalayan ito ang auntie auntie ko ng pagtanggal ng tali at tuluyan hinulog sa aking paa ang susuko napapikit ako ng marine dinig na dinig ko ang tauhan at mga apiran nila parang tuwang-tuwa sa nakita niya nakita ko si mama sa bandang likod at parang tinuturo yung lalaking nakaupo ka na sa bandang gitna busy . Mary on tnt kung lumalapit sa lalaking nasa harapan ko kailangan ko siya na satisfy unang ginawa may umikot sakanya kapag naka hawak sa balikat niya gusto ko sana gayahin ang ginawa ni dennis na pag lap dance kaso natatakot ako sa mukha niya kaya ginawa ko po po po ako sa kandu

Basta nakaabot ang topic sa milky way and I gave up. At kung sobrang talino ni Gunner ay ibang level naman ang trip ni Killian. Mahirap pang kausap at hindi kilala ang letrang K at S. Pangalan niya lang ang nababanggit niya na may letrang K paminsan-minsan. Tsambahan pa sa pangalan na lang niya mismo. At paborito ang letrang T pero umiiyak kapag tinawag na Taba ni Gunne. Ang trip ni Killian ay tumambay sa kusina at ubusin ang lahat ng pagkain doon na kaya niyang ilagay sa loob ng tiyan niya. Walang patawad sa katakawan.

all i can feel now is a heartache. "her name is Kyla. Kyla Pascual. kasama sya ng asawa mo nang mabangga sila sa truck. Dead on arrival yung babae at nasa morgue na sya ngayon. sinubukan na rin naming tawagan ang mga contacts nya sa Phone ngunit wala pang nag-rereply. kaano-ano nyo si Kyla?"

“Bakit may dala kang maleta?” Bahagyang natigilan si Solene bago mahinang sumagot, “Makikipag-annul na ako kay Kael... kaya umalis na ako sa Bamboo Bay.” “Ano? Annulment?!” Biglang tumaas ang boses ni Manilyn. “Si Kael ba ang may gusto?!” agad nitong tanong. Umiling si Solene. “Ako ang gustong makipaghiwalay.” Parang hindi makapaniwala si Manilyn.

Kailan Narinig ito ni Anna, biglang lumungkot ang mukha, at nagtanong, "Mr. Dawn, what do you mean by this?" Nakangiting sinabi ni Charles Dawn: "Ano ang ibig kong sabihin, dapat mong maunawaan, pagkatapos ng lahat, lahat ay nasa hustong gulang, kung gusto mo, ang bagay na ito ay maaaring pag-usapan. Kinagat ni Anna ang kanyang mga ngipin. Dumating siya upang talakayin ang pakikipagtulungan, hindi ibenta ang kanyang katawan. "

”No way I am going back there! The island is secluded and can only be found in the middle of the sea,the only transportation going there are by air. All of them experience the hell of being in that island,with only enough water and food to survive for a month that they trained there.But after a month,no one came and get them back,so they had to make and look for food themselves,they survived ofcourse . And after a month again,they’re finally out of that hell hole. NO gadgets,not even books to read.They only trained their body,and of course the chatter Miko and Caleb make . Kung wala ang dalawa ,wala silang ibang mapapaglibangan doon ,kung ‘di ang maligo sa dagat.

Kabanata 129 Nang hapon na iyon, ang kapaligiran sa apartment ay naramdamang mas tahimik kaysa sa karaniwan. Matapos ang pag-alis ni Calvin noong umagang iyon, mayroong isang kakaibang bakanteng espasyo sa puso ni Camelia. Bagamat ilang oras pa lamang ang nakalipas, naramdaman niya na para bang ilang araw na ang lumipas. Ang imahe ng lalaki na humahalik sa kanyang noo bago umalis ay patuloy na nagre-replay sa kanyang isip.

Mahina ang kanyang boses. Parang may halong pagkabigo. Tahimik na nakinig si Aelira. Pagkatapos ay marahan siyang ngumiti. “It’s okay.” Napatingin si Kael sa kanya. “You don’t have to force yourself to remember,” sabi niya. “Sometimes memories come back slowly.” Saglit siyang nag-alinlangan bago muling nagsalita. “You can stay here… until your memories return.”

Wika naman ni Kael. Hindi na mahamog ang paligid, bagkos ay sobrang tahimik na nito, wala narin ang napakataas na hagdan na kanilang inakyatan at binabaan. Tanging malawak na kalupaan at walang hanggang kabukiran na lamang ang kanilang nakikita. Nag-iisa lamang ang sirang templo sa lugar na iyon,mas pinili nilang doon na hintayin ang susunod na pinto

“Hindi ko po sinasadyang makabangga sa inyo.” Tinitigan ko siya nang maigi. Ang daming gusto kong sabihin. Ang daming gustong lumabas sa bibig ko—ang mga salitang “Elara, ako ito. Ako si Kaelian. Hindi kita nakalimutan.” Ngunit sa halip, ang tanging lumabas sa aking bibig ay isang malamig at walang emosyong sagot: “Mag-ingat ka sa iyong dinadaanan. Hindi lahat ay mapagpapalagay sa ganitong kapabayaan.”