Legend Novels & Stories

Waring nakalutang ang tela base sa aming nakikita. Ang tinig pag-iyak ng aso ay pumaimbabaw. Iyong tonong labis na pinahihirapan hanggang paunti-unti ay naghihimig na boses ng tao papuntang pagsigaw. Ang tinig pagsigaw na puno ng pag-inda ay tugma na sa boses ni Kuya Bobby. Natabunan nito ang walang tigil na pag-usal ni Tito Ato ng mga salitang Latin.

kalagitnaan kasi ng kanyang paggagamot kay Ato kanina ay hindi niya sadyang mamataan ang isang kilalang marka na nakakalagay sa kaliwang braso nito. Bahagya siyang nagitla nang makita itong markang pintado na animo'y isang multong nagpakita sa kanya. Ito ay pintado na niyari sa itim na tinta na may guhit maliit na larawang ulo ng isang cobra, isang uri ng ahas, na may nakabungad na titik "M" sa loob ng nakangangang bibig nito. Sa tanang buhay ni Julian Guevarra ay hindi niya makakalimutan ang yaong marka pagkat isa ito sa mga lason sa kanyang isipan na laging gumuguni-guni sa loob ng mga wari at mga panaginip niya---lason ng malagim na karanasanang kanyang natamasan noong labingdalawang tao

Kahit dumaan lamang sa labas ng labing dalawang gates niyon ay tila hihigupin ka na ng otoridad at kapangyarihan ng boss na nagmamando. Ilang beses na rin siyang nagawi roon ngunit hindi pa siya nakapasok. Baka unconsciously ay iniiwasan din niyang makapasok dahil kay Argus. Iconic ang mga gusali ng Le Cadran. Ang disenyo ay naaayon sa logo ng kompanya, LCPH. Mula sa itaas ay mababasa ang mga letrang iyon sa hugis mismo ng buildings. "Yena? Ano'ng iniisip mo?" pukaw ni Gerald sa kaniya pagkababa nila ng sasakyan. "Kanina pa ako nagsasalita." Bahagya itong natawa.

*****FLASHBACK***** “Sandali anong ibig sabihin ng sagisag na paru-parong may kalahating buwan at bituin sa ulo Ama?” “Ito ang tatandaan mo prinsipe shattu, ang sagisag na ito ay mula sa panig ng mga libanag” “Anu po ang mga libanag Ama?” “Ang mga libanag ay an gating mga kaaway na pilit na nagbabanta sa ating kaharian dahil ang nais nilay sakupin an gating bayan”

Sagot ni Haze ngayon sa akin. My jaws clenched. My knuckles are turning into white. Bumalik ulit ang lahat ng galit ko. Ang kamatayan ni mama. I thought I will never be able to feel this wrath again, but I was wrong. Mas lalo na ngayon na pinagdududahan na may tumutulong na isang legendary sa mga kalaban. "Legendaries are just Vander and Blaire...are you saying one of them is siding the enemy?" I hated even more the idea. Did Vander fooled me again?

sabi ni Argus kaya parang nakaramdam naman ako ng hiya “Sorry Babe! Please don’t think that I am petty! Maingat lang talaga ako sa mga gamit ko at ayokong nasisir ito!” sagot ko kay Argus kaya ngumiti ulit siya “Alam ko yun, babe! Natural lang naman na alagaan natin ang mga gamit natin lalo na at importante sa atin ang mga yun! AT hindi yun petty para sa akin!” hindi ko mapigilang mapangiti dahil nakikita ko na very understanding talaga si Argus

“3.” Nahigit ni Thalia ang paghinga nang matanggap at makita ang larawang ipinasa sa kanya gamit ang mismong numero ng kakambal niya. Natuptop niya ang sariling bibig kasabay n’yon ay ang paglalandas ng masagang luha sa gilid ng kanyang mga mata.

“Pero meron akong nalaman kaya kailangan ko ng information mula kay Tech-Ni” Tumango nalamang din si Irene saakin dahil wala siyang alam sa mga sinasabi ko. “Katanaya ang Curse Symbol ay ang dalawang buwan na binabantayan ng dragon sa Peridian. Doon naman sa Darkest Land Peridian ay walang kahit na anong information akong nakita”

Lahat kami ay napatunganga matapos ang narinig. "DAHIL AYAW MONG PUMUNTA DITO BABY, YOU FORCED ME TO DO IT. BABY LAVIGÑA WHO DROVED HERE USING A MATTE GRAY FORD MUSTANG, MORE OR LESS 5'3" ANG HEIGHT, NAKA DIRTY WHITE ADIDAS SNEAKERS, BLACK PANTS, MAUVE CROP TOP AND BROWN BLAZER, WITH LONG STRAIGHT BLACK HAIR, COME TO ME HERE AT THE ANNOUNCEMENT AREA BABY, I KNOW YOU ARE GOOD IN DRIFTING. I NEED YOU. MY FUTURE IS IN YOU BABY. LAVIGÑA BABY, COME HERE AS SOON AS POSSIBLE OR ELSE I WILL THROW YOUR MILLION AT THE ROOFTOP".

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”