Novel & Cerita Komiks Tagalog Drawing Easy

Hindi kami ni Georgia ang nagpalitan ng papel kaya halos mapasimangot ako pero hinayaan ko nalang. Nag check kami at halos tawanan ko 'yung papel ng isa kong katabi dahil sa iskor niyang 14/50. Naglagay ako ng autograph ko at message para sakanya na, 'Maiiyak si Rizal niyan. It's Maria Clara, not Mara Clara.' Nag drawing pa 'ko nang kung ano anong mukha sa papel nito. Nag sketch pa nga ko ng mukha ni Goku e.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

Sinong uncle? Sinong Tomato? Bagamat na nalilito ay kinuha niya ang papel, kinahabang buksan at nakita niya ang drawing ni Angelica na naglalaro sa tuta. May ngiti ito na hindi nakikita noon pa habang hnahabol ng maliit na aso. Isang ordinaryong sketch pero binigyan buhay ng taong gumuhit n'on. Malinaw na pinapahayag ang kainosentehan at sigla ng bata at ng aso.

Hindi niya maintindihan. Napaka-abstract ng drawing, at mahirap sabihin kung ano iyon. Nag-alala tuloy si Maiah kung okay lang ba ang amo niya. May katandaan na rin kasi ang isang 'to. Gayunpaman, alam niyang ang sarili niyang loob ang nagmamahid sa mga gawaing sikolohikal na mga dumadaan sa labas. Kaya siguro magulo ang drawing niya dahil maraming tao ang paikot ikot.

Parang unti-unti, nakikita niyang humuhubog si Anchali ng sarili nitong mundo—isang tahanan, isang wika, isang pamilya. Nagpatuloy ang pagkain. Minsan, nagbibiro si Xavier, minsan naman ay sinasalo ni Aurelia ang masasayang kwento ni Anchali tungkol sa laruan at mga guro sa school. Ngunit sa pagitan ng tawanan, may mga tingin na sumasalubong kay Aurelia at Xavier—mga tinging hindi mababasa ng bata. “Mama,” biglang wika ni Anchali, muli sa Tagalog, “kanina sa school sabi ng teacher, kailangan daw magdala ng drawing ng family. Pwede po ba bukas mag-drawing tayo?”

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

Palibhasa anak mayaman. "Masusunod po sir" tanging sagot ko na lang. "Anyway here" bigla siyang naglabas ng pera mula sa pitaka niya. Wow! 5k. "Bumili ka ng gamit mo sa pagpasok, sa monday na ang start ng klase natin, enrolled ka na rin, at yung uniform mo? nasa kwarto mo na iyon, napadala na ng school kanina. Sige matutulog na ko, intayin mo na lang bukas iyong schedules mo"

I love y'all! Feel free to comment kung ano yung masasabi n'yo sa story na ito, pwede rin mag comment kayo kung sino sa iba pang characters ang gusto niyong gawan ko ng story hahaha. Adios. 🫡